رقابت وزارت و کمیته بر سر کرسیهای داخلی
علی دهقان/ نماینده سابق مجلس
متاسفانه اختلافی که این روزها بین وزارت ورزش و کمیته المپیک وجود دارد، تنها بهدلیل کسب قدرت است و هیچکدام از دو طرف دلسوزانه به ورزش نگاه نمیکنند. هر دو طرف این ماجرا در حالی که کرسیهای بینالمللی را یکییکی در حال از دست دادن هستند به دنبال ایناند کرسیهای داخلی را برای خود نگه دارند. مسوولان وزارتخانه که به خوبی میدانند با تغییر دولت، جایگاهی در دولت بعدی ندارند، میخواهند هر طور که شده به کمیته ملی المپیک بروند و برای چهارسال دیگر در راس ورزش باشند، از طرف دیگر مسوولان کمیته المپیک هم میدانند که با باقیماندن در کمیته شاید بتوانند با وزیر ورزش بعدی به خوبی کنار بیایند، به همین دلیل در هر صورت میخواهند جایگاه خود را حفظ کنند. بحث اساسنامه نیز که این روزها بسیار در مورد آن صحبت میشود به یک جنگ قدرت بین این دو سکاندار ورزش تبدیل شده و دود این اختلاف هم به چشم اهالی ورزش میرود. متاسفانه هیچ بزرگتری هم وارد این داستان نمیشود تا هر دو طرف را به آرامش دعوت کند. اگر جنگ قدرت به همین گونه پیش برود، احتمال تعلیق ورزشی ایران هم وجود دارد که آن موقع برای سامان دادن به این موضوع دیر است. امیدوارم هر طور
شده این ماجرا تمام شود و اختلاف بین این دو گروه به پایان برسد. من یک پیشنهاد دارم که با توجه به زمانی که تا پایان دولت دهم مانده است، به درد این دولت نمیخورد، بلکه شاید رییسجمهوری بعدی از آن بتواند استفاده کند. همانطور که میدانید ورزش در جامعه ما بسیار مورد توجه مردم و رسانههاست و این موضوع را در مسابقات المپیک 2012 لندن شاهد بودیم. ما اگر در موضوعات دیگر مانند اقتصاد، سیاست و فرهنگ پیشرفت کنیم با توجه به قدرت رسانهای دشمنان شاید زیاد به چشم نیاید، اما در ورزش میتوان پوشش همه ناکامیها را داد و لازم به صرف هزینههای هنگفت و وقت زیاد نیست. یک مدال المپیک نتیجه رشد فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی است. به نظرم رییسجمهور بعدی باید همانطور که با مدیران اقتصادی، نظامی و سیاسی جلسات میگذارد، هر دوماه یکبار یا کمتر، جلسهای با وزیر ورزش، رییس کمیته المپیک و تمام روسای فدراسیون بگذارد و با رسیدگی به مشکلات بتواند بسیاری از مشکلات را حل کند تا با حل این مشکلات و درخشش جهانی روحیه به جامعه تزریق کنیم.
متاسفانه اختلافی که این روزها بین وزارت ورزش و کمیته المپیک وجود دارد، تنها بهدلیل کسب قدرت است و هیچکدام از دو طرف دلسوزانه به ورزش نگاه نمیکنند. هر دو طرف این ماجرا در حالی که کرسیهای بینالمللی را یکییکی در حال از دست دادن هستند به دنبال ایناند کرسیهای داخلی را برای خود نگه دارند. مسوولان وزارتخانه که به خوبی میدانند با تغییر دولت، جایگاهی در دولت بعدی ندارند، میخواهند هر طور که شده به کمیته ملی المپیک بروند و برای چهارسال دیگر در راس ورزش باشند، از طرف دیگر مسوولان کمیته المپیک هم میدانند که با باقیماندن در کمیته شاید بتوانند با وزیر ورزش بعدی به خوبی کنار بیایند، به همین دلیل در هر صورت میخواهند جایگاه خود را حفظ کنند. بحث اساسنامه نیز که این روزها بسیار در مورد آن صحبت میشود به یک جنگ قدرت بین این دو سکاندار ورزش تبدیل شده و دود این اختلاف هم به چشم اهالی ورزش میرود. متاسفانه هیچ بزرگتری هم وارد این داستان نمیشود تا هر دو طرف را به آرامش دعوت کند. اگر جنگ قدرت به همین گونه پیش برود، احتمال تعلیق ورزشی ایران هم وجود دارد که آن موقع برای سامان دادن به این موضوع دیر است. امیدوارم هر طور
شده این ماجرا تمام شود و اختلاف بین این دو گروه به پایان برسد. من یک پیشنهاد دارم که با توجه به زمانی که تا پایان دولت دهم مانده است، به درد این دولت نمیخورد، بلکه شاید رییسجمهوری بعدی از آن بتواند استفاده کند. همانطور که میدانید ورزش در جامعه ما بسیار مورد توجه مردم و رسانههاست و این موضوع را در مسابقات المپیک 2012 لندن شاهد بودیم. ما اگر در موضوعات دیگر مانند اقتصاد، سیاست و فرهنگ پیشرفت کنیم با توجه به قدرت رسانهای دشمنان شاید زیاد به چشم نیاید، اما در ورزش میتوان پوشش همه ناکامیها را داد و لازم به صرف هزینههای هنگفت و وقت زیاد نیست. یک مدال المپیک نتیجه رشد فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی است. به نظرم رییسجمهور بعدی باید همانطور که با مدیران اقتصادی، نظامی و سیاسی جلسات میگذارد، هر دوماه یکبار یا کمتر، جلسهای با وزیر ورزش، رییس کمیته المپیک و تمام روسای فدراسیون بگذارد و با رسیدگی به مشکلات بتواند بسیاری از مشکلات را حل کند تا با حل این مشکلات و درخشش جهانی روحیه به جامعه تزریق کنیم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.