مخالفت «هیروخانم»
ترجمه: سامان سلیمانی
مام جلال برای تصدی ریاستجمهوری با نارضایتی هم مواجه شد، کسانی بودند که با رفتن ایشان به بغداد مخالف بودند و اولین این افراد، همسرشان هیرو خانم بودند، به این نیز اعتراف میکند و میگوید: «در کردستان کسان زیادی با رفتنم به بغداد مخالف بودند؛ از همسرم گرفته تا تعدادی از کادر رهبری اتحادیه میهنی، در بغداد متوجه مخالفتی علنی با کاندیدا شدنم نشدم، اما نمیدانم جریان صدر چه موضعی گرفتند، آیا به ما رای دادند یا بر علیه ما، گرچه علنا با ما روابط خوبی دارند، همچنین تعدادی از ملیون در جبهه توافق که نمیدانم چند نفرشان به نفع ما رای دادند، حکومت آمریکا هم کاملا با کاندیداتوری من برای ریاستجمهوری موافق بود، چون معتقد بودند بهترین گزینه برای این مقام هستم، اما در درون حکومت پل برمر (حاکم مدنی آمریکا در عراق بعد از ٢٠٠٣) مخالفتهایی با دادن پست رهبری به کردها وجود داشت. برمر معتقد بود که نخستوزیر یا رییسجمهور نباید کرد باشد، اما زلمای خلیلزاد سفیر آمریکا کاملا عکس برمر فکر میکرد.
حتی در شورای حکم که من نیز عضو بودم، برمر مخالف این بود که رییسجمهور شوم، برای همین غازی یاور را کاندیدا کردیم.
ما به هیچ مقامی طمع نداریم، اما مخالف این رویه بودیم و میگفتیم که حق هر شهروند عراقی است که این مقام را به دست بیاورد، به شرطی که حائز شرایط لازم باشد.»
رییسجمهور طالبانی روش برمر در حکمرانی عراق را توضیح میدهد و میگوید: «به مشارکت کردها در پروسه سیاسی اصرار داشت، اما در نظراتش در مورد آنچه در قانون اساسی بود و آن کسی که ریاستجمهوری عراق را به عهده میگرفت، تفاوت وجود داشت.»
رییسجمهور عراق سیاست جی گارنر و خلیلزاد و برمر را با یکدیگر مقایسه میکند و میگوید: «از همان ابتدای آمدن آمریکا، جیگارنر و زلمای خلیلزاد که سفیر آمریکا نزد اپوزیسیون عراقی بود همنظر بودند که بعد از سقوط رژیم قبلی، مستقیما حکومت ملی عراقی تشکیل شود و من را نیز برای ریاست این حکومت کاندیدا کردند، گارنر و خلیلزاد به اینجا در دوکان آمدند و این مساله را برای من و برادرم مسعود بارزانی توضیح دادند و خواستند که برای تشکیل حکومت به بغداد برویم، عملا هم به بغداد رفتیم که آن زمان آرام بود، بارزانی در هتلی مستقر شد و ما نیز منزلی در محله منصور اجاره کردیم و با اپوزیسیون عراقی دیدار کردیم که شامل مجلس اعلای انقلاب اسلامی و جنبش وفاق و کنگره ملی و حزب الدعوه و حزب شیوعی بودند، خلیلزاد پیشنهاد کرد که چند نفر از داخل، در تشکیلات اپوزیسیون اضافه شود، ما نیز نصیر چادرچی و عبدالله نصراوی را پیشنهاد کردیم، شک هم داشتیم که این نظر حکومت آمریکا برای اداره حکومت انتقالی است یا نظر شخصی خلیلزاد و گارنر، برای همین فرماندهان نظامی و اداری آمریکا و همچنین انگلیسیها و فرستاده وزارت دفاع آمریکا را در هتلی در بغداد گرد آوردیم و در این جلسه، آنها رضایت خود را برای تشکیل حکومت انتقالی عراقی نشان دادند، یک ماه سپری شد بدون اینکه توانسته باشیم حکومت را تشکیل دهیم و این زمانی بود که برمر روانه عراق شد و خلیلزاد و گارنر از عراق فراخوانده شدند، برمر که آمد همچون جانشین شاه رفتار میکرد، گویی حق دارد هرکاری که در عراق دوست دارد انجام دهد، برای همین فکر تشکیل حکومت انتقالی را باطل کرد، بعد نیز تصمیم سازمان ملل اعلام شد که عراق را بهعنوان کشوری اشغالشده معرفی کرد و این حق را به نیروهای آمریکا داد که بهعنوان نیروهای اشغالگر رفتار کنند، این نیز اولین اشتباه بزرگ آمریکا بود.»
طالبانی معتقد است: «اگر حکومت تشکیل میشد، روال امنیتی عراق تغییر میکرد، چون عراقیها به این نتیجه رسیدند که آمریکاییها بهعنوان اشغالگر آمدهاند نه بهعنوان نیروی آزادیبخش. حتی به یاد دارم در جلسهای با هر دو رهبر آمریکا و بریتانیا، دکتر احمد چلبی به بریتانیاییها گفت آنها نیز مخالف تشکیل حکومت ملی انتقالی بودهاند،» آقای بیل از شما بهتر بود، چون در سال ١٩٢٢ آمد و حکومتی ملی تشکیل داد ولی شما امروزه مخالف تشکیل چنین حکومتی هستید «من معتقدم این سرآغاز اختلاف میان چلبی و اشغالگران بود.»
زمانی نیز که راجع به مطلبی که در کتاب برمر (یک سال در عراق) در مورد رهبران کرد آمده بود؛ سوال کردیم، جواب داد: «برمر در این کتاب صادق نبوده است و اشتباهات زیادی در این کتاب مرتکب شده است.» در مورد رییسجمهور طالبانی معروف است که به پروتکلها پایبند نیست، بهویژه با دوستانش از رهبران دولتها یا میهمانان، چون خود ایشان، همانگونه که هستند به همان شیوه رفتار میکنند بدون هیچ تغییری، او خواست تصویر متداول رهبر در خاورمیانه را تغییر دهد، یا حداقل میتوان گفت چیزی که در عراق متداول بوده است، با گروه محافظان کوچکی بیرون میرود، خودشان شخصا از میهمانان استقبال میکند و تا دم در منزلش آنها را بدرقه میکند، خوشحال میشود زمانی که با عنوان«مام جلال» خطابش میکنی، دستت را میگیرد و به سمت مکانی میبرد که آنجا مینشیند.
حتی در شورای حکم که من نیز عضو بودم، برمر مخالف این بود که رییسجمهور شوم، برای همین غازی یاور را کاندیدا کردیم.
ما به هیچ مقامی طمع نداریم، اما مخالف این رویه بودیم و میگفتیم که حق هر شهروند عراقی است که این مقام را به دست بیاورد، به شرطی که حائز شرایط لازم باشد.»
رییسجمهور طالبانی روش برمر در حکمرانی عراق را توضیح میدهد و میگوید: «به مشارکت کردها در پروسه سیاسی اصرار داشت، اما در نظراتش در مورد آنچه در قانون اساسی بود و آن کسی که ریاستجمهوری عراق را به عهده میگرفت، تفاوت وجود داشت.»
رییسجمهور عراق سیاست جی گارنر و خلیلزاد و برمر را با یکدیگر مقایسه میکند و میگوید: «از همان ابتدای آمدن آمریکا، جیگارنر و زلمای خلیلزاد که سفیر آمریکا نزد اپوزیسیون عراقی بود همنظر بودند که بعد از سقوط رژیم قبلی، مستقیما حکومت ملی عراقی تشکیل شود و من را نیز برای ریاست این حکومت کاندیدا کردند، گارنر و خلیلزاد به اینجا در دوکان آمدند و این مساله را برای من و برادرم مسعود بارزانی توضیح دادند و خواستند که برای تشکیل حکومت به بغداد برویم، عملا هم به بغداد رفتیم که آن زمان آرام بود، بارزانی در هتلی مستقر شد و ما نیز منزلی در محله منصور اجاره کردیم و با اپوزیسیون عراقی دیدار کردیم که شامل مجلس اعلای انقلاب اسلامی و جنبش وفاق و کنگره ملی و حزب الدعوه و حزب شیوعی بودند، خلیلزاد پیشنهاد کرد که چند نفر از داخل، در تشکیلات اپوزیسیون اضافه شود، ما نیز نصیر چادرچی و عبدالله نصراوی را پیشنهاد کردیم، شک هم داشتیم که این نظر حکومت آمریکا برای اداره حکومت انتقالی است یا نظر شخصی خلیلزاد و گارنر، برای همین فرماندهان نظامی و اداری آمریکا و همچنین انگلیسیها و فرستاده وزارت دفاع آمریکا را در هتلی در بغداد گرد آوردیم و در این جلسه، آنها رضایت خود را برای تشکیل حکومت انتقالی عراقی نشان دادند، یک ماه سپری شد بدون اینکه توانسته باشیم حکومت را تشکیل دهیم و این زمانی بود که برمر روانه عراق شد و خلیلزاد و گارنر از عراق فراخوانده شدند، برمر که آمد همچون جانشین شاه رفتار میکرد، گویی حق دارد هرکاری که در عراق دوست دارد انجام دهد، برای همین فکر تشکیل حکومت انتقالی را باطل کرد، بعد نیز تصمیم سازمان ملل اعلام شد که عراق را بهعنوان کشوری اشغالشده معرفی کرد و این حق را به نیروهای آمریکا داد که بهعنوان نیروهای اشغالگر رفتار کنند، این نیز اولین اشتباه بزرگ آمریکا بود.»
طالبانی معتقد است: «اگر حکومت تشکیل میشد، روال امنیتی عراق تغییر میکرد، چون عراقیها به این نتیجه رسیدند که آمریکاییها بهعنوان اشغالگر آمدهاند نه بهعنوان نیروی آزادیبخش. حتی به یاد دارم در جلسهای با هر دو رهبر آمریکا و بریتانیا، دکتر احمد چلبی به بریتانیاییها گفت آنها نیز مخالف تشکیل حکومت ملی انتقالی بودهاند،» آقای بیل از شما بهتر بود، چون در سال ١٩٢٢ آمد و حکومتی ملی تشکیل داد ولی شما امروزه مخالف تشکیل چنین حکومتی هستید «من معتقدم این سرآغاز اختلاف میان چلبی و اشغالگران بود.»
زمانی نیز که راجع به مطلبی که در کتاب برمر (یک سال در عراق) در مورد رهبران کرد آمده بود؛ سوال کردیم، جواب داد: «برمر در این کتاب صادق نبوده است و اشتباهات زیادی در این کتاب مرتکب شده است.» در مورد رییسجمهور طالبانی معروف است که به پروتکلها پایبند نیست، بهویژه با دوستانش از رهبران دولتها یا میهمانان، چون خود ایشان، همانگونه که هستند به همان شیوه رفتار میکنند بدون هیچ تغییری، او خواست تصویر متداول رهبر در خاورمیانه را تغییر دهد، یا حداقل میتوان گفت چیزی که در عراق متداول بوده است، با گروه محافظان کوچکی بیرون میرود، خودشان شخصا از میهمانان استقبال میکند و تا دم در منزلش آنها را بدرقه میکند، خوشحال میشود زمانی که با عنوان«مام جلال» خطابش میکنی، دستت را میگیرد و به سمت مکانی میبرد که آنجا مینشیند.
مام جلال برای تصدی ریاستجمهوری با نارضایتی هم مواجه شد، کسانی بودند که با رفتن ایشان به بغداد مخالف بودند و اولین این افراد، همسرشان هیرو خانم بودند، به این نیز اعتراف میکند و میگوید: «در کردستان کسان زیادی با رفتنم به بغداد مخالف بودند؛ از همسرم گرفته تا تعدادی از کادر رهبری اتحادیه میهنی، در بغداد متوجه مخالفتی علنی با کاندیدا شدنم نشدم، اما نمیدانم جریان صدر چه موضعی گرفتند، آیا به ما رای دادند یا بر علیه ما، گرچه علنا با ما روابط خوبی دارند، همچنین تعدادی از ملیون در جبهه توافق که نمیدانم چند نفرشان به نفع ما رای دادند، حکومت آمریکا هم کاملا با کاندیداتوری من برای ریاستجمهوری موافق بود، چون معتقد بودند بهترین گزینه برای این مقام هستم، اما در درون حکومت پل برمر (حاکم مدنی آمریکا در عراق بعد از ٢٠٠٣) مخالفتهایی با دادن پست رهبری به کردها وجود داشت. برمر معتقد بود که نخستوزیر یا رییسجمهور نباید کرد باشد، اما زلمای خلیلزاد سفیر آمریکا کاملا عکس برمر فکر میکرد.
حتی در شورای حکم که من نیز عضو بودم، برمر مخالف این بود که رییسجمهور شوم، برای همین غازی یاور را کاندیدا کردیم.
ما به هیچ مقامی طمع نداریم، اما مخالف این رویه بودیم و میگفتیم که حق هر شهروند عراقی است که این مقام را به دست بیاورد، به شرطی که حائز شرایط لازم باشد.»
رییسجمهور طالبانی روش برمر در حکمرانی عراق را توضیح میدهد و میگوید: «به مشارکت کردها در پروسه سیاسی اصرار داشت، اما در نظراتش در مورد آنچه در قانون اساسی بود و آن کسی که ریاستجمهوری عراق را به عهده میگرفت، تفاوت وجود داشت.»
رییسجمهور عراق سیاست جی گارنر و خلیلزاد و برمر را با یکدیگر مقایسه میکند و میگوید: «از همان ابتدای آمدن آمریکا، جیگارنر و زلمای خلیلزاد که سفیر آمریکا نزد اپوزیسیون عراقی بود همنظر بودند که بعد از سقوط رژیم قبلی، مستقیما حکومت ملی عراقی تشکیل شود و من را نیز برای ریاست این حکومت کاندیدا کردند، گارنر و خلیلزاد به اینجا در دوکان آمدند و این مساله را برای من و برادرم مسعود بارزانی توضیح دادند و خواستند که برای تشکیل حکومت به بغداد برویم، عملا هم به بغداد رفتیم که آن زمان آرام بود، بارزانی در هتلی مستقر شد و ما نیز منزلی در محله منصور اجاره کردیم و با اپوزیسیون عراقی دیدار کردیم که شامل مجلس اعلای انقلاب اسلامی و جنبش وفاق و کنگره ملی و حزب الدعوه و حزب شیوعی بودند، خلیلزاد پیشنهاد کرد که چند نفر از داخل، در تشکیلات اپوزیسیون اضافه شود، ما نیز نصیر چادرچی و عبدالله نصراوی را پیشنهاد کردیم، شک هم داشتیم که این نظر حکومت آمریکا برای اداره حکومت انتقالی است یا نظر شخصی خلیلزاد و گارنر، برای همین فرماندهان نظامی و اداری آمریکا و همچنین انگلیسیها و فرستاده وزارت دفاع آمریکا را در هتلی در بغداد گرد آوردیم و در این جلسه، آنها رضایت خود را برای تشکیل حکومت انتقالی عراقی نشان دادند، یک ماه سپری شد بدون اینکه توانسته باشیم حکومت را تشکیل دهیم و این زمانی بود که برمر روانه عراق شد و خلیلزاد و گارنر از عراق فراخوانده شدند، برمر که آمد همچون جانشین شاه رفتار میکرد، گویی حق دارد هرکاری که در عراق دوست دارد انجام دهد، برای همین فکر تشکیل حکومت انتقالی را باطل کرد، بعد نیز تصمیم سازمان ملل اعلام شد که عراق را بهعنوان کشوری اشغالشده معرفی کرد و این حق را به نیروهای آمریکا داد که بهعنوان نیروهای اشغالگر رفتار کنند، این نیز اولین اشتباه بزرگ آمریکا بود.»
طالبانی معتقد است: «اگر حکومت تشکیل میشد، روال امنیتی عراق تغییر میکرد، چون عراقیها به این نتیجه رسیدند که آمریکاییها بهعنوان اشغالگر آمدهاند نه بهعنوان نیروی آزادیبخش. حتی به یاد دارم در جلسهای با هر دو رهبر آمریکا و بریتانیا، دکتر احمد چلبی به بریتانیاییها گفت آنها نیز مخالف تشکیل حکومت ملی انتقالی بودهاند،» آقای بیل از شما بهتر بود، چون در سال ١٩٢٢ آمد و حکومتی ملی تشکیل داد ولی شما امروزه مخالف تشکیل چنین حکومتی هستید «من معتقدم این سرآغاز اختلاف میان چلبی و اشغالگران بود.»
زمانی نیز که راجع به مطلبی که در کتاب برمر (یک سال در عراق) در مورد رهبران کرد آمده بود؛ سوال کردیم، جواب داد: «برمر در این کتاب صادق نبوده است و اشتباهات زیادی در این کتاب مرتکب شده است.» در مورد رییسجمهور طالبانی معروف است که به پروتکلها پایبند نیست، بهویژه با دوستانش از رهبران دولتها یا میهمانان، چون خود ایشان، همانگونه که هستند به همان شیوه رفتار میکنند بدون هیچ تغییری، او خواست تصویر متداول رهبر در خاورمیانه را تغییر دهد، یا حداقل میتوان گفت چیزی که در عراق متداول بوده است، با گروه محافظان کوچکی بیرون میرود، خودشان شخصا از میهمانان استقبال میکند و تا دم در منزلش آنها را بدرقه میکند، خوشحال میشود زمانی که با عنوان«مام جلال» خطابش میکنی، دستت را میگیرد و به سمت مکانی میبرد که آنجا مینشیند.
حتی در شورای حکم که من نیز عضو بودم، برمر مخالف این بود که رییسجمهور شوم، برای همین غازی یاور را کاندیدا کردیم.
ما به هیچ مقامی طمع نداریم، اما مخالف این رویه بودیم و میگفتیم که حق هر شهروند عراقی است که این مقام را به دست بیاورد، به شرطی که حائز شرایط لازم باشد.»
رییسجمهور طالبانی روش برمر در حکمرانی عراق را توضیح میدهد و میگوید: «به مشارکت کردها در پروسه سیاسی اصرار داشت، اما در نظراتش در مورد آنچه در قانون اساسی بود و آن کسی که ریاستجمهوری عراق را به عهده میگرفت، تفاوت وجود داشت.»
رییسجمهور عراق سیاست جی گارنر و خلیلزاد و برمر را با یکدیگر مقایسه میکند و میگوید: «از همان ابتدای آمدن آمریکا، جیگارنر و زلمای خلیلزاد که سفیر آمریکا نزد اپوزیسیون عراقی بود همنظر بودند که بعد از سقوط رژیم قبلی، مستقیما حکومت ملی عراقی تشکیل شود و من را نیز برای ریاست این حکومت کاندیدا کردند، گارنر و خلیلزاد به اینجا در دوکان آمدند و این مساله را برای من و برادرم مسعود بارزانی توضیح دادند و خواستند که برای تشکیل حکومت به بغداد برویم، عملا هم به بغداد رفتیم که آن زمان آرام بود، بارزانی در هتلی مستقر شد و ما نیز منزلی در محله منصور اجاره کردیم و با اپوزیسیون عراقی دیدار کردیم که شامل مجلس اعلای انقلاب اسلامی و جنبش وفاق و کنگره ملی و حزب الدعوه و حزب شیوعی بودند، خلیلزاد پیشنهاد کرد که چند نفر از داخل، در تشکیلات اپوزیسیون اضافه شود، ما نیز نصیر چادرچی و عبدالله نصراوی را پیشنهاد کردیم، شک هم داشتیم که این نظر حکومت آمریکا برای اداره حکومت انتقالی است یا نظر شخصی خلیلزاد و گارنر، برای همین فرماندهان نظامی و اداری آمریکا و همچنین انگلیسیها و فرستاده وزارت دفاع آمریکا را در هتلی در بغداد گرد آوردیم و در این جلسه، آنها رضایت خود را برای تشکیل حکومت انتقالی عراقی نشان دادند، یک ماه سپری شد بدون اینکه توانسته باشیم حکومت را تشکیل دهیم و این زمانی بود که برمر روانه عراق شد و خلیلزاد و گارنر از عراق فراخوانده شدند، برمر که آمد همچون جانشین شاه رفتار میکرد، گویی حق دارد هرکاری که در عراق دوست دارد انجام دهد، برای همین فکر تشکیل حکومت انتقالی را باطل کرد، بعد نیز تصمیم سازمان ملل اعلام شد که عراق را بهعنوان کشوری اشغالشده معرفی کرد و این حق را به نیروهای آمریکا داد که بهعنوان نیروهای اشغالگر رفتار کنند، این نیز اولین اشتباه بزرگ آمریکا بود.»
طالبانی معتقد است: «اگر حکومت تشکیل میشد، روال امنیتی عراق تغییر میکرد، چون عراقیها به این نتیجه رسیدند که آمریکاییها بهعنوان اشغالگر آمدهاند نه بهعنوان نیروی آزادیبخش. حتی به یاد دارم در جلسهای با هر دو رهبر آمریکا و بریتانیا، دکتر احمد چلبی به بریتانیاییها گفت آنها نیز مخالف تشکیل حکومت ملی انتقالی بودهاند،» آقای بیل از شما بهتر بود، چون در سال ١٩٢٢ آمد و حکومتی ملی تشکیل داد ولی شما امروزه مخالف تشکیل چنین حکومتی هستید «من معتقدم این سرآغاز اختلاف میان چلبی و اشغالگران بود.»
زمانی نیز که راجع به مطلبی که در کتاب برمر (یک سال در عراق) در مورد رهبران کرد آمده بود؛ سوال کردیم، جواب داد: «برمر در این کتاب صادق نبوده است و اشتباهات زیادی در این کتاب مرتکب شده است.» در مورد رییسجمهور طالبانی معروف است که به پروتکلها پایبند نیست، بهویژه با دوستانش از رهبران دولتها یا میهمانان، چون خود ایشان، همانگونه که هستند به همان شیوه رفتار میکنند بدون هیچ تغییری، او خواست تصویر متداول رهبر در خاورمیانه را تغییر دهد، یا حداقل میتوان گفت چیزی که در عراق متداول بوده است، با گروه محافظان کوچکی بیرون میرود، خودشان شخصا از میهمانان استقبال میکند و تا دم در منزلش آنها را بدرقه میکند، خوشحال میشود زمانی که با عنوان«مام جلال» خطابش میکنی، دستت را میگیرد و به سمت مکانی میبرد که آنجا مینشیند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.