|

کم‌حوصله و سختگیر

کریم ارغنده‌پور

وقتی روزنامه‌ای را باز می‌کنم و به مطالبی برمی‌خورم که یک صفحه کامل یا حتی بیش از آن را اشغال کرده، ناخودآگاه یا از خیر خواندنش می‌گذرم یا آن را به بعد وامی‌گذارم؛ آینده‌ای که کمتر امکانش پیدا می‌شود. شما اینطور نیستید؟! «عصر شتاب» عنوانی است که برخی از دانشمندان علوم ارتباطات به دنیای جدید داده‌اند. سرعت بسیار زیاد ردوبدل عناصر ارتباطی و نیز ارزانی و سهولت دسترسی به آن، سبب شده کمیت و کیفیت ارتباطات، چندین برابر افزایش یابد. یکی از مهم‌ترین پیامدهای این وضعیت بمباران داده‌هاست. مخاطب در این شرایط باید از بین انبوه داده‌ها اندکی از آنها را گزینش کند. ازاین‌رو بیشتر متون، صداها یا تصاویر هرچند خوب و جذاب و مهم، ممکن است دیده نشوند. برعکس، برخی از داده‌ها به دلایل مختلف ممکن است خیلی زیاد دیده شوند. در این وضعیت، مهم‌ترین پرسش برای هر صاحب رسانه‌ای این است که چگونه مخاطبانش را افزایش دهد؟ بی‌توجهی به این سوال در حکم مرگ رسانه است. از آنجا که کاربران ساده هم با ورود به شبکه‌های مجازی عملا امکان انتشار عمومی مطالب خود را دارند، با تسامح می‌توان گفت در حال حاضر تعداد رسانه‌های غیرحرفه‌ای به تعداد کاربران شبکه مجازی تکثیر و متنوع شده است. یکی از کلیدی‌ترین توصیه‌ها برای مخاطب‌یابی در این شرایط «کوتاه‌نویسی» است. تا قبل از ظهور اینترنت، گاهی حتی بلندنویسی مد بود و نشانه باسوادی یا تسلط نویسنده هم به حساب می‌آمد. اما امروزه طولانی‌کردن بی‌مورد مطلب در حکم بی‌سلیقگی محض و ازدست‌دادن مخاطبان گسترده است. مخاطب امروزی، کم‌حوصله و به همین نسبت هم در قضاوت عجول است. فرصت برای انتقال یک پیام، بسیار محدود است. صداوسیما از مهم‌ترین رسانه‌هایی است که به موضوع نکته مختصر و مفیدگویی بی‌توجه است. هم خلاصه‌گویی مهم است و هم بالابردن سرعت انتقال پیام. داوری مخاطب جدید هم نسبت به گذشته آگاهانه‌تر و پرسش برانگیزتر است. خلاصه کلام دقیقا همان است که نظامی می‌گوید: کم‌گوی و گزیده‌گوی چون دُر/ تا زاندک تو جهان شود پر.
وقتی روزنامه‌ای را باز می‌کنم و به مطالبی برمی‌خورم که یک صفحه کامل یا حتی بیش از آن را اشغال کرده، ناخودآگاه یا از خیر خواندنش می‌گذرم یا آن را به بعد وامی‌گذارم؛ آینده‌ای که کمتر امکانش پیدا می‌شود. شما اینطور نیستید؟! «عصر شتاب» عنوانی است که برخی از دانشمندان علوم ارتباطات به دنیای جدید داده‌اند. سرعت بسیار زیاد ردوبدل عناصر ارتباطی و نیز ارزانی و سهولت دسترسی به آن، سبب شده کمیت و کیفیت ارتباطات، چندین برابر افزایش یابد. یکی از مهم‌ترین پیامدهای این وضعیت بمباران داده‌هاست. مخاطب در این شرایط باید از بین انبوه داده‌ها اندکی از آنها را گزینش کند. ازاین‌رو بیشتر متون، صداها یا تصاویر هرچند خوب و جذاب و مهم، ممکن است دیده نشوند. برعکس، برخی از داده‌ها به دلایل مختلف ممکن است خیلی زیاد دیده شوند. در این وضعیت، مهم‌ترین پرسش برای هر صاحب رسانه‌ای این است که چگونه مخاطبانش را افزایش دهد؟ بی‌توجهی به این سوال در حکم مرگ رسانه است. از آنجا که کاربران ساده هم با ورود به شبکه‌های مجازی عملا امکان انتشار عمومی مطالب خود را دارند، با تسامح می‌توان گفت در حال حاضر تعداد رسانه‌های غیرحرفه‌ای به تعداد کاربران شبکه مجازی تکثیر و متنوع شده است. یکی از کلیدی‌ترین توصیه‌ها برای مخاطب‌یابی در این شرایط «کوتاه‌نویسی» است. تا قبل از ظهور اینترنت، گاهی حتی بلندنویسی مد بود و نشانه باسوادی یا تسلط نویسنده هم به حساب می‌آمد. اما امروزه طولانی‌کردن بی‌مورد مطلب در حکم بی‌سلیقگی محض و ازدست‌دادن مخاطبان گسترده است. مخاطب امروزی، کم‌حوصله و به همین نسبت هم در قضاوت عجول است. فرصت برای انتقال یک پیام، بسیار محدود است. صداوسیما از مهم‌ترین رسانه‌هایی است که به موضوع نکته مختصر و مفیدگویی بی‌توجه است. هم خلاصه‌گویی مهم است و هم بالابردن سرعت انتقال پیام. داوری مخاطب جدید هم نسبت به گذشته آگاهانه‌تر و پرسش برانگیزتر است. خلاصه کلام دقیقا همان است که نظامی می‌گوید: کم‌گوی و گزیده‌گوی چون دُر/ تا زاندک تو جهان شود پر.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.