تروخشکش کنیم تا بماند
پوریا عالمی
از آمبولانس پیاده شدم. بالاسر مریض یک آقایی ایستاده بود که تا من را دید آمد جلو و گفت: «این آقا تا من را دید، غش کرد.»
مصدوم به پشت افتاده بود. دستش روی صورتش بود و تکان نمیخورد. فکر کردم مصدوم تبدیل به مرحوم شده که یکباره شکم گرد و قلنبهاش بالاوپایین رفت.
به همراه مریض گفتم: «شما با ایشون چه نسبتی داری؟»
همراه گفت: «ما نسبت معکوس داریم. یعنی هر کار درستی ایشون بکند من برعکسش را میگویم درست است. هر کار غلطی بکند من برعکسش را میگویم. یعنی در هر صورت ایشون هر کاری کنند اشتباه کرده و درستش را نکرده است.»
دست مریض را از روی صورتش برداشتم که دیدم ایبابا... اینکه ظریفه. گفتم: ظریفه؟
همراه گفت: نه بابا. نقش بازی میکنه. پوست ظریف پوست پرنده، قلبش اما قلب شیره.
گفتم: آقای همراه، بگو ببینم چه بلایی سر این بنده خدا آمده؟ شما که نزدیش؟
همراه گفت: ببین، من داشتم از مجلس میآمدم. که یکهو سر این چهارراه با آقای ظریف رودررو شدیم. بعد تا من را دید، شروع کرد به لرزیدن، چشمهایش رفت بالا، بربربربربر صدا داد و بعد تالاپی افتاد زمین و غش کرد.
گفتم: بگذار حدس بزنم شما کی هستی.
همراه گفت: عمرا.
گفتم: حمید رسایی؟
همراه گفت: ای کلک. چطوری فهمیدی؟
گفتم: «این ظریف را من تا حالا 20بار سوار آمبولانس کردهام. شونزدهبارش برای این بوده که یا با شما توی خیابان رودررو شده، یا صدای شما را از رادیو مجلس شنیده، یا عکس شما را توی «فارس» و «کیهان» دیده.» و پرسیدم: «چیز جدیدی درباره این طفلک گفتی؟»
رسایی به گزارش خبرگزاری فارس در دانشگاه شیراز «با بیان اینکه با توافق در مذاکرات ضرر بزرگی کردیم، گفت: هیچکس مثل ظریف در مقابل کشورهای اجنبی کوتاه نیامده است.»
تا رسایی این را گفت ظریف لرزش ظریف دیگری کرد و دچار حمله مجدد عصبی شد.
گفتم: رساییجان. یککم عطوفت، مهربانی، عشق، صفا و از این چیزها. چه عیبی دارد؟ آنموقع که شما آشپز بودید، هیشکی گفت آش شور شده، یا نه. الان این ظریف با پتو و ویلچر و عصای زیر بغل و واکر و برانکار و انواع وسایل کمکدیپلماسی، میرود مذاکره میکند، شما هی چوب میگذاری لای چرخ ویلچرش. دوست باشید با هم.
در این فاصله ظریف را گذاشته بودم روی برانکار و روش پتو کشیده بودم که دوباره نچاید.
رسایی گفت: دوستیم. باور نمیکنی؟ من همین دیروز به نقل از خبرگزاری «فارس» گفتم که «امروز اگر ظریف سرما بخورد ما موظفیم که او را تروخشک کنیم که بماند برای آنکه وقتی مردم فهمیدند پاسخ بدهد... .»
رسایی در حین اینکه این حرفها را میزد رفت سمت ظریف تا «تر و خشکش کند تا بماند» و توی گوش ظریف گفت: پاشو، ظریفجان، پاشو عمو... منم... عمورسایی...
که ظریف یکمرتبه همچون برقگرفتهها از جا جست و پتوبهدورخودپیچان بهناگه قالب تهی کرد و از او جز یک پتو و یک دست کت و شلوار تهی هیچ برجای نماند.
رسایی گفت: چی شد؟ من میخواستم «تروخشکش کنم تا بماند» و از بین نرود. چرا از بین ما رفت؟
که در اینجا باز هم به گزارش خبرگزاری «فارس» در دانشگاه شیراز، «در پایان مراسم، (ما نمیدانیم چرا، ولی بههرحال) با اهدای لوحی از حمید رسایی تقدیر به عمل آمد و وی و دیگر مسوولان کیک جشن هستهای را بریدند.»
مصدوم به پشت افتاده بود. دستش روی صورتش بود و تکان نمیخورد. فکر کردم مصدوم تبدیل به مرحوم شده که یکباره شکم گرد و قلنبهاش بالاوپایین رفت.
به همراه مریض گفتم: «شما با ایشون چه نسبتی داری؟»
همراه گفت: «ما نسبت معکوس داریم. یعنی هر کار درستی ایشون بکند من برعکسش را میگویم درست است. هر کار غلطی بکند من برعکسش را میگویم. یعنی در هر صورت ایشون هر کاری کنند اشتباه کرده و درستش را نکرده است.»
دست مریض را از روی صورتش برداشتم که دیدم ایبابا... اینکه ظریفه. گفتم: ظریفه؟
همراه گفت: نه بابا. نقش بازی میکنه. پوست ظریف پوست پرنده، قلبش اما قلب شیره.
گفتم: آقای همراه، بگو ببینم چه بلایی سر این بنده خدا آمده؟ شما که نزدیش؟
همراه گفت: ببین، من داشتم از مجلس میآمدم. که یکهو سر این چهارراه با آقای ظریف رودررو شدیم. بعد تا من را دید، شروع کرد به لرزیدن، چشمهایش رفت بالا، بربربربربر صدا داد و بعد تالاپی افتاد زمین و غش کرد.
گفتم: بگذار حدس بزنم شما کی هستی.
همراه گفت: عمرا.
گفتم: حمید رسایی؟
همراه گفت: ای کلک. چطوری فهمیدی؟
گفتم: «این ظریف را من تا حالا 20بار سوار آمبولانس کردهام. شونزدهبارش برای این بوده که یا با شما توی خیابان رودررو شده، یا صدای شما را از رادیو مجلس شنیده، یا عکس شما را توی «فارس» و «کیهان» دیده.» و پرسیدم: «چیز جدیدی درباره این طفلک گفتی؟»
رسایی به گزارش خبرگزاری فارس در دانشگاه شیراز «با بیان اینکه با توافق در مذاکرات ضرر بزرگی کردیم، گفت: هیچکس مثل ظریف در مقابل کشورهای اجنبی کوتاه نیامده است.»
تا رسایی این را گفت ظریف لرزش ظریف دیگری کرد و دچار حمله مجدد عصبی شد.
گفتم: رساییجان. یککم عطوفت، مهربانی، عشق، صفا و از این چیزها. چه عیبی دارد؟ آنموقع که شما آشپز بودید، هیشکی گفت آش شور شده، یا نه. الان این ظریف با پتو و ویلچر و عصای زیر بغل و واکر و برانکار و انواع وسایل کمکدیپلماسی، میرود مذاکره میکند، شما هی چوب میگذاری لای چرخ ویلچرش. دوست باشید با هم.
در این فاصله ظریف را گذاشته بودم روی برانکار و روش پتو کشیده بودم که دوباره نچاید.
رسایی گفت: دوستیم. باور نمیکنی؟ من همین دیروز به نقل از خبرگزاری «فارس» گفتم که «امروز اگر ظریف سرما بخورد ما موظفیم که او را تروخشک کنیم که بماند برای آنکه وقتی مردم فهمیدند پاسخ بدهد... .»
رسایی در حین اینکه این حرفها را میزد رفت سمت ظریف تا «تر و خشکش کند تا بماند» و توی گوش ظریف گفت: پاشو، ظریفجان، پاشو عمو... منم... عمورسایی...
که ظریف یکمرتبه همچون برقگرفتهها از جا جست و پتوبهدورخودپیچان بهناگه قالب تهی کرد و از او جز یک پتو و یک دست کت و شلوار تهی هیچ برجای نماند.
رسایی گفت: چی شد؟ من میخواستم «تروخشکش کنم تا بماند» و از بین نرود. چرا از بین ما رفت؟
که در اینجا باز هم به گزارش خبرگزاری «فارس» در دانشگاه شیراز، «در پایان مراسم، (ما نمیدانیم چرا، ولی بههرحال) با اهدای لوحی از حمید رسایی تقدیر به عمل آمد و وی و دیگر مسوولان کیک جشن هستهای را بریدند.»
از آمبولانس پیاده شدم. بالاسر مریض یک آقایی ایستاده بود که تا من را دید آمد جلو و گفت: «این آقا تا من را دید، غش کرد.»
مصدوم به پشت افتاده بود. دستش روی صورتش بود و تکان نمیخورد. فکر کردم مصدوم تبدیل به مرحوم شده که یکباره شکم گرد و قلنبهاش بالاوپایین رفت.
به همراه مریض گفتم: «شما با ایشون چه نسبتی داری؟»
همراه گفت: «ما نسبت معکوس داریم. یعنی هر کار درستی ایشون بکند من برعکسش را میگویم درست است. هر کار غلطی بکند من برعکسش را میگویم. یعنی در هر صورت ایشون هر کاری کنند اشتباه کرده و درستش را نکرده است.»
دست مریض را از روی صورتش برداشتم که دیدم ایبابا... اینکه ظریفه. گفتم: ظریفه؟
همراه گفت: نه بابا. نقش بازی میکنه. پوست ظریف پوست پرنده، قلبش اما قلب شیره.
گفتم: آقای همراه، بگو ببینم چه بلایی سر این بنده خدا آمده؟ شما که نزدیش؟
همراه گفت: ببین، من داشتم از مجلس میآمدم. که یکهو سر این چهارراه با آقای ظریف رودررو شدیم. بعد تا من را دید، شروع کرد به لرزیدن، چشمهایش رفت بالا، بربربربربر صدا داد و بعد تالاپی افتاد زمین و غش کرد.
گفتم: بگذار حدس بزنم شما کی هستی.
همراه گفت: عمرا.
گفتم: حمید رسایی؟
همراه گفت: ای کلک. چطوری فهمیدی؟
گفتم: «این ظریف را من تا حالا 20بار سوار آمبولانس کردهام. شونزدهبارش برای این بوده که یا با شما توی خیابان رودررو شده، یا صدای شما را از رادیو مجلس شنیده، یا عکس شما را توی «فارس» و «کیهان» دیده.» و پرسیدم: «چیز جدیدی درباره این طفلک گفتی؟»
رسایی به گزارش خبرگزاری فارس در دانشگاه شیراز «با بیان اینکه با توافق در مذاکرات ضرر بزرگی کردیم، گفت: هیچکس مثل ظریف در مقابل کشورهای اجنبی کوتاه نیامده است.»
تا رسایی این را گفت ظریف لرزش ظریف دیگری کرد و دچار حمله مجدد عصبی شد.
گفتم: رساییجان. یککم عطوفت، مهربانی، عشق، صفا و از این چیزها. چه عیبی دارد؟ آنموقع که شما آشپز بودید، هیشکی گفت آش شور شده، یا نه. الان این ظریف با پتو و ویلچر و عصای زیر بغل و واکر و برانکار و انواع وسایل کمکدیپلماسی، میرود مذاکره میکند، شما هی چوب میگذاری لای چرخ ویلچرش. دوست باشید با هم.
در این فاصله ظریف را گذاشته بودم روی برانکار و روش پتو کشیده بودم که دوباره نچاید.
رسایی گفت: دوستیم. باور نمیکنی؟ من همین دیروز به نقل از خبرگزاری «فارس» گفتم که «امروز اگر ظریف سرما بخورد ما موظفیم که او را تروخشک کنیم که بماند برای آنکه وقتی مردم فهمیدند پاسخ بدهد... .»
رسایی در حین اینکه این حرفها را میزد رفت سمت ظریف تا «تر و خشکش کند تا بماند» و توی گوش ظریف گفت: پاشو، ظریفجان، پاشو عمو... منم... عمورسایی...
که ظریف یکمرتبه همچون برقگرفتهها از جا جست و پتوبهدورخودپیچان بهناگه قالب تهی کرد و از او جز یک پتو و یک دست کت و شلوار تهی هیچ برجای نماند.
رسایی گفت: چی شد؟ من میخواستم «تروخشکش کنم تا بماند» و از بین نرود. چرا از بین ما رفت؟
که در اینجا باز هم به گزارش خبرگزاری «فارس» در دانشگاه شیراز، «در پایان مراسم، (ما نمیدانیم چرا، ولی بههرحال) با اهدای لوحی از حمید رسایی تقدیر به عمل آمد و وی و دیگر مسوولان کیک جشن هستهای را بریدند.»
مصدوم به پشت افتاده بود. دستش روی صورتش بود و تکان نمیخورد. فکر کردم مصدوم تبدیل به مرحوم شده که یکباره شکم گرد و قلنبهاش بالاوپایین رفت.
به همراه مریض گفتم: «شما با ایشون چه نسبتی داری؟»
همراه گفت: «ما نسبت معکوس داریم. یعنی هر کار درستی ایشون بکند من برعکسش را میگویم درست است. هر کار غلطی بکند من برعکسش را میگویم. یعنی در هر صورت ایشون هر کاری کنند اشتباه کرده و درستش را نکرده است.»
دست مریض را از روی صورتش برداشتم که دیدم ایبابا... اینکه ظریفه. گفتم: ظریفه؟
همراه گفت: نه بابا. نقش بازی میکنه. پوست ظریف پوست پرنده، قلبش اما قلب شیره.
گفتم: آقای همراه، بگو ببینم چه بلایی سر این بنده خدا آمده؟ شما که نزدیش؟
همراه گفت: ببین، من داشتم از مجلس میآمدم. که یکهو سر این چهارراه با آقای ظریف رودررو شدیم. بعد تا من را دید، شروع کرد به لرزیدن، چشمهایش رفت بالا، بربربربربر صدا داد و بعد تالاپی افتاد زمین و غش کرد.
گفتم: بگذار حدس بزنم شما کی هستی.
همراه گفت: عمرا.
گفتم: حمید رسایی؟
همراه گفت: ای کلک. چطوری فهمیدی؟
گفتم: «این ظریف را من تا حالا 20بار سوار آمبولانس کردهام. شونزدهبارش برای این بوده که یا با شما توی خیابان رودررو شده، یا صدای شما را از رادیو مجلس شنیده، یا عکس شما را توی «فارس» و «کیهان» دیده.» و پرسیدم: «چیز جدیدی درباره این طفلک گفتی؟»
رسایی به گزارش خبرگزاری فارس در دانشگاه شیراز «با بیان اینکه با توافق در مذاکرات ضرر بزرگی کردیم، گفت: هیچکس مثل ظریف در مقابل کشورهای اجنبی کوتاه نیامده است.»
تا رسایی این را گفت ظریف لرزش ظریف دیگری کرد و دچار حمله مجدد عصبی شد.
گفتم: رساییجان. یککم عطوفت، مهربانی، عشق، صفا و از این چیزها. چه عیبی دارد؟ آنموقع که شما آشپز بودید، هیشکی گفت آش شور شده، یا نه. الان این ظریف با پتو و ویلچر و عصای زیر بغل و واکر و برانکار و انواع وسایل کمکدیپلماسی، میرود مذاکره میکند، شما هی چوب میگذاری لای چرخ ویلچرش. دوست باشید با هم.
در این فاصله ظریف را گذاشته بودم روی برانکار و روش پتو کشیده بودم که دوباره نچاید.
رسایی گفت: دوستیم. باور نمیکنی؟ من همین دیروز به نقل از خبرگزاری «فارس» گفتم که «امروز اگر ظریف سرما بخورد ما موظفیم که او را تروخشک کنیم که بماند برای آنکه وقتی مردم فهمیدند پاسخ بدهد... .»
رسایی در حین اینکه این حرفها را میزد رفت سمت ظریف تا «تر و خشکش کند تا بماند» و توی گوش ظریف گفت: پاشو، ظریفجان، پاشو عمو... منم... عمورسایی...
که ظریف یکمرتبه همچون برقگرفتهها از جا جست و پتوبهدورخودپیچان بهناگه قالب تهی کرد و از او جز یک پتو و یک دست کت و شلوار تهی هیچ برجای نماند.
رسایی گفت: چی شد؟ من میخواستم «تروخشکش کنم تا بماند» و از بین نرود. چرا از بین ما رفت؟
که در اینجا باز هم به گزارش خبرگزاری «فارس» در دانشگاه شیراز، «در پایان مراسم، (ما نمیدانیم چرا، ولی بههرحال) با اهدای لوحی از حمید رسایی تقدیر به عمل آمد و وی و دیگر مسوولان کیک جشن هستهای را بریدند.»
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.