|

تغییر تصویر متداول رهبر

ترجمه: سامان سلیمانی

پس طالبانی چگونه راه ریاست را یافت؟ چه کسی او را برای این مقام که اصلا به آن فکر نکرده بود کاندیدا کرد؟ رییس‌جمهور می‌گوید: «رهبری کرد پیشنهاد کرد که مسعود بارزانی برای رهبری اقلیم کاندیدا شود و من نیز برای ریاست‌جمهوری عراق کاندیدا شوم، در دفتر سیاسی اتحادیه میهنی کردستان دو نظر وجود داشت، اولین نظر این بود که ماندن من در سلیمانیه و رهبری‌ حزب و سرپرستی وضعیت و حکومت داخلی بهتر از رفتن من به بغداد است، نظر دوم نیز این بود که بودنم در بغداد به‌عنوان رییس‌جمهور برای عراق و برای خود ما کردها نیز بهتر است، من شخصا با نظر اول موافق بودم و نمی‌خواستم به بغداد بروم، بعد از گفت‌وگوهای مفصل و طولانی، رای اکثریت را قبول کردیم که موافق رفتن من به بغداد و کاندیدا شدنم برای ریاست‌جمهوری بودند.» اما مام جلال در داخل حزبش بدون پیش‌شرط به نظر اکثریت گردن ننهاد، می‌گوید: «دو تا شرط گذاشتم، اول گفتم: اگر به بغداد رفتم لباس کردی از تن به در می‌آورم و عبای عراقی می‌پوشم، چون نماد شخصیت عراقی خواهم شد و رییس‌جمهور عراق خواهم بود نه رهبر کرد، شرط دوم نیز این بود که کاندیداتوری من از طرف نیروهای سیاسی مهم در داخل عراق پذیرفته شود و این استقبال و حمایت را نیز به دست آوردیم که ائتلاف عراقی موافق بودند، همچنین فهرست العراقیه به رهبری دکتر ایاد علاوی و قسمت عمده جبهه توافق نیز حمایت کردند و اینها علاوه بر هم‌پیمانی کردستان بود، بعدا نیز این تشکیلات ریاست‌جمهوری که از رییس و دو معاون او تشکیل می‌شود در پارلمان رای بیشتر از دو سوم آرا را کسب کردیم و به ‌قرآن کریم سوگند خوردیم که از قانون اساسی و اتحاد و آرامش عراق صیانت کنیم.» مام جلال در سلیمانیه تجربه رهبری را از سر گذرانده است، رهبری اقلیم، هرچند که تجربه محدودی بود و همچون رهبری عراق گسترده نبود، این را نیز بیان می‌کند و می‌گوید: «در کردستان زمانی که دو حکومت وجود داشت، یکی در اربیل و دیگری در سلیمانیه، من رهبر اقلیم در سلیمانیه بودم، زمانی که در اربیل نیز بودیم من هیچ مقامی نپذیرفتم، بلکه فقط دبیرکل اتحادیه میهنی بودم، مدتی نیز دکتر فواد معصوم رییس دولت بود، بعدا نیز کسرت رسول، در حالی که من دبیرکل حزب بودم؛ به شیوه شوروی سابق.»
ادامه دارد...
پس طالبانی چگونه راه ریاست را یافت؟ چه کسی او را برای این مقام که اصلا به آن فکر نکرده بود کاندیدا کرد؟ رییس‌جمهور می‌گوید: «رهبری کرد پیشنهاد کرد که مسعود بارزانی برای رهبری اقلیم کاندیدا شود و من نیز برای ریاست‌جمهوری عراق کاندیدا شوم، در دفتر سیاسی اتحادیه میهنی کردستان دو نظر وجود داشت، اولین نظر این بود که ماندن من در سلیمانیه و رهبری‌ حزب و سرپرستی وضعیت و حکومت داخلی بهتر از رفتن من به بغداد است، نظر دوم نیز این بود که بودنم در بغداد به‌عنوان رییس‌جمهور برای عراق و برای خود ما کردها نیز بهتر است، من شخصا با نظر اول موافق بودم و نمی‌خواستم به بغداد بروم، بعد از گفت‌وگوهای مفصل و طولانی، رای اکثریت را قبول کردیم که موافق رفتن من به بغداد و کاندیدا شدنم برای ریاست‌جمهوری بودند.» اما مام جلال در داخل حزبش بدون پیش‌شرط به نظر اکثریت گردن ننهاد، می‌گوید: «دو تا شرط گذاشتم، اول گفتم: اگر به بغداد رفتم لباس کردی از تن به در می‌آورم و عبای عراقی می‌پوشم، چون نماد شخصیت عراقی خواهم شد و رییس‌جمهور عراق خواهم بود نه رهبر کرد، شرط دوم نیز این بود که کاندیداتوری من از طرف نیروهای سیاسی مهم در داخل عراق پذیرفته شود و این استقبال و حمایت را نیز به دست آوردیم که ائتلاف عراقی موافق بودند، همچنین فهرست العراقیه به رهبری دکتر ایاد علاوی و قسمت عمده جبهه توافق نیز حمایت کردند و اینها علاوه بر هم‌پیمانی کردستان بود، بعدا نیز این تشکیلات ریاست‌جمهوری که از رییس و دو معاون او تشکیل می‌شود در پارلمان رای بیشتر از دو سوم آرا را کسب کردیم و به ‌قرآن کریم سوگند خوردیم که از قانون اساسی و اتحاد و آرامش عراق صیانت کنیم.» مام جلال در سلیمانیه تجربه رهبری را از سر گذرانده است، رهبری اقلیم، هرچند که تجربه محدودی بود و همچون رهبری عراق گسترده نبود، این را نیز بیان می‌کند و می‌گوید: «در کردستان زمانی که دو حکومت وجود داشت، یکی در اربیل و دیگری در سلیمانیه، من رهبر اقلیم در سلیمانیه بودم، زمانی که در اربیل نیز بودیم من هیچ مقامی نپذیرفتم، بلکه فقط دبیرکل اتحادیه میهنی بودم، مدتی نیز دکتر فواد معصوم رییس دولت بود، بعدا نیز کسرت رسول، در حالی که من دبیرکل حزب بودم؛ به شیوه شوروی سابق.»
ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.