خدا رحمتت کنه عمو ناصر
حسن فتحی
خدا رحمتت کنه عموناصر، تو این صفی که کلهماجمعین داریم توش اینپا اونپا میکنیم، بالاخره نوبت به تو رسید! و جالب اینکه خلافالباقی صفهای عالم، که همه توش دلدل میکنن و زلزل میزنن تا زودتر نوبتشون برسه، تو اینیکی همه خداخدا میکنن و دعا به دعا دخیل میبندن که دیرتر به سر صف برسن! اما بالاخره میرسن، تو خواب یا بیداری، تو سفر یا حضر، کنار آشنا و خانواده یا تو غربت بیکسی و تنهایی.... تو برزخ عجوز و لایجوز اینروزهای زندگی بیشتر که بهت فکر میکنم، بیشتر یادم میاد، اولدفعهای که دیدمت 14، 15سالی بیشتر نداشتم و توی جعبه جادویی داشتی تو سریال پرمخاطب «مراد برقی» بازی میکردی و علاوهبر بازی خوبت، شباهت کموبیشات به پدرم، باعث شد دیگه نتونم فراموشت کنم. راسودرستشم همینه عموناصر: بچهها هیچوقت خدا نباید پدراشونو فراموش کنن، اصلا هیچ نسلی نباید نسلهای قبل خودشو از یاد ببره، نه کاردرستی و محبتشونو، و نه خطا و خلاف و نامردیهاشونو!
خدا رحمتت کنه عموناصر، زیاد طول نکشید که دیدم شونهبهشونه هم سر صحنه فیلمبرداری داریم راه میریم و درباره قصه سریال و نقش شما با هم صحبت میکنیم. بیراه نرفته باشم، اولبار همکاریمون ماهرمضون 73 بود و سریال «همسایهها» و آخریشم ماه محرم 80 و سریال «شب دهم». تو این فاصله و تو چند نوبت همکاری، هردفعه که سر صحنه میومدی، با خودت سادگی و صفایی میآوردی که فیالمجلس همهرو سر کیف میآورد. اضافهبر اینکه حتی یهنوبه هم ندیدم ناآماده سر صحنه حاضر شی، یا جلو دوربین کم بیاری، تپق بزنی، کسی را سوسک کنی و باقی قضایا. بیاهنوتلپ و بیهیچ فخوفوخی سر صحنه حاضر میشدی و وقت استراحت به اقتضای شوخطبعی و بذلهگویی همیشگی و به نیت تغییر ذایقه جمع خسته سربهسر رفقا میذاشتی و پی ختم بازی، با بزرگ و کوچک گروه به خوشرویی خداحافظی میکردی و... و حالا چند روزیه غزل خداحافظی و الوداع همیشگی را خوندی و هیچ برگشتی هم دیگه در کار نیست! گرچه دیر یا زود ما هم پی تو راهی میشیم، اما با اینحال بازم دلمون برات تنگ میشه. آخه کم نبود حدود 50سال بهواسطه جعبه جادویی مهمون خونههای مردم بودن. کم نبود با خاطره چند نسل از کوچیک و بزرگ این مردم از طریق صحنه تئاتر و پرده سینما عجینشدن و چه بازی خوبی هم داشتی تو اون حضور سینمایی آخرت جلو اکبرخان عبدی و رضا عطاران نازنین! خدا رحمتت کنه ناصرخان گیتیجاه. تو ماتم رفتن دلسوختههایی مثل تو فقط یهچیزه که کمی تسکینم میده اونم اینکه مردم هنرمنداشونو خیلی دیرتر از سیاستمداراشون فراموش میکنن! روحت شاد و یادت همیشه سبز.
خدا رحمتت کنه عموناصر، زیاد طول نکشید که دیدم شونهبهشونه هم سر صحنه فیلمبرداری داریم راه میریم و درباره قصه سریال و نقش شما با هم صحبت میکنیم. بیراه نرفته باشم، اولبار همکاریمون ماهرمضون 73 بود و سریال «همسایهها» و آخریشم ماه محرم 80 و سریال «شب دهم». تو این فاصله و تو چند نوبت همکاری، هردفعه که سر صحنه میومدی، با خودت سادگی و صفایی میآوردی که فیالمجلس همهرو سر کیف میآورد. اضافهبر اینکه حتی یهنوبه هم ندیدم ناآماده سر صحنه حاضر شی، یا جلو دوربین کم بیاری، تپق بزنی، کسی را سوسک کنی و باقی قضایا. بیاهنوتلپ و بیهیچ فخوفوخی سر صحنه حاضر میشدی و وقت استراحت به اقتضای شوخطبعی و بذلهگویی همیشگی و به نیت تغییر ذایقه جمع خسته سربهسر رفقا میذاشتی و پی ختم بازی، با بزرگ و کوچک گروه به خوشرویی خداحافظی میکردی و... و حالا چند روزیه غزل خداحافظی و الوداع همیشگی را خوندی و هیچ برگشتی هم دیگه در کار نیست! گرچه دیر یا زود ما هم پی تو راهی میشیم، اما با اینحال بازم دلمون برات تنگ میشه. آخه کم نبود حدود 50سال بهواسطه جعبه جادویی مهمون خونههای مردم بودن. کم نبود با خاطره چند نسل از کوچیک و بزرگ این مردم از طریق صحنه تئاتر و پرده سینما عجینشدن و چه بازی خوبی هم داشتی تو اون حضور سینمایی آخرت جلو اکبرخان عبدی و رضا عطاران نازنین! خدا رحمتت کنه ناصرخان گیتیجاه. تو ماتم رفتن دلسوختههایی مثل تو فقط یهچیزه که کمی تسکینم میده اونم اینکه مردم هنرمنداشونو خیلی دیرتر از سیاستمداراشون فراموش میکنن! روحت شاد و یادت همیشه سبز.
خدا رحمتت کنه عموناصر، تو این صفی که کلهماجمعین داریم توش اینپا اونپا میکنیم، بالاخره نوبت به تو رسید! و جالب اینکه خلافالباقی صفهای عالم، که همه توش دلدل میکنن و زلزل میزنن تا زودتر نوبتشون برسه، تو اینیکی همه خداخدا میکنن و دعا به دعا دخیل میبندن که دیرتر به سر صف برسن! اما بالاخره میرسن، تو خواب یا بیداری، تو سفر یا حضر، کنار آشنا و خانواده یا تو غربت بیکسی و تنهایی.... تو برزخ عجوز و لایجوز اینروزهای زندگی بیشتر که بهت فکر میکنم، بیشتر یادم میاد، اولدفعهای که دیدمت 14، 15سالی بیشتر نداشتم و توی جعبه جادویی داشتی تو سریال پرمخاطب «مراد برقی» بازی میکردی و علاوهبر بازی خوبت، شباهت کموبیشات به پدرم، باعث شد دیگه نتونم فراموشت کنم. راسودرستشم همینه عموناصر: بچهها هیچوقت خدا نباید پدراشونو فراموش کنن، اصلا هیچ نسلی نباید نسلهای قبل خودشو از یاد ببره، نه کاردرستی و محبتشونو، و نه خطا و خلاف و نامردیهاشونو!
خدا رحمتت کنه عموناصر، زیاد طول نکشید که دیدم شونهبهشونه هم سر صحنه فیلمبرداری داریم راه میریم و درباره قصه سریال و نقش شما با هم صحبت میکنیم. بیراه نرفته باشم، اولبار همکاریمون ماهرمضون 73 بود و سریال «همسایهها» و آخریشم ماه محرم 80 و سریال «شب دهم». تو این فاصله و تو چند نوبت همکاری، هردفعه که سر صحنه میومدی، با خودت سادگی و صفایی میآوردی که فیالمجلس همهرو سر کیف میآورد. اضافهبر اینکه حتی یهنوبه هم ندیدم ناآماده سر صحنه حاضر شی، یا جلو دوربین کم بیاری، تپق بزنی، کسی را سوسک کنی و باقی قضایا. بیاهنوتلپ و بیهیچ فخوفوخی سر صحنه حاضر میشدی و وقت استراحت به اقتضای شوخطبعی و بذلهگویی همیشگی و به نیت تغییر ذایقه جمع خسته سربهسر رفقا میذاشتی و پی ختم بازی، با بزرگ و کوچک گروه به خوشرویی خداحافظی میکردی و... و حالا چند روزیه غزل خداحافظی و الوداع همیشگی را خوندی و هیچ برگشتی هم دیگه در کار نیست! گرچه دیر یا زود ما هم پی تو راهی میشیم، اما با اینحال بازم دلمون برات تنگ میشه. آخه کم نبود حدود 50سال بهواسطه جعبه جادویی مهمون خونههای مردم بودن. کم نبود با خاطره چند نسل از کوچیک و بزرگ این مردم از طریق صحنه تئاتر و پرده سینما عجینشدن و چه بازی خوبی هم داشتی تو اون حضور سینمایی آخرت جلو اکبرخان عبدی و رضا عطاران نازنین! خدا رحمتت کنه ناصرخان گیتیجاه. تو ماتم رفتن دلسوختههایی مثل تو فقط یهچیزه که کمی تسکینم میده اونم اینکه مردم هنرمنداشونو خیلی دیرتر از سیاستمداراشون فراموش میکنن! روحت شاد و یادت همیشه سبز.
خدا رحمتت کنه عموناصر، زیاد طول نکشید که دیدم شونهبهشونه هم سر صحنه فیلمبرداری داریم راه میریم و درباره قصه سریال و نقش شما با هم صحبت میکنیم. بیراه نرفته باشم، اولبار همکاریمون ماهرمضون 73 بود و سریال «همسایهها» و آخریشم ماه محرم 80 و سریال «شب دهم». تو این فاصله و تو چند نوبت همکاری، هردفعه که سر صحنه میومدی، با خودت سادگی و صفایی میآوردی که فیالمجلس همهرو سر کیف میآورد. اضافهبر اینکه حتی یهنوبه هم ندیدم ناآماده سر صحنه حاضر شی، یا جلو دوربین کم بیاری، تپق بزنی، کسی را سوسک کنی و باقی قضایا. بیاهنوتلپ و بیهیچ فخوفوخی سر صحنه حاضر میشدی و وقت استراحت به اقتضای شوخطبعی و بذلهگویی همیشگی و به نیت تغییر ذایقه جمع خسته سربهسر رفقا میذاشتی و پی ختم بازی، با بزرگ و کوچک گروه به خوشرویی خداحافظی میکردی و... و حالا چند روزیه غزل خداحافظی و الوداع همیشگی را خوندی و هیچ برگشتی هم دیگه در کار نیست! گرچه دیر یا زود ما هم پی تو راهی میشیم، اما با اینحال بازم دلمون برات تنگ میشه. آخه کم نبود حدود 50سال بهواسطه جعبه جادویی مهمون خونههای مردم بودن. کم نبود با خاطره چند نسل از کوچیک و بزرگ این مردم از طریق صحنه تئاتر و پرده سینما عجینشدن و چه بازی خوبی هم داشتی تو اون حضور سینمایی آخرت جلو اکبرخان عبدی و رضا عطاران نازنین! خدا رحمتت کنه ناصرخان گیتیجاه. تو ماتم رفتن دلسوختههایی مثل تو فقط یهچیزه که کمی تسکینم میده اونم اینکه مردم هنرمنداشونو خیلی دیرتر از سیاستمداراشون فراموش میکنن! روحت شاد و یادت همیشه سبز.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.