مسلماً «مام جلال»
ترجمه: سامان سلیمانی
هیرو خانم صاحب خانه با روحیه ساده و صمیمی خود و لبخند و صحبتهایش که نشان از اعتماد به نفس بالا به شخصیت خود، که فاصله میان خود و دیگران را پاک میکند، به ما خیرمقدم گفت. از او سوال کردم که اقامت در سلیمانیه یا بغداد، کدام را ترجیح میدهد، گفت: «من بغداد را دوست دارم، چون قسمتی از زندگیام را آنجا گذراندهام و در یکی از دانشگاههای بغداد «المستنصریه»، درس خواندهام، اما اقامت در سلیمانیه را ترجیح میدهم، برای اینکه بتوانم امور سازمانی را که مسوولیت آن را بر عهده دارم و به امور کودکان میپردازد انجام دهم. به طور کلی از روزی که ازدواج کردهام تاکنون معنی استقرار را نمیدانم، سالهای طولانی در کوهستانها، بعدها نیز میان دمشق و سلیمانیه و الان نیز میان سلیمانیه و بغداد و به این شکل زندگی ما میگذرد.»
گفتم: «منزلتان زیبا بهنظر میرسد»، رییسجمهور طالبانی لبخندی زدند و گفتند: «این منزل ما نیست، این منزل در اداره ثبت به اسم اتحادیه میهنی کردستان ثبت شده و اگر به ادارات ثبت منازل چه در سلیمانیه یا بغداد یا هر شهر دیگر عراق سر بزنید، میبینید که هیچ منزل یا زمینی به اسم من یا همسرم ثبت نشده است. ما فقط دارای آپارتمانی در دمشق هستیم که سال ١٩٧٥ خریداری کردهایم، بهعنوان رییسجمهور نیز هرچه حقوق دارم برای کمک به روشنفکران و سیاستمداران و عراقیهای کمدرآمد هزینه میکنم و خود شما نیز میتوانید ببینید که چگونه تقسیم میشود.» همچنین ادامه دادند: «خیلی اوقات همسرم میگوید اگر روزی بمیریم، شهرداری ما را به خاک میسپارد، چون میمیریم و هیچ پولی نخواهیم داشت، در جوابش گفتم آن زمان ملتمان به ما احترام خواهند گذاشت.»
بر سر میز شام، گوشت سرخشده بوقلمون و مقداری برنج و خورشت بادمجان و کباب مشهور سلیمانیه گذاشته بودند. رییسجمهور طالبانی گفتند: «به این لطیفه گوش بدهید، زمانی که مریض شدم عراقیها گفتند رییس، بوقلمونها را تمام کردند، چون برای سلامتیشان مفید است، زمانی هم که مریضی تمام شد و سلامتیشان را باز یافتند، گوسفندها تمام شدند، چون مردم برای قربانی در راه خدا و شکرگزاری سلامتی او، قربانی میکردند.» بعد از این سوال کردند که هیچکدام از ما لطیفه جدیدی راجع به طالبانی شنیدهاند، گفتم اجازه بدهید من لطیفهای را تعریف کنم. ایشان هم گفتند: «خواهش میکنم بفرمایید، چون همه لطیفههایی را که راجع به خودم گفته میشود، جمعآوری میکنم.» من هم لطیفهای را که یک روز پیش در بغداد شنیده بودم برایش تعریف کردم، خندیدند و گفتند: «این جدید بود، ممنونم.» این نیز به علت اینکه رییسجمهور طالبانی همیشه در مورد خودشان لطیفه تعریف میکنند، اما همیشه میگویند: «به این لطیفه درمورد جلال طالبانی گوش دهید،» یعنی به شکلی تعریف میکنند گویی در مورد کس دیگری است، بعد گفتند: «برنامهای دارم برای چاپ کتابی که همه لطیفههایی را که درمورد طالبانی گفته شده است در آن جمعآوری کنم.»
در این مجموعه گفتوگوهای مستقیم از رییسجمهور سوال کردم: «دوست دارید مردم با چه عنوانی شما را خطاب کنند؟»، در پاسخ، فوری و بدون هیچ مقدمهای گفتند: «مسلما مام جلال» و اضافه کردند: «من این عنوان را دوست دارم زیرا در تمام عمرم با آن زیستهام.» بعد از یک ماه که روزانه با رییسجمهور عراق زیستم، به نتیجه مهمی دست یافتم، نتیجه نیز این است، مردی که تاریخ زندگیاش سرشار از دستاوردهای سیاسی و حیاتی است و اگر آنها را بر سالهای عمرش تقسیم کنیم مسلما بیشتر خواهد بود، به جز مام جلال کس دیگری نیست، چه رجلی سیاسی باشد یا مبارزی در کوهستانها یا رهبر حزبی سیاسی یا رییسجمهور عراق، از میهمانانش استقبال میکند و با مردم صحبت میکند و فعالیتهایش را در نهایت از خودگذشتگی و سادگی انجام میدهد. مشاوران و دستیاران و اعضای دفتر ریاست را در پیرامون خود دارد و بدون توقف برای خدمترسانی کار میکنند. با اسم کوچک همه آنها را میشناسد، چون بیشتر اعضای دفتر ریاست، از فرزندان شهدای قیام کرد و رفقای مبارزه مسلحانه هستند، یا از کسانی هستند که در کوهستانها باهم مبارزه کردهاند، همچون برادر یا پدر با آنها صحبت میکند، با دیگران نیز به همین شکل رفتار میکند. وقتی در راه از دوکان به منطقه قرهداغ در میان کوههای سر به فلککشیده کردستان، برای شرکت در جشنواره سالانه طایفه جاف در حرکت بودیم، مام جلال تعمدا کاری کرده بودند که کاروان همراهشان بسیار اندک باشد. زمان رسیدن ما نیز به مکان جشنواره، که ازدحام جمعیت به نهایت خود رسیده بود و صدها ماشین در تلاش بودند به آن مکان برسند، اعضای تیم محافظان رییسجمهور تلاشی برای بازکردن راه به روی کاروان رییسجمهور نکردند، همچنان که با اشاره محکم خودشان جلو نیامدند که مردم را از ایشان دور کنند و کاروان به علت باز کردن راه برای ماشینهای دیگر با تاخیر مواجه شد و پلیس محلی رفتوآمد را کنترل میکرد، در تمام مدت انتظار نیز مام جلال شیشه ماشینش را باز کرده بود و با مردم و هموطنانش صحبت میکرد، به حرفهایشان گوش میداد و میخندید و از آنها سوال میکرد و با اخبار خوش، خوشحال میشد. زیر سایهبانی نیز که نشسته بودند از تعداد زیادی از هموطنانی که برای عرض ادب و گرفتن عکس یادگاری نزدش آمده بودند، استقبال کردند.
ادامه دارد...
گفتم: «منزلتان زیبا بهنظر میرسد»، رییسجمهور طالبانی لبخندی زدند و گفتند: «این منزل ما نیست، این منزل در اداره ثبت به اسم اتحادیه میهنی کردستان ثبت شده و اگر به ادارات ثبت منازل چه در سلیمانیه یا بغداد یا هر شهر دیگر عراق سر بزنید، میبینید که هیچ منزل یا زمینی به اسم من یا همسرم ثبت نشده است. ما فقط دارای آپارتمانی در دمشق هستیم که سال ١٩٧٥ خریداری کردهایم، بهعنوان رییسجمهور نیز هرچه حقوق دارم برای کمک به روشنفکران و سیاستمداران و عراقیهای کمدرآمد هزینه میکنم و خود شما نیز میتوانید ببینید که چگونه تقسیم میشود.» همچنین ادامه دادند: «خیلی اوقات همسرم میگوید اگر روزی بمیریم، شهرداری ما را به خاک میسپارد، چون میمیریم و هیچ پولی نخواهیم داشت، در جوابش گفتم آن زمان ملتمان به ما احترام خواهند گذاشت.»
بر سر میز شام، گوشت سرخشده بوقلمون و مقداری برنج و خورشت بادمجان و کباب مشهور سلیمانیه گذاشته بودند. رییسجمهور طالبانی گفتند: «به این لطیفه گوش بدهید، زمانی که مریض شدم عراقیها گفتند رییس، بوقلمونها را تمام کردند، چون برای سلامتیشان مفید است، زمانی هم که مریضی تمام شد و سلامتیشان را باز یافتند، گوسفندها تمام شدند، چون مردم برای قربانی در راه خدا و شکرگزاری سلامتی او، قربانی میکردند.» بعد از این سوال کردند که هیچکدام از ما لطیفه جدیدی راجع به طالبانی شنیدهاند، گفتم اجازه بدهید من لطیفهای را تعریف کنم. ایشان هم گفتند: «خواهش میکنم بفرمایید، چون همه لطیفههایی را که راجع به خودم گفته میشود، جمعآوری میکنم.» من هم لطیفهای را که یک روز پیش در بغداد شنیده بودم برایش تعریف کردم، خندیدند و گفتند: «این جدید بود، ممنونم.» این نیز به علت اینکه رییسجمهور طالبانی همیشه در مورد خودشان لطیفه تعریف میکنند، اما همیشه میگویند: «به این لطیفه درمورد جلال طالبانی گوش دهید،» یعنی به شکلی تعریف میکنند گویی در مورد کس دیگری است، بعد گفتند: «برنامهای دارم برای چاپ کتابی که همه لطیفههایی را که درمورد طالبانی گفته شده است در آن جمعآوری کنم.»
در این مجموعه گفتوگوهای مستقیم از رییسجمهور سوال کردم: «دوست دارید مردم با چه عنوانی شما را خطاب کنند؟»، در پاسخ، فوری و بدون هیچ مقدمهای گفتند: «مسلما مام جلال» و اضافه کردند: «من این عنوان را دوست دارم زیرا در تمام عمرم با آن زیستهام.» بعد از یک ماه که روزانه با رییسجمهور عراق زیستم، به نتیجه مهمی دست یافتم، نتیجه نیز این است، مردی که تاریخ زندگیاش سرشار از دستاوردهای سیاسی و حیاتی است و اگر آنها را بر سالهای عمرش تقسیم کنیم مسلما بیشتر خواهد بود، به جز مام جلال کس دیگری نیست، چه رجلی سیاسی باشد یا مبارزی در کوهستانها یا رهبر حزبی سیاسی یا رییسجمهور عراق، از میهمانانش استقبال میکند و با مردم صحبت میکند و فعالیتهایش را در نهایت از خودگذشتگی و سادگی انجام میدهد. مشاوران و دستیاران و اعضای دفتر ریاست را در پیرامون خود دارد و بدون توقف برای خدمترسانی کار میکنند. با اسم کوچک همه آنها را میشناسد، چون بیشتر اعضای دفتر ریاست، از فرزندان شهدای قیام کرد و رفقای مبارزه مسلحانه هستند، یا از کسانی هستند که در کوهستانها باهم مبارزه کردهاند، همچون برادر یا پدر با آنها صحبت میکند، با دیگران نیز به همین شکل رفتار میکند. وقتی در راه از دوکان به منطقه قرهداغ در میان کوههای سر به فلککشیده کردستان، برای شرکت در جشنواره سالانه طایفه جاف در حرکت بودیم، مام جلال تعمدا کاری کرده بودند که کاروان همراهشان بسیار اندک باشد. زمان رسیدن ما نیز به مکان جشنواره، که ازدحام جمعیت به نهایت خود رسیده بود و صدها ماشین در تلاش بودند به آن مکان برسند، اعضای تیم محافظان رییسجمهور تلاشی برای بازکردن راه به روی کاروان رییسجمهور نکردند، همچنان که با اشاره محکم خودشان جلو نیامدند که مردم را از ایشان دور کنند و کاروان به علت باز کردن راه برای ماشینهای دیگر با تاخیر مواجه شد و پلیس محلی رفتوآمد را کنترل میکرد، در تمام مدت انتظار نیز مام جلال شیشه ماشینش را باز کرده بود و با مردم و هموطنانش صحبت میکرد، به حرفهایشان گوش میداد و میخندید و از آنها سوال میکرد و با اخبار خوش، خوشحال میشد. زیر سایهبانی نیز که نشسته بودند از تعداد زیادی از هموطنانی که برای عرض ادب و گرفتن عکس یادگاری نزدش آمده بودند، استقبال کردند.
ادامه دارد...
هیرو خانم صاحب خانه با روحیه ساده و صمیمی خود و لبخند و صحبتهایش که نشان از اعتماد به نفس بالا به شخصیت خود، که فاصله میان خود و دیگران را پاک میکند، به ما خیرمقدم گفت. از او سوال کردم که اقامت در سلیمانیه یا بغداد، کدام را ترجیح میدهد، گفت: «من بغداد را دوست دارم، چون قسمتی از زندگیام را آنجا گذراندهام و در یکی از دانشگاههای بغداد «المستنصریه»، درس خواندهام، اما اقامت در سلیمانیه را ترجیح میدهم، برای اینکه بتوانم امور سازمانی را که مسوولیت آن را بر عهده دارم و به امور کودکان میپردازد انجام دهم. به طور کلی از روزی که ازدواج کردهام تاکنون معنی استقرار را نمیدانم، سالهای طولانی در کوهستانها، بعدها نیز میان دمشق و سلیمانیه و الان نیز میان سلیمانیه و بغداد و به این شکل زندگی ما میگذرد.»
گفتم: «منزلتان زیبا بهنظر میرسد»، رییسجمهور طالبانی لبخندی زدند و گفتند: «این منزل ما نیست، این منزل در اداره ثبت به اسم اتحادیه میهنی کردستان ثبت شده و اگر به ادارات ثبت منازل چه در سلیمانیه یا بغداد یا هر شهر دیگر عراق سر بزنید، میبینید که هیچ منزل یا زمینی به اسم من یا همسرم ثبت نشده است. ما فقط دارای آپارتمانی در دمشق هستیم که سال ١٩٧٥ خریداری کردهایم، بهعنوان رییسجمهور نیز هرچه حقوق دارم برای کمک به روشنفکران و سیاستمداران و عراقیهای کمدرآمد هزینه میکنم و خود شما نیز میتوانید ببینید که چگونه تقسیم میشود.» همچنین ادامه دادند: «خیلی اوقات همسرم میگوید اگر روزی بمیریم، شهرداری ما را به خاک میسپارد، چون میمیریم و هیچ پولی نخواهیم داشت، در جوابش گفتم آن زمان ملتمان به ما احترام خواهند گذاشت.»
بر سر میز شام، گوشت سرخشده بوقلمون و مقداری برنج و خورشت بادمجان و کباب مشهور سلیمانیه گذاشته بودند. رییسجمهور طالبانی گفتند: «به این لطیفه گوش بدهید، زمانی که مریض شدم عراقیها گفتند رییس، بوقلمونها را تمام کردند، چون برای سلامتیشان مفید است، زمانی هم که مریضی تمام شد و سلامتیشان را باز یافتند، گوسفندها تمام شدند، چون مردم برای قربانی در راه خدا و شکرگزاری سلامتی او، قربانی میکردند.» بعد از این سوال کردند که هیچکدام از ما لطیفه جدیدی راجع به طالبانی شنیدهاند، گفتم اجازه بدهید من لطیفهای را تعریف کنم. ایشان هم گفتند: «خواهش میکنم بفرمایید، چون همه لطیفههایی را که راجع به خودم گفته میشود، جمعآوری میکنم.» من هم لطیفهای را که یک روز پیش در بغداد شنیده بودم برایش تعریف کردم، خندیدند و گفتند: «این جدید بود، ممنونم.» این نیز به علت اینکه رییسجمهور طالبانی همیشه در مورد خودشان لطیفه تعریف میکنند، اما همیشه میگویند: «به این لطیفه درمورد جلال طالبانی گوش دهید،» یعنی به شکلی تعریف میکنند گویی در مورد کس دیگری است، بعد گفتند: «برنامهای دارم برای چاپ کتابی که همه لطیفههایی را که درمورد طالبانی گفته شده است در آن جمعآوری کنم.»
در این مجموعه گفتوگوهای مستقیم از رییسجمهور سوال کردم: «دوست دارید مردم با چه عنوانی شما را خطاب کنند؟»، در پاسخ، فوری و بدون هیچ مقدمهای گفتند: «مسلما مام جلال» و اضافه کردند: «من این عنوان را دوست دارم زیرا در تمام عمرم با آن زیستهام.» بعد از یک ماه که روزانه با رییسجمهور عراق زیستم، به نتیجه مهمی دست یافتم، نتیجه نیز این است، مردی که تاریخ زندگیاش سرشار از دستاوردهای سیاسی و حیاتی است و اگر آنها را بر سالهای عمرش تقسیم کنیم مسلما بیشتر خواهد بود، به جز مام جلال کس دیگری نیست، چه رجلی سیاسی باشد یا مبارزی در کوهستانها یا رهبر حزبی سیاسی یا رییسجمهور عراق، از میهمانانش استقبال میکند و با مردم صحبت میکند و فعالیتهایش را در نهایت از خودگذشتگی و سادگی انجام میدهد. مشاوران و دستیاران و اعضای دفتر ریاست را در پیرامون خود دارد و بدون توقف برای خدمترسانی کار میکنند. با اسم کوچک همه آنها را میشناسد، چون بیشتر اعضای دفتر ریاست، از فرزندان شهدای قیام کرد و رفقای مبارزه مسلحانه هستند، یا از کسانی هستند که در کوهستانها باهم مبارزه کردهاند، همچون برادر یا پدر با آنها صحبت میکند، با دیگران نیز به همین شکل رفتار میکند. وقتی در راه از دوکان به منطقه قرهداغ در میان کوههای سر به فلککشیده کردستان، برای شرکت در جشنواره سالانه طایفه جاف در حرکت بودیم، مام جلال تعمدا کاری کرده بودند که کاروان همراهشان بسیار اندک باشد. زمان رسیدن ما نیز به مکان جشنواره، که ازدحام جمعیت به نهایت خود رسیده بود و صدها ماشین در تلاش بودند به آن مکان برسند، اعضای تیم محافظان رییسجمهور تلاشی برای بازکردن راه به روی کاروان رییسجمهور نکردند، همچنان که با اشاره محکم خودشان جلو نیامدند که مردم را از ایشان دور کنند و کاروان به علت باز کردن راه برای ماشینهای دیگر با تاخیر مواجه شد و پلیس محلی رفتوآمد را کنترل میکرد، در تمام مدت انتظار نیز مام جلال شیشه ماشینش را باز کرده بود و با مردم و هموطنانش صحبت میکرد، به حرفهایشان گوش میداد و میخندید و از آنها سوال میکرد و با اخبار خوش، خوشحال میشد. زیر سایهبانی نیز که نشسته بودند از تعداد زیادی از هموطنانی که برای عرض ادب و گرفتن عکس یادگاری نزدش آمده بودند، استقبال کردند.
ادامه دارد...
گفتم: «منزلتان زیبا بهنظر میرسد»، رییسجمهور طالبانی لبخندی زدند و گفتند: «این منزل ما نیست، این منزل در اداره ثبت به اسم اتحادیه میهنی کردستان ثبت شده و اگر به ادارات ثبت منازل چه در سلیمانیه یا بغداد یا هر شهر دیگر عراق سر بزنید، میبینید که هیچ منزل یا زمینی به اسم من یا همسرم ثبت نشده است. ما فقط دارای آپارتمانی در دمشق هستیم که سال ١٩٧٥ خریداری کردهایم، بهعنوان رییسجمهور نیز هرچه حقوق دارم برای کمک به روشنفکران و سیاستمداران و عراقیهای کمدرآمد هزینه میکنم و خود شما نیز میتوانید ببینید که چگونه تقسیم میشود.» همچنین ادامه دادند: «خیلی اوقات همسرم میگوید اگر روزی بمیریم، شهرداری ما را به خاک میسپارد، چون میمیریم و هیچ پولی نخواهیم داشت، در جوابش گفتم آن زمان ملتمان به ما احترام خواهند گذاشت.»
بر سر میز شام، گوشت سرخشده بوقلمون و مقداری برنج و خورشت بادمجان و کباب مشهور سلیمانیه گذاشته بودند. رییسجمهور طالبانی گفتند: «به این لطیفه گوش بدهید، زمانی که مریض شدم عراقیها گفتند رییس، بوقلمونها را تمام کردند، چون برای سلامتیشان مفید است، زمانی هم که مریضی تمام شد و سلامتیشان را باز یافتند، گوسفندها تمام شدند، چون مردم برای قربانی در راه خدا و شکرگزاری سلامتی او، قربانی میکردند.» بعد از این سوال کردند که هیچکدام از ما لطیفه جدیدی راجع به طالبانی شنیدهاند، گفتم اجازه بدهید من لطیفهای را تعریف کنم. ایشان هم گفتند: «خواهش میکنم بفرمایید، چون همه لطیفههایی را که راجع به خودم گفته میشود، جمعآوری میکنم.» من هم لطیفهای را که یک روز پیش در بغداد شنیده بودم برایش تعریف کردم، خندیدند و گفتند: «این جدید بود، ممنونم.» این نیز به علت اینکه رییسجمهور طالبانی همیشه در مورد خودشان لطیفه تعریف میکنند، اما همیشه میگویند: «به این لطیفه درمورد جلال طالبانی گوش دهید،» یعنی به شکلی تعریف میکنند گویی در مورد کس دیگری است، بعد گفتند: «برنامهای دارم برای چاپ کتابی که همه لطیفههایی را که درمورد طالبانی گفته شده است در آن جمعآوری کنم.»
در این مجموعه گفتوگوهای مستقیم از رییسجمهور سوال کردم: «دوست دارید مردم با چه عنوانی شما را خطاب کنند؟»، در پاسخ، فوری و بدون هیچ مقدمهای گفتند: «مسلما مام جلال» و اضافه کردند: «من این عنوان را دوست دارم زیرا در تمام عمرم با آن زیستهام.» بعد از یک ماه که روزانه با رییسجمهور عراق زیستم، به نتیجه مهمی دست یافتم، نتیجه نیز این است، مردی که تاریخ زندگیاش سرشار از دستاوردهای سیاسی و حیاتی است و اگر آنها را بر سالهای عمرش تقسیم کنیم مسلما بیشتر خواهد بود، به جز مام جلال کس دیگری نیست، چه رجلی سیاسی باشد یا مبارزی در کوهستانها یا رهبر حزبی سیاسی یا رییسجمهور عراق، از میهمانانش استقبال میکند و با مردم صحبت میکند و فعالیتهایش را در نهایت از خودگذشتگی و سادگی انجام میدهد. مشاوران و دستیاران و اعضای دفتر ریاست را در پیرامون خود دارد و بدون توقف برای خدمترسانی کار میکنند. با اسم کوچک همه آنها را میشناسد، چون بیشتر اعضای دفتر ریاست، از فرزندان شهدای قیام کرد و رفقای مبارزه مسلحانه هستند، یا از کسانی هستند که در کوهستانها باهم مبارزه کردهاند، همچون برادر یا پدر با آنها صحبت میکند، با دیگران نیز به همین شکل رفتار میکند. وقتی در راه از دوکان به منطقه قرهداغ در میان کوههای سر به فلککشیده کردستان، برای شرکت در جشنواره سالانه طایفه جاف در حرکت بودیم، مام جلال تعمدا کاری کرده بودند که کاروان همراهشان بسیار اندک باشد. زمان رسیدن ما نیز به مکان جشنواره، که ازدحام جمعیت به نهایت خود رسیده بود و صدها ماشین در تلاش بودند به آن مکان برسند، اعضای تیم محافظان رییسجمهور تلاشی برای بازکردن راه به روی کاروان رییسجمهور نکردند، همچنان که با اشاره محکم خودشان جلو نیامدند که مردم را از ایشان دور کنند و کاروان به علت باز کردن راه برای ماشینهای دیگر با تاخیر مواجه شد و پلیس محلی رفتوآمد را کنترل میکرد، در تمام مدت انتظار نیز مام جلال شیشه ماشینش را باز کرده بود و با مردم و هموطنانش صحبت میکرد، به حرفهایشان گوش میداد و میخندید و از آنها سوال میکرد و با اخبار خوش، خوشحال میشد. زیر سایهبانی نیز که نشسته بودند از تعداد زیادی از هموطنانی که برای عرض ادب و گرفتن عکس یادگاری نزدش آمده بودند، استقبال کردند.
ادامه دارد...
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.