دغدغههای «رامبد جوان» در گفتوگو با «شرق»:
جای شلیک، داد و بیداد میکنم
دنیا عیوضی : «گوشه دل تهرون» نام برنامه تحویل سال شبکه تهران به کارگردانی، تهیهکنندگی و اجرای رامبد جوان بود. این ویژهبرنامه متفاوت با حضور هنرمندان مشهور روی آنتن رفت. رامبد جوان که با دعوت از میهمانهای محبوب مردم سعی کرد برنامهای شاد و سرگرمکننده فراهم کند، این بار میهمان ستون ذرهبین است. جوان در گفتوگو با «شرق» از دغدغههای شهروندیاش میگوید که در ادامه میخوانید:
فصل سرما تمام شد و بهدنبال آن آلودگی هوا هم کاهش یافت اما نمیتوانیم به کلی هوای پاکی را انتظار داشته باشیم که دوست میداریم، فکر میکنید در همین آغاز سال، ما مردم چه مواردی را باید رعایت کنیم تا زمستان امسال کمتر دچار آلودگی هوا شویم؟
بدون تردید باید از همین ابتدای سال به فکر پاک نگهداشتن هوای شهرمان باشیم، نهفقط در فصل سرما و تدابیر لازم را برایش بیندیشیم. در این راستا اگرچه مردم نقش موثری دارند اما نقش مسوولان موثرتر است. مواردی هست که تنها دولت میتواند آن را برطرف کند؛ مثل بنزین غیراستانداردی که ما استفاده میکنیم به خاطر تحریمها. مورد بعدی ساختمانسازیهایی است که در سطح تهران میشود که آن هم عامل دیگر آلودگی هواست. ساختمانسازیها و دودهای آلودهای که از طریق کارگاههای آنها تولید میشود که اتفاقا در شمال شهر خیلی بیشتر از مناطق دیگر است و آلودگی هوا در شمال شهر خیلی بیشتر از مناطق مرکزی و جنوبی است. وسایل حملونقل عمومی هم یک بخش ماجراست که بخش عمده آن برمیگردد به تصمیمگیریهای کلان دولتی، بخش دیگر آن هم بر میگردد به اینکه برخی از ما مردم هنوز به درستی عادت نداریم که وقتی ماشین داریم هم میتوانیم از وسیله حملونقل عمومی استفاده کنیم، اما واقعیت این است که اگر فکر کنیم این موضوع به شهر، جامعه، خانواده و خودمان آسیبهای جدی میزند در این صورت همه چیز را جدیتر میگیرم. انگار باید احساساتی شویم تعقل رویمان جواب نمیدهد؛ یعنی باید به چشم ببینیم که یک عده به دلیل آلودگی هوا، جلوی چشممان جان دادند و مردند و آن وقت میگوییم که ای وای موضوع جدی است.
میانهتان با رعایت طرح زوج و فرد چگونه است؟
من بعضی وقتها رعایت میکنم، بعضی وقتها نمیکنم. اغلب زوج و فرد را رعایت میکردم با اینکه ماشین من طرح ترافیک دارد. ضمن اینکه ما هنرمندان را هم جزو شرایط خاص فرض میکنند و گاهی در ترددهایمان همکاری میکنند.
اگر در شهری باشید که پیادهروی، دوچرخهسواری، تراموا و قایقسواری رایج باشد، کدام را انتخاب میکنید؟
من خیلی دوچرخهسواری را ترجیح میدهم. ما این فرهنگ را نداریم در صورتی که در خیلی از کشورها که من از نزدیک دیدهام خیلی جدی دوچرخهسواری میکنند، البته در تهران هم در بعضی مناطق این کار را میکنند اما نه به صورت همهگیر.
با ماشین خودتان سفر میروید؟
بله؛ البته مناطق دورتر را مسلما با هواپیما میروم.
از میان آسیبهای محیطزیستی کدامش بیشتر آزارتان میدهد؟
حیوانآزاری و بیتوجهی به حیوانات، آزارم میدهد. حیوانآزاری یکی از غمانگیزترین چیزهایی است که ما در کشور داریم و نیاز به فرهنگسازی، به خصوص از طریق هنرمندان دارد. در جادهها اغلب دیده میشود که به دلیل کمتوجهی، گربه و سگهای زیادی زیر گرفته میشوند. میتوان در حین رانندگی در کوچه پسکوچهها بیشتر به آنها توجه کنیم و با سرعت رانندگی نکنیم. همینطور کیسههای نایلونی که به شاخه درختها گیر کردهاند یکی از غمانگیزترین صحنههایی است که در سفرهای جادهای به چشمم میآید، البته با دید هنری میتواند عکس خوب اما ناراحتکنندهای باشد. اینها آنقدر زیاد است که آدم وحشت میکند. ترسناک است که ما بلد نیستیم از محیطزیستمان مراقبت کنیم.
خودتان چه آسیبهایی به محیطزیست میزنید؟
من غیر از آلودگیهایی که از طریق ماشینم ایجاد میکنم سعی میکنم در زمینههای دیگر رعایت کنم. زبالههای خشک و تر را جدا میکنم، در ماشینم کیسه زباله میگذارم، خرید که میروم از فروشنده میخواهم که تعداد کیسه پلاستیکی کمتری به من بدهد، کیسهها را سعی میکنم دور نریزم و استفادههای دیگری ازشان کنم. کلا تا آنجایی که امکان دارد سعی میکنم زباله کمتری تولید کنم.
از کودکان کار چیزی میخرید؟
اغلب اوقات میخرم و حرص میخورم.
چرا؟
هم عصبانی میشوم از میزان پافشاریشان و هم ناراحت هستم از شرایط مدیریتی که حاکم است در شهر من که کودکان در سطح جامعه اینقدر علنی مشغول به کارهای سیاه هستند.
به نظرتان چه کاری میتوان کرد؟
ماجرا ریشهای و زیربنایی است. غصهبرانگیز است که بچه هشت سالهای را ببینیم که در سرما در حال دستفروشی سر چهارراه است و وقتی به آدم میرسد، ولکن هم نیست انگار که آدم قرار داشته که بیاید آنجا و از او چیزی بخرد و برود.
چه احساسی شما را وادار به سرزدن به مراکز بهزیستی و خیریه میکند؟
برایم اهمیت دارند و رفتن به آنجا یک احساسی در من ایجاد میکند که در سال چند باری از آنجا سر در میآورم.
خارج از هر محدودیتی وقتی کسی حقوقتان را زیر پا بگذارد دوست دارید با او چه برخوردی کنید؟
اگر مسلح بودم و مثل آمریکا اسلحه و شلیککردن آزاد بود، احتمالا به آن آدم شلیک میکردم! اما از آنجایی که اسلحهداشتن آزاد نیست باید سرم را از پنجره بیرون بیاورم یا جلو طرف شروع کنم به داد و بیداد کردن.
قضاوت دیگران چه مزهای دارد؟
من یکی از مخالفان سرسخت و جدی قضاوت دیگران هستم و فکر میکنم خود موضوع قاضیبودن از آن کارهای سخت و عجیبوغریب است. جرات میخواهد که کسی این کار را بر عهده بگیرد. در نتیجه چون نمیخواهم وارد این جریان شوم ترجیح میدهم درباره دیگران کلا فکر نکنم که به قضاوت منتهی شود تا بفهمم چه مزهای دارد.
اهمیت اخلاقیات برایتان تا کجاست؟
اینکه کمتر دروغ بگویم، به حریم دیگران بیشتر توجه کنم و فضولی نکنم، حدومرز ارتباطاتم را رعایت کنم و به دیگران هم اجازه ندهم وارد حریم خصوصیام شوند و خیلی هم در این زمینه با صراحت هستم، اگرچه گاهی آدم قطعا دچار رودربایستی میشود. بهتر است آدمها بیشتر در این زمینهها تمرین کنند.
برای جریمهنشدن چانه هم میزنید؟
بابت جریمهشدن راهنمایی رانندگی هیچوقت چانه نزدم. همیشه بدون اینکه افسر مربوطه را در معذوریت قرار دهم یا مبلغش را کم کنم، مثل یک شهروند میپذیرم که اگر من کار غلطی کردهام من را جریمه کن. گاهی هم که خود طرف بعد از دیدن من از تصمیمش پشیمان میشود من میگویم که توجهی به موقعیت من نکن که من بازیگرم و زحمت فرهنگی میکشم.
خانواده به کار ارجحیت دارد یا کار به خانواده؟
هر چه سنم بالاتر میرود میفهمم که خانواده ارجحتر است به هر چیز دیگر در جهان.
فصل سرما تمام شد و بهدنبال آن آلودگی هوا هم کاهش یافت اما نمیتوانیم به کلی هوای پاکی را انتظار داشته باشیم که دوست میداریم، فکر میکنید در همین آغاز سال، ما مردم چه مواردی را باید رعایت کنیم تا زمستان امسال کمتر دچار آلودگی هوا شویم؟
بدون تردید باید از همین ابتدای سال به فکر پاک نگهداشتن هوای شهرمان باشیم، نهفقط در فصل سرما و تدابیر لازم را برایش بیندیشیم. در این راستا اگرچه مردم نقش موثری دارند اما نقش مسوولان موثرتر است. مواردی هست که تنها دولت میتواند آن را برطرف کند؛ مثل بنزین غیراستانداردی که ما استفاده میکنیم به خاطر تحریمها. مورد بعدی ساختمانسازیهایی است که در سطح تهران میشود که آن هم عامل دیگر آلودگی هواست. ساختمانسازیها و دودهای آلودهای که از طریق کارگاههای آنها تولید میشود که اتفاقا در شمال شهر خیلی بیشتر از مناطق دیگر است و آلودگی هوا در شمال شهر خیلی بیشتر از مناطق مرکزی و جنوبی است. وسایل حملونقل عمومی هم یک بخش ماجراست که بخش عمده آن برمیگردد به تصمیمگیریهای کلان دولتی، بخش دیگر آن هم بر میگردد به اینکه برخی از ما مردم هنوز به درستی عادت نداریم که وقتی ماشین داریم هم میتوانیم از وسیله حملونقل عمومی استفاده کنیم، اما واقعیت این است که اگر فکر کنیم این موضوع به شهر، جامعه، خانواده و خودمان آسیبهای جدی میزند در این صورت همه چیز را جدیتر میگیرم. انگار باید احساساتی شویم تعقل رویمان جواب نمیدهد؛ یعنی باید به چشم ببینیم که یک عده به دلیل آلودگی هوا، جلوی چشممان جان دادند و مردند و آن وقت میگوییم که ای وای موضوع جدی است.
میانهتان با رعایت طرح زوج و فرد چگونه است؟
من بعضی وقتها رعایت میکنم، بعضی وقتها نمیکنم. اغلب زوج و فرد را رعایت میکردم با اینکه ماشین من طرح ترافیک دارد. ضمن اینکه ما هنرمندان را هم جزو شرایط خاص فرض میکنند و گاهی در ترددهایمان همکاری میکنند.
اگر در شهری باشید که پیادهروی، دوچرخهسواری، تراموا و قایقسواری رایج باشد، کدام را انتخاب میکنید؟
من خیلی دوچرخهسواری را ترجیح میدهم. ما این فرهنگ را نداریم در صورتی که در خیلی از کشورها که من از نزدیک دیدهام خیلی جدی دوچرخهسواری میکنند، البته در تهران هم در بعضی مناطق این کار را میکنند اما نه به صورت همهگیر.
با ماشین خودتان سفر میروید؟
بله؛ البته مناطق دورتر را مسلما با هواپیما میروم.
از میان آسیبهای محیطزیستی کدامش بیشتر آزارتان میدهد؟
حیوانآزاری و بیتوجهی به حیوانات، آزارم میدهد. حیوانآزاری یکی از غمانگیزترین چیزهایی است که ما در کشور داریم و نیاز به فرهنگسازی، به خصوص از طریق هنرمندان دارد. در جادهها اغلب دیده میشود که به دلیل کمتوجهی، گربه و سگهای زیادی زیر گرفته میشوند. میتوان در حین رانندگی در کوچه پسکوچهها بیشتر به آنها توجه کنیم و با سرعت رانندگی نکنیم. همینطور کیسههای نایلونی که به شاخه درختها گیر کردهاند یکی از غمانگیزترین صحنههایی است که در سفرهای جادهای به چشمم میآید، البته با دید هنری میتواند عکس خوب اما ناراحتکنندهای باشد. اینها آنقدر زیاد است که آدم وحشت میکند. ترسناک است که ما بلد نیستیم از محیطزیستمان مراقبت کنیم.
خودتان چه آسیبهایی به محیطزیست میزنید؟
من غیر از آلودگیهایی که از طریق ماشینم ایجاد میکنم سعی میکنم در زمینههای دیگر رعایت کنم. زبالههای خشک و تر را جدا میکنم، در ماشینم کیسه زباله میگذارم، خرید که میروم از فروشنده میخواهم که تعداد کیسه پلاستیکی کمتری به من بدهد، کیسهها را سعی میکنم دور نریزم و استفادههای دیگری ازشان کنم. کلا تا آنجایی که امکان دارد سعی میکنم زباله کمتری تولید کنم.
از کودکان کار چیزی میخرید؟
اغلب اوقات میخرم و حرص میخورم.
چرا؟
هم عصبانی میشوم از میزان پافشاریشان و هم ناراحت هستم از شرایط مدیریتی که حاکم است در شهر من که کودکان در سطح جامعه اینقدر علنی مشغول به کارهای سیاه هستند.
به نظرتان چه کاری میتوان کرد؟
ماجرا ریشهای و زیربنایی است. غصهبرانگیز است که بچه هشت سالهای را ببینیم که در سرما در حال دستفروشی سر چهارراه است و وقتی به آدم میرسد، ولکن هم نیست انگار که آدم قرار داشته که بیاید آنجا و از او چیزی بخرد و برود.
چه احساسی شما را وادار به سرزدن به مراکز بهزیستی و خیریه میکند؟
برایم اهمیت دارند و رفتن به آنجا یک احساسی در من ایجاد میکند که در سال چند باری از آنجا سر در میآورم.
خارج از هر محدودیتی وقتی کسی حقوقتان را زیر پا بگذارد دوست دارید با او چه برخوردی کنید؟
اگر مسلح بودم و مثل آمریکا اسلحه و شلیککردن آزاد بود، احتمالا به آن آدم شلیک میکردم! اما از آنجایی که اسلحهداشتن آزاد نیست باید سرم را از پنجره بیرون بیاورم یا جلو طرف شروع کنم به داد و بیداد کردن.
قضاوت دیگران چه مزهای دارد؟
من یکی از مخالفان سرسخت و جدی قضاوت دیگران هستم و فکر میکنم خود موضوع قاضیبودن از آن کارهای سخت و عجیبوغریب است. جرات میخواهد که کسی این کار را بر عهده بگیرد. در نتیجه چون نمیخواهم وارد این جریان شوم ترجیح میدهم درباره دیگران کلا فکر نکنم که به قضاوت منتهی شود تا بفهمم چه مزهای دارد.
اهمیت اخلاقیات برایتان تا کجاست؟
اینکه کمتر دروغ بگویم، به حریم دیگران بیشتر توجه کنم و فضولی نکنم، حدومرز ارتباطاتم را رعایت کنم و به دیگران هم اجازه ندهم وارد حریم خصوصیام شوند و خیلی هم در این زمینه با صراحت هستم، اگرچه گاهی آدم قطعا دچار رودربایستی میشود. بهتر است آدمها بیشتر در این زمینهها تمرین کنند.
برای جریمهنشدن چانه هم میزنید؟
بابت جریمهشدن راهنمایی رانندگی هیچوقت چانه نزدم. همیشه بدون اینکه افسر مربوطه را در معذوریت قرار دهم یا مبلغش را کم کنم، مثل یک شهروند میپذیرم که اگر من کار غلطی کردهام من را جریمه کن. گاهی هم که خود طرف بعد از دیدن من از تصمیمش پشیمان میشود من میگویم که توجهی به موقعیت من نکن که من بازیگرم و زحمت فرهنگی میکشم.
خانواده به کار ارجحیت دارد یا کار به خانواده؟
هر چه سنم بالاتر میرود میفهمم که خانواده ارجحتر است به هر چیز دیگر در جهان.
دنیا عیوضی : «گوشه دل تهرون» نام برنامه تحویل سال شبکه تهران به کارگردانی، تهیهکنندگی و اجرای رامبد جوان بود. این ویژهبرنامه متفاوت با حضور هنرمندان مشهور روی آنتن رفت. رامبد جوان که با دعوت از میهمانهای محبوب مردم سعی کرد برنامهای شاد و سرگرمکننده فراهم کند، این بار میهمان ستون ذرهبین است. جوان در گفتوگو با «شرق» از دغدغههای شهروندیاش میگوید که در ادامه میخوانید:
فصل سرما تمام شد و بهدنبال آن آلودگی هوا هم کاهش یافت اما نمیتوانیم به کلی هوای پاکی را انتظار داشته باشیم که دوست میداریم، فکر میکنید در همین آغاز سال، ما مردم چه مواردی را باید رعایت کنیم تا زمستان امسال کمتر دچار آلودگی هوا شویم؟
بدون تردید باید از همین ابتدای سال به فکر پاک نگهداشتن هوای شهرمان باشیم، نهفقط در فصل سرما و تدابیر لازم را برایش بیندیشیم. در این راستا اگرچه مردم نقش موثری دارند اما نقش مسوولان موثرتر است. مواردی هست که تنها دولت میتواند آن را برطرف کند؛ مثل بنزین غیراستانداردی که ما استفاده میکنیم به خاطر تحریمها. مورد بعدی ساختمانسازیهایی است که در سطح تهران میشود که آن هم عامل دیگر آلودگی هواست. ساختمانسازیها و دودهای آلودهای که از طریق کارگاههای آنها تولید میشود که اتفاقا در شمال شهر خیلی بیشتر از مناطق دیگر است و آلودگی هوا در شمال شهر خیلی بیشتر از مناطق مرکزی و جنوبی است. وسایل حملونقل عمومی هم یک بخش ماجراست که بخش عمده آن برمیگردد به تصمیمگیریهای کلان دولتی، بخش دیگر آن هم بر میگردد به اینکه برخی از ما مردم هنوز به درستی عادت نداریم که وقتی ماشین داریم هم میتوانیم از وسیله حملونقل عمومی استفاده کنیم، اما واقعیت این است که اگر فکر کنیم این موضوع به شهر، جامعه، خانواده و خودمان آسیبهای جدی میزند در این صورت همه چیز را جدیتر میگیرم. انگار باید احساساتی شویم تعقل رویمان جواب نمیدهد؛ یعنی باید به چشم ببینیم که یک عده به دلیل آلودگی هوا، جلوی چشممان جان دادند و مردند و آن وقت میگوییم که ای وای موضوع جدی است.
میانهتان با رعایت طرح زوج و فرد چگونه است؟
من بعضی وقتها رعایت میکنم، بعضی وقتها نمیکنم. اغلب زوج و فرد را رعایت میکردم با اینکه ماشین من طرح ترافیک دارد. ضمن اینکه ما هنرمندان را هم جزو شرایط خاص فرض میکنند و گاهی در ترددهایمان همکاری میکنند.
اگر در شهری باشید که پیادهروی، دوچرخهسواری، تراموا و قایقسواری رایج باشد، کدام را انتخاب میکنید؟
من خیلی دوچرخهسواری را ترجیح میدهم. ما این فرهنگ را نداریم در صورتی که در خیلی از کشورها که من از نزدیک دیدهام خیلی جدی دوچرخهسواری میکنند، البته در تهران هم در بعضی مناطق این کار را میکنند اما نه به صورت همهگیر.
با ماشین خودتان سفر میروید؟
بله؛ البته مناطق دورتر را مسلما با هواپیما میروم.
از میان آسیبهای محیطزیستی کدامش بیشتر آزارتان میدهد؟
حیوانآزاری و بیتوجهی به حیوانات، آزارم میدهد. حیوانآزاری یکی از غمانگیزترین چیزهایی است که ما در کشور داریم و نیاز به فرهنگسازی، به خصوص از طریق هنرمندان دارد. در جادهها اغلب دیده میشود که به دلیل کمتوجهی، گربه و سگهای زیادی زیر گرفته میشوند. میتوان در حین رانندگی در کوچه پسکوچهها بیشتر به آنها توجه کنیم و با سرعت رانندگی نکنیم. همینطور کیسههای نایلونی که به شاخه درختها گیر کردهاند یکی از غمانگیزترین صحنههایی است که در سفرهای جادهای به چشمم میآید، البته با دید هنری میتواند عکس خوب اما ناراحتکنندهای باشد. اینها آنقدر زیاد است که آدم وحشت میکند. ترسناک است که ما بلد نیستیم از محیطزیستمان مراقبت کنیم.
خودتان چه آسیبهایی به محیطزیست میزنید؟
من غیر از آلودگیهایی که از طریق ماشینم ایجاد میکنم سعی میکنم در زمینههای دیگر رعایت کنم. زبالههای خشک و تر را جدا میکنم، در ماشینم کیسه زباله میگذارم، خرید که میروم از فروشنده میخواهم که تعداد کیسه پلاستیکی کمتری به من بدهد، کیسهها را سعی میکنم دور نریزم و استفادههای دیگری ازشان کنم. کلا تا آنجایی که امکان دارد سعی میکنم زباله کمتری تولید کنم.
از کودکان کار چیزی میخرید؟
اغلب اوقات میخرم و حرص میخورم.
چرا؟
هم عصبانی میشوم از میزان پافشاریشان و هم ناراحت هستم از شرایط مدیریتی که حاکم است در شهر من که کودکان در سطح جامعه اینقدر علنی مشغول به کارهای سیاه هستند.
به نظرتان چه کاری میتوان کرد؟
ماجرا ریشهای و زیربنایی است. غصهبرانگیز است که بچه هشت سالهای را ببینیم که در سرما در حال دستفروشی سر چهارراه است و وقتی به آدم میرسد، ولکن هم نیست انگار که آدم قرار داشته که بیاید آنجا و از او چیزی بخرد و برود.
چه احساسی شما را وادار به سرزدن به مراکز بهزیستی و خیریه میکند؟
برایم اهمیت دارند و رفتن به آنجا یک احساسی در من ایجاد میکند که در سال چند باری از آنجا سر در میآورم.
خارج از هر محدودیتی وقتی کسی حقوقتان را زیر پا بگذارد دوست دارید با او چه برخوردی کنید؟
اگر مسلح بودم و مثل آمریکا اسلحه و شلیککردن آزاد بود، احتمالا به آن آدم شلیک میکردم! اما از آنجایی که اسلحهداشتن آزاد نیست باید سرم را از پنجره بیرون بیاورم یا جلو طرف شروع کنم به داد و بیداد کردن.
قضاوت دیگران چه مزهای دارد؟
من یکی از مخالفان سرسخت و جدی قضاوت دیگران هستم و فکر میکنم خود موضوع قاضیبودن از آن کارهای سخت و عجیبوغریب است. جرات میخواهد که کسی این کار را بر عهده بگیرد. در نتیجه چون نمیخواهم وارد این جریان شوم ترجیح میدهم درباره دیگران کلا فکر نکنم که به قضاوت منتهی شود تا بفهمم چه مزهای دارد.
اهمیت اخلاقیات برایتان تا کجاست؟
اینکه کمتر دروغ بگویم، به حریم دیگران بیشتر توجه کنم و فضولی نکنم، حدومرز ارتباطاتم را رعایت کنم و به دیگران هم اجازه ندهم وارد حریم خصوصیام شوند و خیلی هم در این زمینه با صراحت هستم، اگرچه گاهی آدم قطعا دچار رودربایستی میشود. بهتر است آدمها بیشتر در این زمینهها تمرین کنند.
برای جریمهنشدن چانه هم میزنید؟
بابت جریمهشدن راهنمایی رانندگی هیچوقت چانه نزدم. همیشه بدون اینکه افسر مربوطه را در معذوریت قرار دهم یا مبلغش را کم کنم، مثل یک شهروند میپذیرم که اگر من کار غلطی کردهام من را جریمه کن. گاهی هم که خود طرف بعد از دیدن من از تصمیمش پشیمان میشود من میگویم که توجهی به موقعیت من نکن که من بازیگرم و زحمت فرهنگی میکشم.
خانواده به کار ارجحیت دارد یا کار به خانواده؟
هر چه سنم بالاتر میرود میفهمم که خانواده ارجحتر است به هر چیز دیگر در جهان.
فصل سرما تمام شد و بهدنبال آن آلودگی هوا هم کاهش یافت اما نمیتوانیم به کلی هوای پاکی را انتظار داشته باشیم که دوست میداریم، فکر میکنید در همین آغاز سال، ما مردم چه مواردی را باید رعایت کنیم تا زمستان امسال کمتر دچار آلودگی هوا شویم؟
بدون تردید باید از همین ابتدای سال به فکر پاک نگهداشتن هوای شهرمان باشیم، نهفقط در فصل سرما و تدابیر لازم را برایش بیندیشیم. در این راستا اگرچه مردم نقش موثری دارند اما نقش مسوولان موثرتر است. مواردی هست که تنها دولت میتواند آن را برطرف کند؛ مثل بنزین غیراستانداردی که ما استفاده میکنیم به خاطر تحریمها. مورد بعدی ساختمانسازیهایی است که در سطح تهران میشود که آن هم عامل دیگر آلودگی هواست. ساختمانسازیها و دودهای آلودهای که از طریق کارگاههای آنها تولید میشود که اتفاقا در شمال شهر خیلی بیشتر از مناطق دیگر است و آلودگی هوا در شمال شهر خیلی بیشتر از مناطق مرکزی و جنوبی است. وسایل حملونقل عمومی هم یک بخش ماجراست که بخش عمده آن برمیگردد به تصمیمگیریهای کلان دولتی، بخش دیگر آن هم بر میگردد به اینکه برخی از ما مردم هنوز به درستی عادت نداریم که وقتی ماشین داریم هم میتوانیم از وسیله حملونقل عمومی استفاده کنیم، اما واقعیت این است که اگر فکر کنیم این موضوع به شهر، جامعه، خانواده و خودمان آسیبهای جدی میزند در این صورت همه چیز را جدیتر میگیرم. انگار باید احساساتی شویم تعقل رویمان جواب نمیدهد؛ یعنی باید به چشم ببینیم که یک عده به دلیل آلودگی هوا، جلوی چشممان جان دادند و مردند و آن وقت میگوییم که ای وای موضوع جدی است.
میانهتان با رعایت طرح زوج و فرد چگونه است؟
من بعضی وقتها رعایت میکنم، بعضی وقتها نمیکنم. اغلب زوج و فرد را رعایت میکردم با اینکه ماشین من طرح ترافیک دارد. ضمن اینکه ما هنرمندان را هم جزو شرایط خاص فرض میکنند و گاهی در ترددهایمان همکاری میکنند.
اگر در شهری باشید که پیادهروی، دوچرخهسواری، تراموا و قایقسواری رایج باشد، کدام را انتخاب میکنید؟
من خیلی دوچرخهسواری را ترجیح میدهم. ما این فرهنگ را نداریم در صورتی که در خیلی از کشورها که من از نزدیک دیدهام خیلی جدی دوچرخهسواری میکنند، البته در تهران هم در بعضی مناطق این کار را میکنند اما نه به صورت همهگیر.
با ماشین خودتان سفر میروید؟
بله؛ البته مناطق دورتر را مسلما با هواپیما میروم.
از میان آسیبهای محیطزیستی کدامش بیشتر آزارتان میدهد؟
حیوانآزاری و بیتوجهی به حیوانات، آزارم میدهد. حیوانآزاری یکی از غمانگیزترین چیزهایی است که ما در کشور داریم و نیاز به فرهنگسازی، به خصوص از طریق هنرمندان دارد. در جادهها اغلب دیده میشود که به دلیل کمتوجهی، گربه و سگهای زیادی زیر گرفته میشوند. میتوان در حین رانندگی در کوچه پسکوچهها بیشتر به آنها توجه کنیم و با سرعت رانندگی نکنیم. همینطور کیسههای نایلونی که به شاخه درختها گیر کردهاند یکی از غمانگیزترین صحنههایی است که در سفرهای جادهای به چشمم میآید، البته با دید هنری میتواند عکس خوب اما ناراحتکنندهای باشد. اینها آنقدر زیاد است که آدم وحشت میکند. ترسناک است که ما بلد نیستیم از محیطزیستمان مراقبت کنیم.
خودتان چه آسیبهایی به محیطزیست میزنید؟
من غیر از آلودگیهایی که از طریق ماشینم ایجاد میکنم سعی میکنم در زمینههای دیگر رعایت کنم. زبالههای خشک و تر را جدا میکنم، در ماشینم کیسه زباله میگذارم، خرید که میروم از فروشنده میخواهم که تعداد کیسه پلاستیکی کمتری به من بدهد، کیسهها را سعی میکنم دور نریزم و استفادههای دیگری ازشان کنم. کلا تا آنجایی که امکان دارد سعی میکنم زباله کمتری تولید کنم.
از کودکان کار چیزی میخرید؟
اغلب اوقات میخرم و حرص میخورم.
چرا؟
هم عصبانی میشوم از میزان پافشاریشان و هم ناراحت هستم از شرایط مدیریتی که حاکم است در شهر من که کودکان در سطح جامعه اینقدر علنی مشغول به کارهای سیاه هستند.
به نظرتان چه کاری میتوان کرد؟
ماجرا ریشهای و زیربنایی است. غصهبرانگیز است که بچه هشت سالهای را ببینیم که در سرما در حال دستفروشی سر چهارراه است و وقتی به آدم میرسد، ولکن هم نیست انگار که آدم قرار داشته که بیاید آنجا و از او چیزی بخرد و برود.
چه احساسی شما را وادار به سرزدن به مراکز بهزیستی و خیریه میکند؟
برایم اهمیت دارند و رفتن به آنجا یک احساسی در من ایجاد میکند که در سال چند باری از آنجا سر در میآورم.
خارج از هر محدودیتی وقتی کسی حقوقتان را زیر پا بگذارد دوست دارید با او چه برخوردی کنید؟
اگر مسلح بودم و مثل آمریکا اسلحه و شلیککردن آزاد بود، احتمالا به آن آدم شلیک میکردم! اما از آنجایی که اسلحهداشتن آزاد نیست باید سرم را از پنجره بیرون بیاورم یا جلو طرف شروع کنم به داد و بیداد کردن.
قضاوت دیگران چه مزهای دارد؟
من یکی از مخالفان سرسخت و جدی قضاوت دیگران هستم و فکر میکنم خود موضوع قاضیبودن از آن کارهای سخت و عجیبوغریب است. جرات میخواهد که کسی این کار را بر عهده بگیرد. در نتیجه چون نمیخواهم وارد این جریان شوم ترجیح میدهم درباره دیگران کلا فکر نکنم که به قضاوت منتهی شود تا بفهمم چه مزهای دارد.
اهمیت اخلاقیات برایتان تا کجاست؟
اینکه کمتر دروغ بگویم، به حریم دیگران بیشتر توجه کنم و فضولی نکنم، حدومرز ارتباطاتم را رعایت کنم و به دیگران هم اجازه ندهم وارد حریم خصوصیام شوند و خیلی هم در این زمینه با صراحت هستم، اگرچه گاهی آدم قطعا دچار رودربایستی میشود. بهتر است آدمها بیشتر در این زمینهها تمرین کنند.
برای جریمهنشدن چانه هم میزنید؟
بابت جریمهشدن راهنمایی رانندگی هیچوقت چانه نزدم. همیشه بدون اینکه افسر مربوطه را در معذوریت قرار دهم یا مبلغش را کم کنم، مثل یک شهروند میپذیرم که اگر من کار غلطی کردهام من را جریمه کن. گاهی هم که خود طرف بعد از دیدن من از تصمیمش پشیمان میشود من میگویم که توجهی به موقعیت من نکن که من بازیگرم و زحمت فرهنگی میکشم.
خانواده به کار ارجحیت دارد یا کار به خانواده؟
هر چه سنم بالاتر میرود میفهمم که خانواده ارجحتر است به هر چیز دیگر در جهان.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.