توسعه فرهنگی
فریدون مجلسی
1- به نظر من بزرگترین چالشی که دولت و ملت ایران در سال 93 پیشرو دارند ادامه روند عادیسازی مناسبات و روابط خارجی کشور است. مردم میدانند که مشکلات داخلی میراث برجای مانده از هشتسال خطاکاری است که از میانبردن آثار آن نیاز به زمان دارد. کشور ما از لحاظ اقتصادی بیش از هرچیز متکی به درآمدهای نفتی و پتروشیمی و صنایع وابسته به آن است که باید در بازارهای جهانی به فروش رود و نیازهایی صنعتی و مواد اولیه دارد (نه انگورو شلیل از شیلی و هلو از آرژانتین بهعنوان میوه شب عید خلقالله!) که باید بهراحتی و با بهترین شرایط از بازارهای جهانی خریداری و وارد شود. حل این معادله ساده نشان میدهد تا چه اندازه نیازمند رعایت قواعد بازی در سیاست بینالمللی هستیم.
2- اولویت ما حل و از میان برداشتن این مانع هستهای، استقبال از روابط گسترده بازرگانی و صنعتی با جهان و دوری جستن از شعارهای افراطی و ستیزهجویانه است. توسعه اقتصادی و اجتماعی نیاز به آرامش دارد! تحمیل سلیقههای خود به دیگران به آنان نیز متقابلا همین اجازه را میدهد، منتها رفتار خشن آنها را در قالب عمل متقابل مشروع هم میکند! فکر میکنم با کمک به حل این گره بینالمللی و تسریع در آن بسیاری از مسایل اقتصادی خصوصا رکود و بیکاری تدریجا حل خواهد شد! در ایران نباید بیکاری وجود داشته باشد! امکانات بالقوه و کارهای ترمیمی و تکمیل کارهای نیمهتمام به حدی است که باید جذب گزینشی نیروی کار خارجی در آینده مورد نظر باشد! وقتی دولتی از مسیر تخصص و تکنوکراسی وارد کار شود، فساد هم کاهش خواهد یافت! کارشناس واقعی به آبروی خود و منافع ملی بیش از کسانی که موقعیتهایی را راهزنانه اشغال میکنند میاندیشد! برنامهریزی مبنای کار قرار میگیرد، زیرا خارجشدن از برنامه و نظم فقط بهانهای برای سودجویی و پنهانکاری است! اولویت شخصی من نیز رفع موانع تحقیرآمیز بینالمللی است! آنوقت با ایران در مقام یک قدرت سیاسی و اقتصادی جهانی رفتار خواهد شد. در کنفرانسهای بزرگان جایگاهی درخور خواهد داشت و در درون نیز عادت میکند به معیارهای جهانی پایبند باشد.
3- تفاوت نوع نگرش کارشناسانه کسانی که در این دولت دستچین شدهاند نشان از آن دارد که آبرو و حیثیت و توان خودشان را در گرو هدفی گذاشتهاند که به اعتبار آن از ملتی دلسرد رای گرفتند و آن شور را آفریدند. به نظر من با وجود تفاوتهای دیدگاهی اما در مقام کارشناسی بیطرف، این دولت قصد اجرای برنامهاش را دارد! میخواهد در زمینههایی که در بالا اشاره شد کار کند! میخواهد شفاف باشد، زیرا همه مفاسد از عدم شفافیت آغاز میشود، میخواهد صورت حساب درآمد و دارایی ملت را به ملت ارایه کند، میخواهد جلوی سوءاستفادهها را بگیرد! اما اینکه بتواند یا نتواند بهراحتی قابل پیشبینی نیست! نیروهایی هم هستند که یا خودشان را دارای مشروعیت ازلی و دیگران را فاقد حق و مشروعیت میدانند، یا منافع مادی آنها چنین اقتضا میکند که در برابر آن بایستند! اما در قرنی که دهکده جهانی مانند ظروف مرتبطه ارزشهای فرهنگی و اجتماعی را در میان ملل توسعه میدهد، بزرگترین ضامن دموکراسی، توسعه فرهنگی و اقتصادی است! از مردم که در برابر هیبت و قدرت فایقه کار دیگری بر نمیآید باید دولت حاکمیت اصول و قانون را خصوصا در گزینش مسوولان کارشناس که مراحل کسب تجربه و ابراز لیاقت را پشت سر گذاشتهاند نشان دهد و درک عمومی باید به جایی برسد که احترام به اصول دموکراتیک از بالا به پایین باشد! یعنی وقتی منشی ویلی برانت، جاسوس از آب درمیآید، او از مقام صدارت استعفا کند، وقتی دو نوبت ریاستشان سرآمد، خودشان به خانه بازگردند و خداگونه نشوند. مردم مسوولیت اجتماعی خودشان را با انواع اعتراض ممکن نشان میدهند. وقتی اجازه ابراز نیابند، یا مقررات نامتعارف آنان را در انتخاب میان اشخاص خاص محدود کند، آنها هم قهر میکنند. اما گاهی در همان محدوده مشارکت را ترجیح میدهند! فکر میکنم موفقیت اینبار ناشی از نشاندادن قدرت مشارکت، نشان داد این کاری است که از عهده مردم برمیآید و تا زمانی که فکر میکنند آرایشان موثر است و خوانده میشود، میان اعتدال و افراط رای عقلانی خودشان را بدهند. اگر عجالتا از عهده گزینش بهترین برنیایند، به بهتر قناعت کنند تا بهترشدن تدریجی آنها را بدون نیاز به خشونت که پیروز شدن و شکست خوردنش هردو خشونت را تشدید میکند، عقلانیت را به سطحی قابلقبول برساند!
4- به نظر من بهترین عملکرد سیاسی مردم در سال گذشته نخست رویگردانی از هرگونه مشارکت ناشی از استیصال، ناباوری و سکوت رازآلودشان در برابر عملکردهای تحقیرآمیز دولت پیشین و تغییر جهت ناگهانی طی چندروز و پس از کسب اطمینان نسبی و محتاطانه از این بود که آرایشان به حساب خواهد آمد و در میان نامزدهای موجود نیز چهرهای خودنمایی کرده بود که چارهای جز اعتباربخشیدن به تعهداتش نبود! کشور در آستانه مخاطراتی بود که عدم مشارکت بیم آفاتی را میداد که در آن صورت از عقاید و نقش و دیدگاه کسی نمیپرسیدند! بهترین عملکرد مردم جنبیدن عمومی برای نشان دادن وزن عقلگرایی در برابر رفتار افراطی بود!
بدترین ماجرا علنیشدن به یغمارفتن و نابودی عملی و تورمی ثروت 700میلیارددلاری فروش نفت هشتساله و فساد تحملشدهای بود که گویی در آن مقطع غرقشدن در آن و آثارش را به حل مساله یعنی برداشتهشدن تحریمها ترجیح داده بودند! اکنون ثروتهای اکسپرس رویایی انباشته با برج و باروهای داخلی و خارجی و فرزندانی با لامبورگینی و پورشه نیز باید خودشان را ثابت کنند. مسایل بد دیگر مانند کارون و آلودگی هوا در اهواز و اراک نیز معلول عملکردهای غیرشفاف و غیرکارشناسانه پیشین است که حل آن به زمان نیاز دارد!
2- اولویت ما حل و از میان برداشتن این مانع هستهای، استقبال از روابط گسترده بازرگانی و صنعتی با جهان و دوری جستن از شعارهای افراطی و ستیزهجویانه است. توسعه اقتصادی و اجتماعی نیاز به آرامش دارد! تحمیل سلیقههای خود به دیگران به آنان نیز متقابلا همین اجازه را میدهد، منتها رفتار خشن آنها را در قالب عمل متقابل مشروع هم میکند! فکر میکنم با کمک به حل این گره بینالمللی و تسریع در آن بسیاری از مسایل اقتصادی خصوصا رکود و بیکاری تدریجا حل خواهد شد! در ایران نباید بیکاری وجود داشته باشد! امکانات بالقوه و کارهای ترمیمی و تکمیل کارهای نیمهتمام به حدی است که باید جذب گزینشی نیروی کار خارجی در آینده مورد نظر باشد! وقتی دولتی از مسیر تخصص و تکنوکراسی وارد کار شود، فساد هم کاهش خواهد یافت! کارشناس واقعی به آبروی خود و منافع ملی بیش از کسانی که موقعیتهایی را راهزنانه اشغال میکنند میاندیشد! برنامهریزی مبنای کار قرار میگیرد، زیرا خارجشدن از برنامه و نظم فقط بهانهای برای سودجویی و پنهانکاری است! اولویت شخصی من نیز رفع موانع تحقیرآمیز بینالمللی است! آنوقت با ایران در مقام یک قدرت سیاسی و اقتصادی جهانی رفتار خواهد شد. در کنفرانسهای بزرگان جایگاهی درخور خواهد داشت و در درون نیز عادت میکند به معیارهای جهانی پایبند باشد.
3- تفاوت نوع نگرش کارشناسانه کسانی که در این دولت دستچین شدهاند نشان از آن دارد که آبرو و حیثیت و توان خودشان را در گرو هدفی گذاشتهاند که به اعتبار آن از ملتی دلسرد رای گرفتند و آن شور را آفریدند. به نظر من با وجود تفاوتهای دیدگاهی اما در مقام کارشناسی بیطرف، این دولت قصد اجرای برنامهاش را دارد! میخواهد در زمینههایی که در بالا اشاره شد کار کند! میخواهد شفاف باشد، زیرا همه مفاسد از عدم شفافیت آغاز میشود، میخواهد صورت حساب درآمد و دارایی ملت را به ملت ارایه کند، میخواهد جلوی سوءاستفادهها را بگیرد! اما اینکه بتواند یا نتواند بهراحتی قابل پیشبینی نیست! نیروهایی هم هستند که یا خودشان را دارای مشروعیت ازلی و دیگران را فاقد حق و مشروعیت میدانند، یا منافع مادی آنها چنین اقتضا میکند که در برابر آن بایستند! اما در قرنی که دهکده جهانی مانند ظروف مرتبطه ارزشهای فرهنگی و اجتماعی را در میان ملل توسعه میدهد، بزرگترین ضامن دموکراسی، توسعه فرهنگی و اقتصادی است! از مردم که در برابر هیبت و قدرت فایقه کار دیگری بر نمیآید باید دولت حاکمیت اصول و قانون را خصوصا در گزینش مسوولان کارشناس که مراحل کسب تجربه و ابراز لیاقت را پشت سر گذاشتهاند نشان دهد و درک عمومی باید به جایی برسد که احترام به اصول دموکراتیک از بالا به پایین باشد! یعنی وقتی منشی ویلی برانت، جاسوس از آب درمیآید، او از مقام صدارت استعفا کند، وقتی دو نوبت ریاستشان سرآمد، خودشان به خانه بازگردند و خداگونه نشوند. مردم مسوولیت اجتماعی خودشان را با انواع اعتراض ممکن نشان میدهند. وقتی اجازه ابراز نیابند، یا مقررات نامتعارف آنان را در انتخاب میان اشخاص خاص محدود کند، آنها هم قهر میکنند. اما گاهی در همان محدوده مشارکت را ترجیح میدهند! فکر میکنم موفقیت اینبار ناشی از نشاندادن قدرت مشارکت، نشان داد این کاری است که از عهده مردم برمیآید و تا زمانی که فکر میکنند آرایشان موثر است و خوانده میشود، میان اعتدال و افراط رای عقلانی خودشان را بدهند. اگر عجالتا از عهده گزینش بهترین برنیایند، به بهتر قناعت کنند تا بهترشدن تدریجی آنها را بدون نیاز به خشونت که پیروز شدن و شکست خوردنش هردو خشونت را تشدید میکند، عقلانیت را به سطحی قابلقبول برساند!
4- به نظر من بهترین عملکرد سیاسی مردم در سال گذشته نخست رویگردانی از هرگونه مشارکت ناشی از استیصال، ناباوری و سکوت رازآلودشان در برابر عملکردهای تحقیرآمیز دولت پیشین و تغییر جهت ناگهانی طی چندروز و پس از کسب اطمینان نسبی و محتاطانه از این بود که آرایشان به حساب خواهد آمد و در میان نامزدهای موجود نیز چهرهای خودنمایی کرده بود که چارهای جز اعتباربخشیدن به تعهداتش نبود! کشور در آستانه مخاطراتی بود که عدم مشارکت بیم آفاتی را میداد که در آن صورت از عقاید و نقش و دیدگاه کسی نمیپرسیدند! بهترین عملکرد مردم جنبیدن عمومی برای نشان دادن وزن عقلگرایی در برابر رفتار افراطی بود!
بدترین ماجرا علنیشدن به یغمارفتن و نابودی عملی و تورمی ثروت 700میلیارددلاری فروش نفت هشتساله و فساد تحملشدهای بود که گویی در آن مقطع غرقشدن در آن و آثارش را به حل مساله یعنی برداشتهشدن تحریمها ترجیح داده بودند! اکنون ثروتهای اکسپرس رویایی انباشته با برج و باروهای داخلی و خارجی و فرزندانی با لامبورگینی و پورشه نیز باید خودشان را ثابت کنند. مسایل بد دیگر مانند کارون و آلودگی هوا در اهواز و اراک نیز معلول عملکردهای غیرشفاف و غیرکارشناسانه پیشین است که حل آن به زمان نیاز دارد!
1- به نظر من بزرگترین چالشی که دولت و ملت ایران در سال 93 پیشرو دارند ادامه روند عادیسازی مناسبات و روابط خارجی کشور است. مردم میدانند که مشکلات داخلی میراث برجای مانده از هشتسال خطاکاری است که از میانبردن آثار آن نیاز به زمان دارد. کشور ما از لحاظ اقتصادی بیش از هرچیز متکی به درآمدهای نفتی و پتروشیمی و صنایع وابسته به آن است که باید در بازارهای جهانی به فروش رود و نیازهایی صنعتی و مواد اولیه دارد (نه انگورو شلیل از شیلی و هلو از آرژانتین بهعنوان میوه شب عید خلقالله!) که باید بهراحتی و با بهترین شرایط از بازارهای جهانی خریداری و وارد شود. حل این معادله ساده نشان میدهد تا چه اندازه نیازمند رعایت قواعد بازی در سیاست بینالمللی هستیم.
2- اولویت ما حل و از میان برداشتن این مانع هستهای، استقبال از روابط گسترده بازرگانی و صنعتی با جهان و دوری جستن از شعارهای افراطی و ستیزهجویانه است. توسعه اقتصادی و اجتماعی نیاز به آرامش دارد! تحمیل سلیقههای خود به دیگران به آنان نیز متقابلا همین اجازه را میدهد، منتها رفتار خشن آنها را در قالب عمل متقابل مشروع هم میکند! فکر میکنم با کمک به حل این گره بینالمللی و تسریع در آن بسیاری از مسایل اقتصادی خصوصا رکود و بیکاری تدریجا حل خواهد شد! در ایران نباید بیکاری وجود داشته باشد! امکانات بالقوه و کارهای ترمیمی و تکمیل کارهای نیمهتمام به حدی است که باید جذب گزینشی نیروی کار خارجی در آینده مورد نظر باشد! وقتی دولتی از مسیر تخصص و تکنوکراسی وارد کار شود، فساد هم کاهش خواهد یافت! کارشناس واقعی به آبروی خود و منافع ملی بیش از کسانی که موقعیتهایی را راهزنانه اشغال میکنند میاندیشد! برنامهریزی مبنای کار قرار میگیرد، زیرا خارجشدن از برنامه و نظم فقط بهانهای برای سودجویی و پنهانکاری است! اولویت شخصی من نیز رفع موانع تحقیرآمیز بینالمللی است! آنوقت با ایران در مقام یک قدرت سیاسی و اقتصادی جهانی رفتار خواهد شد. در کنفرانسهای بزرگان جایگاهی درخور خواهد داشت و در درون نیز عادت میکند به معیارهای جهانی پایبند باشد.
3- تفاوت نوع نگرش کارشناسانه کسانی که در این دولت دستچین شدهاند نشان از آن دارد که آبرو و حیثیت و توان خودشان را در گرو هدفی گذاشتهاند که به اعتبار آن از ملتی دلسرد رای گرفتند و آن شور را آفریدند. به نظر من با وجود تفاوتهای دیدگاهی اما در مقام کارشناسی بیطرف، این دولت قصد اجرای برنامهاش را دارد! میخواهد در زمینههایی که در بالا اشاره شد کار کند! میخواهد شفاف باشد، زیرا همه مفاسد از عدم شفافیت آغاز میشود، میخواهد صورت حساب درآمد و دارایی ملت را به ملت ارایه کند، میخواهد جلوی سوءاستفادهها را بگیرد! اما اینکه بتواند یا نتواند بهراحتی قابل پیشبینی نیست! نیروهایی هم هستند که یا خودشان را دارای مشروعیت ازلی و دیگران را فاقد حق و مشروعیت میدانند، یا منافع مادی آنها چنین اقتضا میکند که در برابر آن بایستند! اما در قرنی که دهکده جهانی مانند ظروف مرتبطه ارزشهای فرهنگی و اجتماعی را در میان ملل توسعه میدهد، بزرگترین ضامن دموکراسی، توسعه فرهنگی و اقتصادی است! از مردم که در برابر هیبت و قدرت فایقه کار دیگری بر نمیآید باید دولت حاکمیت اصول و قانون را خصوصا در گزینش مسوولان کارشناس که مراحل کسب تجربه و ابراز لیاقت را پشت سر گذاشتهاند نشان دهد و درک عمومی باید به جایی برسد که احترام به اصول دموکراتیک از بالا به پایین باشد! یعنی وقتی منشی ویلی برانت، جاسوس از آب درمیآید، او از مقام صدارت استعفا کند، وقتی دو نوبت ریاستشان سرآمد، خودشان به خانه بازگردند و خداگونه نشوند. مردم مسوولیت اجتماعی خودشان را با انواع اعتراض ممکن نشان میدهند. وقتی اجازه ابراز نیابند، یا مقررات نامتعارف آنان را در انتخاب میان اشخاص خاص محدود کند، آنها هم قهر میکنند. اما گاهی در همان محدوده مشارکت را ترجیح میدهند! فکر میکنم موفقیت اینبار ناشی از نشاندادن قدرت مشارکت، نشان داد این کاری است که از عهده مردم برمیآید و تا زمانی که فکر میکنند آرایشان موثر است و خوانده میشود، میان اعتدال و افراط رای عقلانی خودشان را بدهند. اگر عجالتا از عهده گزینش بهترین برنیایند، به بهتر قناعت کنند تا بهترشدن تدریجی آنها را بدون نیاز به خشونت که پیروز شدن و شکست خوردنش هردو خشونت را تشدید میکند، عقلانیت را به سطحی قابلقبول برساند!
4- به نظر من بهترین عملکرد سیاسی مردم در سال گذشته نخست رویگردانی از هرگونه مشارکت ناشی از استیصال، ناباوری و سکوت رازآلودشان در برابر عملکردهای تحقیرآمیز دولت پیشین و تغییر جهت ناگهانی طی چندروز و پس از کسب اطمینان نسبی و محتاطانه از این بود که آرایشان به حساب خواهد آمد و در میان نامزدهای موجود نیز چهرهای خودنمایی کرده بود که چارهای جز اعتباربخشیدن به تعهداتش نبود! کشور در آستانه مخاطراتی بود که عدم مشارکت بیم آفاتی را میداد که در آن صورت از عقاید و نقش و دیدگاه کسی نمیپرسیدند! بهترین عملکرد مردم جنبیدن عمومی برای نشان دادن وزن عقلگرایی در برابر رفتار افراطی بود!
بدترین ماجرا علنیشدن به یغمارفتن و نابودی عملی و تورمی ثروت 700میلیارددلاری فروش نفت هشتساله و فساد تحملشدهای بود که گویی در آن مقطع غرقشدن در آن و آثارش را به حل مساله یعنی برداشتهشدن تحریمها ترجیح داده بودند! اکنون ثروتهای اکسپرس رویایی انباشته با برج و باروهای داخلی و خارجی و فرزندانی با لامبورگینی و پورشه نیز باید خودشان را ثابت کنند. مسایل بد دیگر مانند کارون و آلودگی هوا در اهواز و اراک نیز معلول عملکردهای غیرشفاف و غیرکارشناسانه پیشین است که حل آن به زمان نیاز دارد!
2- اولویت ما حل و از میان برداشتن این مانع هستهای، استقبال از روابط گسترده بازرگانی و صنعتی با جهان و دوری جستن از شعارهای افراطی و ستیزهجویانه است. توسعه اقتصادی و اجتماعی نیاز به آرامش دارد! تحمیل سلیقههای خود به دیگران به آنان نیز متقابلا همین اجازه را میدهد، منتها رفتار خشن آنها را در قالب عمل متقابل مشروع هم میکند! فکر میکنم با کمک به حل این گره بینالمللی و تسریع در آن بسیاری از مسایل اقتصادی خصوصا رکود و بیکاری تدریجا حل خواهد شد! در ایران نباید بیکاری وجود داشته باشد! امکانات بالقوه و کارهای ترمیمی و تکمیل کارهای نیمهتمام به حدی است که باید جذب گزینشی نیروی کار خارجی در آینده مورد نظر باشد! وقتی دولتی از مسیر تخصص و تکنوکراسی وارد کار شود، فساد هم کاهش خواهد یافت! کارشناس واقعی به آبروی خود و منافع ملی بیش از کسانی که موقعیتهایی را راهزنانه اشغال میکنند میاندیشد! برنامهریزی مبنای کار قرار میگیرد، زیرا خارجشدن از برنامه و نظم فقط بهانهای برای سودجویی و پنهانکاری است! اولویت شخصی من نیز رفع موانع تحقیرآمیز بینالمللی است! آنوقت با ایران در مقام یک قدرت سیاسی و اقتصادی جهانی رفتار خواهد شد. در کنفرانسهای بزرگان جایگاهی درخور خواهد داشت و در درون نیز عادت میکند به معیارهای جهانی پایبند باشد.
3- تفاوت نوع نگرش کارشناسانه کسانی که در این دولت دستچین شدهاند نشان از آن دارد که آبرو و حیثیت و توان خودشان را در گرو هدفی گذاشتهاند که به اعتبار آن از ملتی دلسرد رای گرفتند و آن شور را آفریدند. به نظر من با وجود تفاوتهای دیدگاهی اما در مقام کارشناسی بیطرف، این دولت قصد اجرای برنامهاش را دارد! میخواهد در زمینههایی که در بالا اشاره شد کار کند! میخواهد شفاف باشد، زیرا همه مفاسد از عدم شفافیت آغاز میشود، میخواهد صورت حساب درآمد و دارایی ملت را به ملت ارایه کند، میخواهد جلوی سوءاستفادهها را بگیرد! اما اینکه بتواند یا نتواند بهراحتی قابل پیشبینی نیست! نیروهایی هم هستند که یا خودشان را دارای مشروعیت ازلی و دیگران را فاقد حق و مشروعیت میدانند، یا منافع مادی آنها چنین اقتضا میکند که در برابر آن بایستند! اما در قرنی که دهکده جهانی مانند ظروف مرتبطه ارزشهای فرهنگی و اجتماعی را در میان ملل توسعه میدهد، بزرگترین ضامن دموکراسی، توسعه فرهنگی و اقتصادی است! از مردم که در برابر هیبت و قدرت فایقه کار دیگری بر نمیآید باید دولت حاکمیت اصول و قانون را خصوصا در گزینش مسوولان کارشناس که مراحل کسب تجربه و ابراز لیاقت را پشت سر گذاشتهاند نشان دهد و درک عمومی باید به جایی برسد که احترام به اصول دموکراتیک از بالا به پایین باشد! یعنی وقتی منشی ویلی برانت، جاسوس از آب درمیآید، او از مقام صدارت استعفا کند، وقتی دو نوبت ریاستشان سرآمد، خودشان به خانه بازگردند و خداگونه نشوند. مردم مسوولیت اجتماعی خودشان را با انواع اعتراض ممکن نشان میدهند. وقتی اجازه ابراز نیابند، یا مقررات نامتعارف آنان را در انتخاب میان اشخاص خاص محدود کند، آنها هم قهر میکنند. اما گاهی در همان محدوده مشارکت را ترجیح میدهند! فکر میکنم موفقیت اینبار ناشی از نشاندادن قدرت مشارکت، نشان داد این کاری است که از عهده مردم برمیآید و تا زمانی که فکر میکنند آرایشان موثر است و خوانده میشود، میان اعتدال و افراط رای عقلانی خودشان را بدهند. اگر عجالتا از عهده گزینش بهترین برنیایند، به بهتر قناعت کنند تا بهترشدن تدریجی آنها را بدون نیاز به خشونت که پیروز شدن و شکست خوردنش هردو خشونت را تشدید میکند، عقلانیت را به سطحی قابلقبول برساند!
4- به نظر من بهترین عملکرد سیاسی مردم در سال گذشته نخست رویگردانی از هرگونه مشارکت ناشی از استیصال، ناباوری و سکوت رازآلودشان در برابر عملکردهای تحقیرآمیز دولت پیشین و تغییر جهت ناگهانی طی چندروز و پس از کسب اطمینان نسبی و محتاطانه از این بود که آرایشان به حساب خواهد آمد و در میان نامزدهای موجود نیز چهرهای خودنمایی کرده بود که چارهای جز اعتباربخشیدن به تعهداتش نبود! کشور در آستانه مخاطراتی بود که عدم مشارکت بیم آفاتی را میداد که در آن صورت از عقاید و نقش و دیدگاه کسی نمیپرسیدند! بهترین عملکرد مردم جنبیدن عمومی برای نشان دادن وزن عقلگرایی در برابر رفتار افراطی بود!
بدترین ماجرا علنیشدن به یغمارفتن و نابودی عملی و تورمی ثروت 700میلیارددلاری فروش نفت هشتساله و فساد تحملشدهای بود که گویی در آن مقطع غرقشدن در آن و آثارش را به حل مساله یعنی برداشتهشدن تحریمها ترجیح داده بودند! اکنون ثروتهای اکسپرس رویایی انباشته با برج و باروهای داخلی و خارجی و فرزندانی با لامبورگینی و پورشه نیز باید خودشان را ثابت کنند. مسایل بد دیگر مانند کارون و آلودگی هوا در اهواز و اراک نیز معلول عملکردهای غیرشفاف و غیرکارشناسانه پیشین است که حل آن به زمان نیاز دارد!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.