|

ماراتن استرس و اشتیاق

سمانه فراهانی

خیلی اتفاقی و برای اولین بار دو سال قبل از طریق یکی از دوستانم درباره مسابقه ژئوپارک تریل قشم شنیدم. به دلیل علاقه‌ام به سفر به‌ویژه به مناطق جنوب ایران تصمیم گرفتم حضور در این مسابقه دو‌ی 30 کیلومتری را تجربه کنم. مدتی بود که دویدن را آغاز کرده بودم اما بعد از ثبت‌نام تازه فهمیدم که 30 کیلومتر دویدن آن‌هم با وجود ارتفاع بخش‌هایی از مسیر کار ساده‌ای نیست و به این شکل مسیر زندگی‌ من تغییر کرد. در چند مسابقه از جمله مسابقه 12‌ کیلومتری باغستان و مسابقه نیمه‌ماراتن رباط‌کریم شرکت کردم تا با معنای کیلومترها و اندازه میان هر کیلومتر بیشتر آشنا شوم. خوشبختانه با وجود فشار بسیار بالایی که طی‌کردن 30 کیلومتر به بدنم وارد کرد، به دلیل تشویق افراد در مسیر، مسیر زیبای مسابقه و شور‌و‌شوق دونده‌های دیگر به خط پایان رسیدم و مدال فینیشری (که در چنین مسابقاتی به دلیل سختی به‌پایان‌رساندن مسابقه به افرادی که از خط پایان در مدت‌زمان مشخص‌شده عبور می‌کنند، اعطا می‌شود) دریافت کردم. خاطره خوش شرکت در این مسابقه که داود شیرخانی مهره اصلی گسترش ورزش دو در جامعه، طراح و اجراکننده آن است، چنان همراه من ماند که به تمرینات دویدن با وجود شیوع کرونا ادامه دادم. بهمن‌ماه 99 هنگام کوهنوردی دچار شکستگی آرنج دست چپ شدم و جراحی و دوره‌های سخت فیزیوتراپی را به عشق بازگشت به تمرینات سپری کردم تا در‌نهایت بهمن‌ماه 1400 موفق به حضور در ششمین دوره این مسابقه شدم. از پیش از برگزاری مسابقه در فضای مجازی حرف‌و‌حدیث‌هایی مبنی بر احتمال لغو این ماراتن وجود داشت. مشکل در ناهماهنگی نهادها برای صدور مجوز بود. از یک‌سو فدراسیون دوومیدانی که البته مسئولیتی هم در منطقه آزاد ندارد، برخلاف حمایت‌های پیشین فضا را برای برخی افراد غیرمسئول جهت برخوردهای سلیقه‌ای باز گذاشت. از سوی دیگر علاوه بر صدور مجوز از سوی منطقه آزاد قشم و مدیریت ژئوپارک، شورای تأمین که بالاترین مجموعه سیاسی و نظامی و تصمیم‌گیرنده درمورد اجرای هر رویداد است، با برگزاری این مسابقه همراه شد. این اولین چالش میان مسئولان برگزاری مسابقات و نهادهای اجرائی نبود. پیش از این هم در چهارمین دوره این مسابقه به دلیل فشارها ساعت شروع مسابقه بانوان چهار ساعت تغییر کرده و به ناچار در اوج هوای گرم برگزار شد تا تداخلی میان بانوان و آقایان وجود نداشته باشد. در ادامه هم مسابقاتی مانند کندوان به دلیل فشارهای مشابه لغو شدند‌ یا به شکل محدود برگزار شدند. اما مسابقه ژئوپارک میان دوندگان محبوبیت بالایی دارد و با وجود ثبت‌نام 900 دونده برای حضور در ژئوپارک 2022، تیم داود شیرخانی در تلاش برای برگزاری این مسابقه به هر نحو ممکن بودند. در‌نهایت در تاریخ 26 بهمن‌ ششمین مسابقه تریل رانینگ قشم برگزار شد. این بار بانوان دو ساعت پس از آقایان مسابقه را شروع می‌کردند و این به این معنا بود که همچنان باید با وجود پوشش بیشتر، گرمای بالاتری را تحمل می‌کردیم و در طول مسیر در چک‌پوینت‌ها مواد غذایی و آب کمتری برای ما وجود داشت. اما ما که عادت به مبارزه بیشتر داریم، در فضایی پر‌نشاط مسابقه را آغاز کردیم. کیلومتر 23 مسیر بود و بسیاری از شرکت‌کنندگان چون من دچار گرمازدگی خفیف تا شدید شده بودند که تلفن یکی از پشتیبان‌ها زنگ خورد و از بسته‌شدن مسیر خبر دادند. پیش‌تر که رفتیم مشخص شد برخی آقایان که توان بدنی کمتری داشتند دویدنشان با خانم‌هایی که پرتوان‌تر بودند، هم‌زمان شده و به همین دلیل با وجود داشتن سه ساعت زمان برای پایان مسابقه توسط افرادی که ما متوجه نشدیم متعلق به چه ارگانی بودند، متوقف شدند. این شرکت‌کنندگان را که تعدادشان کم هم نبود، به اجبار سوار خودرو کرده و چند‌کیلومتری جلوتر برده بودند. در‌نهایت هم به دلیل اصرار افراد کوتاه آمده و فرصت بازگشت به مسیر و دویدن دوباره را برای آنها فراهم کردند. فشارها به همین ممانعت‌ها محدود نشد و مسئولان اجرائی مسابقه تحت فشار و اجبار قبل از پایان مسابقه مجبور به برپایی مراسم اهدای جوایز و معرفی برندگان شدند که همین موضوع باعث دلخوری و معرفی اشتباه نفر سوم بانوان شد. چه کسی تصور می‌کند برای شرکت در یک مسابقه دو نیاز به تحمل این حجم استرس باشد؟ استرس‌هایی که باعث فراموش‌شدن آسیب‌های جسمی ما شدند و در‌نهایت خرسند هستیم به پایان یک ماراتن دیگر و همچنان دویدن.

خیلی اتفاقی و برای اولین بار دو سال قبل از طریق یکی از دوستانم درباره مسابقه ژئوپارک تریل قشم شنیدم. به دلیل علاقه‌ام به سفر به‌ویژه به مناطق جنوب ایران تصمیم گرفتم حضور در این مسابقه دو‌ی 30 کیلومتری را تجربه کنم. مدتی بود که دویدن را آغاز کرده بودم اما بعد از ثبت‌نام تازه فهمیدم که 30 کیلومتر دویدن آن‌هم با وجود ارتفاع بخش‌هایی از مسیر کار ساده‌ای نیست و به این شکل مسیر زندگی‌ من تغییر کرد. در چند مسابقه از جمله مسابقه 12‌ کیلومتری باغستان و مسابقه نیمه‌ماراتن رباط‌کریم شرکت کردم تا با معنای کیلومترها و اندازه میان هر کیلومتر بیشتر آشنا شوم. خوشبختانه با وجود فشار بسیار بالایی که طی‌کردن 30 کیلومتر به بدنم وارد کرد، به دلیل تشویق افراد در مسیر، مسیر زیبای مسابقه و شور‌و‌شوق دونده‌های دیگر به خط پایان رسیدم و مدال فینیشری (که در چنین مسابقاتی به دلیل سختی به‌پایان‌رساندن مسابقه به افرادی که از خط پایان در مدت‌زمان مشخص‌شده عبور می‌کنند، اعطا می‌شود) دریافت کردم. خاطره خوش شرکت در این مسابقه که داود شیرخانی مهره اصلی گسترش ورزش دو در جامعه، طراح و اجراکننده آن است، چنان همراه من ماند که به تمرینات دویدن با وجود شیوع کرونا ادامه دادم. بهمن‌ماه 99 هنگام کوهنوردی دچار شکستگی آرنج دست چپ شدم و جراحی و دوره‌های سخت فیزیوتراپی را به عشق بازگشت به تمرینات سپری کردم تا در‌نهایت بهمن‌ماه 1400 موفق به حضور در ششمین دوره این مسابقه شدم. از پیش از برگزاری مسابقه در فضای مجازی حرف‌و‌حدیث‌هایی مبنی بر احتمال لغو این ماراتن وجود داشت. مشکل در ناهماهنگی نهادها برای صدور مجوز بود. از یک‌سو فدراسیون دوومیدانی که البته مسئولیتی هم در منطقه آزاد ندارد، برخلاف حمایت‌های پیشین فضا را برای برخی افراد غیرمسئول جهت برخوردهای سلیقه‌ای باز گذاشت. از سوی دیگر علاوه بر صدور مجوز از سوی منطقه آزاد قشم و مدیریت ژئوپارک، شورای تأمین که بالاترین مجموعه سیاسی و نظامی و تصمیم‌گیرنده درمورد اجرای هر رویداد است، با برگزاری این مسابقه همراه شد. این اولین چالش میان مسئولان برگزاری مسابقات و نهادهای اجرائی نبود. پیش از این هم در چهارمین دوره این مسابقه به دلیل فشارها ساعت شروع مسابقه بانوان چهار ساعت تغییر کرده و به ناچار در اوج هوای گرم برگزار شد تا تداخلی میان بانوان و آقایان وجود نداشته باشد. در ادامه هم مسابقاتی مانند کندوان به دلیل فشارهای مشابه لغو شدند‌ یا به شکل محدود برگزار شدند. اما مسابقه ژئوپارک میان دوندگان محبوبیت بالایی دارد و با وجود ثبت‌نام 900 دونده برای حضور در ژئوپارک 2022، تیم داود شیرخانی در تلاش برای برگزاری این مسابقه به هر نحو ممکن بودند. در‌نهایت در تاریخ 26 بهمن‌ ششمین مسابقه تریل رانینگ قشم برگزار شد. این بار بانوان دو ساعت پس از آقایان مسابقه را شروع می‌کردند و این به این معنا بود که همچنان باید با وجود پوشش بیشتر، گرمای بالاتری را تحمل می‌کردیم و در طول مسیر در چک‌پوینت‌ها مواد غذایی و آب کمتری برای ما وجود داشت. اما ما که عادت به مبارزه بیشتر داریم، در فضایی پر‌نشاط مسابقه را آغاز کردیم. کیلومتر 23 مسیر بود و بسیاری از شرکت‌کنندگان چون من دچار گرمازدگی خفیف تا شدید شده بودند که تلفن یکی از پشتیبان‌ها زنگ خورد و از بسته‌شدن مسیر خبر دادند. پیش‌تر که رفتیم مشخص شد برخی آقایان که توان بدنی کمتری داشتند دویدنشان با خانم‌هایی که پرتوان‌تر بودند، هم‌زمان شده و به همین دلیل با وجود داشتن سه ساعت زمان برای پایان مسابقه توسط افرادی که ما متوجه نشدیم متعلق به چه ارگانی بودند، متوقف شدند. این شرکت‌کنندگان را که تعدادشان کم هم نبود، به اجبار سوار خودرو کرده و چند‌کیلومتری جلوتر برده بودند. در‌نهایت هم به دلیل اصرار افراد کوتاه آمده و فرصت بازگشت به مسیر و دویدن دوباره را برای آنها فراهم کردند. فشارها به همین ممانعت‌ها محدود نشد و مسئولان اجرائی مسابقه تحت فشار و اجبار قبل از پایان مسابقه مجبور به برپایی مراسم اهدای جوایز و معرفی برندگان شدند که همین موضوع باعث دلخوری و معرفی اشتباه نفر سوم بانوان شد. چه کسی تصور می‌کند برای شرکت در یک مسابقه دو نیاز به تحمل این حجم استرس باشد؟ استرس‌هایی که باعث فراموش‌شدن آسیب‌های جسمی ما شدند و در‌نهایت خرسند هستیم به پایان یک ماراتن دیگر و همچنان دویدن.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.