|

همت بود به معنای درست کلمه

علی ثابت

قد کشیده در برابر دشمن. نه بلندبالا بود و نه رشید. نه بازوهایش ستبر بود نه سینه‌ای فراخ داشت. ساده بود و بی‌تکلف، افتاده در خود، فروتنانه با فریادی خاموش در گلو. از این‌رو محبوبیتی وصف‌ناپذیر و گاه رشک‌برانگیز داشت. پا به صبحگاه که می‌گذاشت به وجد می‌آورد همه را. بی‌قرار می‌کرد دل‌ها را برای پرواز. همت بود به‌معنای درست کلمه که همت کرده و بزرگی‌اش را زمین کوبیده بود. هر عملیاتی بی‌قرارش می‌کرد برای پرواز. جانش در تن نمی‌گنجید. بدنش توان روحش را نداشت و از قاب بیرون می‌زد این عکس زیبا. شاید از همین‌رو بود که همه را مجذوب خودش می‌کرد. بسیجی‌ها دوره‌اش می‌کردند بی‌بهانه یا با بهانه گونه‌هایش را می‌بوسیدند. عکس می‌گرفتند بدون امضا. عکس می‌گرفتند نه برای دنیا بلکه برای آخرت. مگر چه فرقی داشت این عملیات خیبر که او اینگونه بی‌قرار بود. به هر سو می‌دوید. کارها را بررسی می‌کرد. از این خاکریز به آن خاکریز. از این جلسه، به آن جلسه عاقبت از خستگی و بی‌خوابی از حال رفت.
اینک اقبال با بچه‌های بهداری بود که ساعتی حاج‌همت میهمانشان باشد. واقعا آنجا میهمان بود، زود بلند شد تا به کارهایش برسد. لشکر27 در ضلع شرقی جزیره جنوبی مستقر بود. باید جاده اصلی را که مهم‌ترین محور به حساب می‌آمد، فتح می‌کردند تا راه مواصلاتی باز شود. او خوب می‌دانست هرجا لشکر27 وارد جنگ شود، دشمن با قوی‌ترین لشکرها و تیپ‌هایش به استقبالشان می‌آید. او نمی‌دانست یا اگر می‌دانست هم برایش اهمیتی نداشت که دشمن چقدر از او می‌ترسد. او خوب می‌دانست یک نفر است به پا خاسته از میان هزاران دل‌های بی‌قرار پرواز. با یکی از فرماندهان گردان لشکر41 ثارالله سوار موتور شد تا برای شناسایی بروند. حاج‌همت خوب می‌دانست قبل از آنکه با بچه‌هایش به دل دشمن بزند، باید راه‌های پوشیده و دام‌ها و دانه‌های دشمن را پیدا و آشکار کند. لحظه‌های بی‌قراری بازگشت طولانی شد. انتظار کشنده‌ای است که در انتظار پرنده‌ای باشی که شاید هرگز بازنگردد این رسم پرواز است. این بار پرنده بازنگشت. همه کسانی که برای شناسایی حاج‌همت رفته بودند، یک چیز می‌گفتند؛ فضا عطرآگین بود. همسرش خانم بدیهیان می‌گفت: با مینی‌بوس از اصفهان به نجف‌آباد می‌رفتم که اخبار ساعت 14 خبر داد فرمانده لشکر 27 محمد رسول‌الله حاج‌محمدابراهیم همت به شهادت رسید. همسر و مادر شهید حاج‌همت وقتی بالای سر جنازه او رسیدند، همسرش مدام یک چیز می‌گفت: «پاهایم را از دست دادم.»حاج‌همت و همرزمان شهیدش رفتند. اگر جسمشان نیست اما اسمشان باید باشد. شاید ما حقیقت دفاع مقدس را گفته‌ایم ولی کامل و تمام نگفته‌ایم. از انسانیت حاج‌همت و شجاعت همت‌ها که واقعیت بود، کم گذاشته‌ایم. این نوشته بهانه‌ای شد برای گرامیداشت سالگرد شهادت سردار خیبر حاج‌محمدابراهیم همت.

قد کشیده در برابر دشمن. نه بلندبالا بود و نه رشید. نه بازوهایش ستبر بود نه سینه‌ای فراخ داشت. ساده بود و بی‌تکلف، افتاده در خود، فروتنانه با فریادی خاموش در گلو. از این‌رو محبوبیتی وصف‌ناپذیر و گاه رشک‌برانگیز داشت. پا به صبحگاه که می‌گذاشت به وجد می‌آورد همه را. بی‌قرار می‌کرد دل‌ها را برای پرواز. همت بود به‌معنای درست کلمه که همت کرده و بزرگی‌اش را زمین کوبیده بود. هر عملیاتی بی‌قرارش می‌کرد برای پرواز. جانش در تن نمی‌گنجید. بدنش توان روحش را نداشت و از قاب بیرون می‌زد این عکس زیبا. شاید از همین‌رو بود که همه را مجذوب خودش می‌کرد. بسیجی‌ها دوره‌اش می‌کردند بی‌بهانه یا با بهانه گونه‌هایش را می‌بوسیدند. عکس می‌گرفتند بدون امضا. عکس می‌گرفتند نه برای دنیا بلکه برای آخرت. مگر چه فرقی داشت این عملیات خیبر که او اینگونه بی‌قرار بود. به هر سو می‌دوید. کارها را بررسی می‌کرد. از این خاکریز به آن خاکریز. از این جلسه، به آن جلسه عاقبت از خستگی و بی‌خوابی از حال رفت.
اینک اقبال با بچه‌های بهداری بود که ساعتی حاج‌همت میهمانشان باشد. واقعا آنجا میهمان بود، زود بلند شد تا به کارهایش برسد. لشکر27 در ضلع شرقی جزیره جنوبی مستقر بود. باید جاده اصلی را که مهم‌ترین محور به حساب می‌آمد، فتح می‌کردند تا راه مواصلاتی باز شود. او خوب می‌دانست هرجا لشکر27 وارد جنگ شود، دشمن با قوی‌ترین لشکرها و تیپ‌هایش به استقبالشان می‌آید. او نمی‌دانست یا اگر می‌دانست هم برایش اهمیتی نداشت که دشمن چقدر از او می‌ترسد. او خوب می‌دانست یک نفر است به پا خاسته از میان هزاران دل‌های بی‌قرار پرواز. با یکی از فرماندهان گردان لشکر41 ثارالله سوار موتور شد تا برای شناسایی بروند. حاج‌همت خوب می‌دانست قبل از آنکه با بچه‌هایش به دل دشمن بزند، باید راه‌های پوشیده و دام‌ها و دانه‌های دشمن را پیدا و آشکار کند. لحظه‌های بی‌قراری بازگشت طولانی شد. انتظار کشنده‌ای است که در انتظار پرنده‌ای باشی که شاید هرگز بازنگردد این رسم پرواز است. این بار پرنده بازنگشت. همه کسانی که برای شناسایی حاج‌همت رفته بودند، یک چیز می‌گفتند؛ فضا عطرآگین بود. همسرش خانم بدیهیان می‌گفت: با مینی‌بوس از اصفهان به نجف‌آباد می‌رفتم که اخبار ساعت 14 خبر داد فرمانده لشکر 27 محمد رسول‌الله حاج‌محمدابراهیم همت به شهادت رسید. همسر و مادر شهید حاج‌همت وقتی بالای سر جنازه او رسیدند، همسرش مدام یک چیز می‌گفت: «پاهایم را از دست دادم.»حاج‌همت و همرزمان شهیدش رفتند. اگر جسمشان نیست اما اسمشان باید باشد. شاید ما حقیقت دفاع مقدس را گفته‌ایم ولی کامل و تمام نگفته‌ایم. از انسانیت حاج‌همت و شجاعت همت‌ها که واقعیت بود، کم گذاشته‌ایم. این نوشته بهانه‌ای شد برای گرامیداشت سالگرد شهادت سردار خیبر حاج‌محمدابراهیم همت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.