نمکی که بر زخمهایمان میپاشند
جمشید رحمانیفر
دخترم، گل پرپرم نسیم؛ امروز باز سر درددلم باز شده. توی دنیایی که شماها در هواپیمای اوکراینیاش مظلومانه زمین خوردید و غریبانه به آسمان پر کشیدید، باز هم غوغاست و این بار باز هم پای اوکراین در میان است. در قرن بیستویکم روسیه به اوکراین تجاوز کرده و آتش درگیری شعلهور شده است. شاید پوتین تصور میکرد مردم اوکراین همان یکی، دو روز اول دستهایشان را بالا میبرند و تسلیم میشوند؛ اما فعلا با همان امکانات اندکشان جانانه مقاومت میکنند و حتی اگر شکست بخورند، تجاوز محکوم است. یاد روزهای اول جنگ خودمان افتادم که مردم سربازانشان را تحسین و پشتیبانی میکردند؛ اما حرف من چیز دیگری است. گرچه پوتین سرخوشانه و مغرور به اوکراین حمله کرده، ولی نشنیدم و در جایی نخواندم که موجودیت ملت اوکراین را انکار یا به آنها توهین کند. حالا یک چیزی بگویم باور میکنی؟ حتما باور نمیکنی. توی این هیر و ویر آقایی پیدا شده که با چکمههایش از پوتین هم تندتر میرود. این بزرگوار پنجشنبه پنجم اسفند در توییتی افاضه فرمودهاند که: «الان غرامت هواپیمای اوکراینی را به کی باید بدیم؟» میبینی باباجان؟ ایشان و طرز فکری که ایشان محصول آن است، نه اینکه اوکراین را اشغالشده فرض کنند، بلکه با مزاحی لوس و رقیق، اساسا فاتحه آن کشور را خوانده و میپرسند حالا که اوکراینی وجود ندارد، غرامت را به کی بپردازیم؟ به ایشان توصیه میکنم دو واحد درس اخلاق و سپس روزنامهنگاری بگذرانند. برای خبرگزاری... هم متأسفم که چنین فردی را به چنان مسئولیتی گماردهاند. این تمسخر که خاطر خانوادههای بازماندگان را جریحهدار میکند، در حالی صورت میگیرد که هنوز پرونده انهدام هواپیمای اوکراینی در هالهای از ابهام قرار دارد. حالا اینجا بالای سر مزارت دو کلمه با تو میگویم. نسیمجان این هم از شب عید ما بازماندگان. کاش شما سفرکردگان الان کنار ما بودید تا این شب عیدی از خانههایمان گردگیری و از دلهایمان غبارروبی میکردیم. دوست داشتیم صدای چلچلهها را میشنیدیم و با بوی بهار سرمست میشدیم؛ اما کار ما این شده که به جای غبارروبی از دلها، نمکی را که بر زخمهایمان میپاشند، بزداییم. با همه این حرفها، این قبیل لودهگریها، عزم ما را بیشتر جزم میکند و به شما عزیزان اطمینان میدهیم تا روز کشف حقیقت و اجرای عدالت پا پس نکشیم.
فدای تو، بابا
دخترم، گل پرپرم نسیم؛ امروز باز سر درددلم باز شده. توی دنیایی که شماها در هواپیمای اوکراینیاش مظلومانه زمین خوردید و غریبانه به آسمان پر کشیدید، باز هم غوغاست و این بار باز هم پای اوکراین در میان است. در قرن بیستویکم روسیه به اوکراین تجاوز کرده و آتش درگیری شعلهور شده است. شاید پوتین تصور میکرد مردم اوکراین همان یکی، دو روز اول دستهایشان را بالا میبرند و تسلیم میشوند؛ اما فعلا با همان امکانات اندکشان جانانه مقاومت میکنند و حتی اگر شکست بخورند، تجاوز محکوم است. یاد روزهای اول جنگ خودمان افتادم که مردم سربازانشان را تحسین و پشتیبانی میکردند؛ اما حرف من چیز دیگری است. گرچه پوتین سرخوشانه و مغرور به اوکراین حمله کرده، ولی نشنیدم و در جایی نخواندم که موجودیت ملت اوکراین را انکار یا به آنها توهین کند. حالا یک چیزی بگویم باور میکنی؟ حتما باور نمیکنی. توی این هیر و ویر آقایی پیدا شده که با چکمههایش از پوتین هم تندتر میرود. این بزرگوار پنجشنبه پنجم اسفند در توییتی افاضه فرمودهاند که: «الان غرامت هواپیمای اوکراینی را به کی باید بدیم؟» میبینی باباجان؟ ایشان و طرز فکری که ایشان محصول آن است، نه اینکه اوکراین را اشغالشده فرض کنند، بلکه با مزاحی لوس و رقیق، اساسا فاتحه آن کشور را خوانده و میپرسند حالا که اوکراینی وجود ندارد، غرامت را به کی بپردازیم؟ به ایشان توصیه میکنم دو واحد درس اخلاق و سپس روزنامهنگاری بگذرانند. برای خبرگزاری... هم متأسفم که چنین فردی را به چنان مسئولیتی گماردهاند. این تمسخر که خاطر خانوادههای بازماندگان را جریحهدار میکند، در حالی صورت میگیرد که هنوز پرونده انهدام هواپیمای اوکراینی در هالهای از ابهام قرار دارد. حالا اینجا بالای سر مزارت دو کلمه با تو میگویم. نسیمجان این هم از شب عید ما بازماندگان. کاش شما سفرکردگان الان کنار ما بودید تا این شب عیدی از خانههایمان گردگیری و از دلهایمان غبارروبی میکردیم. دوست داشتیم صدای چلچلهها را میشنیدیم و با بوی بهار سرمست میشدیم؛ اما کار ما این شده که به جای غبارروبی از دلها، نمکی را که بر زخمهایمان میپاشند، بزداییم. با همه این حرفها، این قبیل لودهگریها، عزم ما را بیشتر جزم میکند و به شما عزیزان اطمینان میدهیم تا روز کشف حقیقت و اجرای عدالت پا پس نکشیم.
فدای تو، بابا
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.