ترفیع پایه و دیگر هیچ!
احمد صفاپور:* چند روز پیش حکم ترفیع پایه سالانهام را دریافت کردم. خوشبختانه کمیته محترم ترفیع با بررسی مدارک ارسالی اینجانب، درخواست من را برای ترفیع از پایه 33 در مرتبه دانشیار به پایه 34 در همان مرتبه تأیید کرده بود. تا اینجای کار باعث خوشوقتی است که یک سال دیگر هم موفق شدهام پایه سالانهام را بگیرم. دوستان صاحبنظر میدانند که یک عضو هیئت علمی برای گرفتن پایه سالانه باید از خانهای متعددی گذر کند که یکی از آنها و در واقع مهمترینشان، بند وتویی مربوط به امتیازات کسبشده از مقالات علمی-پژوهشی است؛ اینکه مقالههایت باید در مجلات علمی معتبر و با نمایههای از قبل تعیینشدهای چاپ شده باشند، اینکه نویسنده مسئول یا نفر اول باشی، اینکه از زمان انتشار مقالهات بیش از سه سال (در برخی دانشگاهها حتی کمتر) نگذشته باشد، اینکه آدرس شما، مؤسسه محل خدمتتان باشد، اینکه اگر مقاله یا مقالات شما مشترک است، سهم شما از مجموع امتیازات به قدر کفایت باشد و... . نویسنده مقاله، از طریق نوشتن مقالهاش، نهفقط برای ترفیع سالانه و ارتقای مرتبه خودش امتیازاتی را اندوخته میکند، بلکه با درج نام مؤسسه محل خدمت در مقاله، هم به
ارتقای مرتبه مؤسسه در رتبهبندیهای ملی و بینالمللی کمک میکند و هم با درج اسم کشور عزیزمان بهعنوان محل انجام این پژوهشها، به ارتقای رتبه کشور در ردهبندیهای جهانی کمک میکند. پس من هم با تأیید امتیازات کسبشده برای دریافت پایه سالانه، توانستهام به این دو هدف ارزشمند کمک کنم که باعث خرسندی است؛ اما مابازای این تلاش و خدمت برا ی خودم به جز تغییر عدد پایهام در حکم کارگزینی از 33 به 34 چه بوده؟ هیچ! در واقع من باید طبق روال معمول و معقول، در قبال این تغییر عدد پایه که به معنای قابل قبول بودن تلاشهایم در یک سال خدمت است، تغییری هرچند جزئی در میزان حقوق ماهانهام حس کنم؛ اما به لطف قانونگذاران و قانون بودجه سال 1400، چون حقوق من روی حکم کارگزینی (و نه حقوقی که واقعا دریافت میکنم) به سقف مصوب ایشان رسیده است، بنابراین از دریافت هرگونه بهرهای از نتایج فعالیتهایم محروم شدهام؛ کارهایی که همانطور که در بالا ذکر آن رفت، به ارتقای رتبه مؤسسه محل خدمتم و کشورم کمک کرده است. گناه من برای چنین تنبیهی این است که سالهای متمادی برای آموزش فرزندان کشورم خدمت کردهام و تمام مسیرهای پر از سنگلاخ مشخصشده در
آییننامههای ترفیع و ارتقا را طی کردهام تا به مرتبه دانشیاری با بیش از 20 سال سابقه کار رسیدهام. البته این وضعیت مختص به من نیست. با مصوبه نمایندگان محترم مجلس، تقریبا تمام اعضای هیئت علمی با مرتبههای دانشیار و استاد با سابقه کاری بالای 20 سال، در سال جاری دچار چنین وضعیتی شدهاند؛ مصوبهای که ظاهری عدالتخواهانه دارد و شاید واقعا نیت نویسندگان و تصویبکنندگان آن هم همین بوده، ولی در عمل ظلم آشکاری به کسانی است که طبق قوانین همین جامعه خدمت خود را به نحو مطلوب انجام داده و باید از نتایج تلاشها و خدمتشان بهرهمند شوند. ممکن است گفته شود خب حالا که به این میزان از حقوق رسیدهاید، چرا به دنبال گرفتن ترفیع سالانه یا ارتقا به مرتبه بالاتر هستید؟ به همین وضعیت اکتفا کنید. صرفنظر از درستبودن یا درستنبودن این سخن، مشکل آنجاست که اگر من به هر دلیلی نخواهم یا نتوانم امتیازت لازم برای ترفیع سالانه را کسب کنم، مصداق «رکود علمی» شمرده خواهم شد که پس از تذکر کتبی، چنانچه در سه سال متوالی این وضعیت تکرار شود، پرونده به کمیتههای ذیربط ارسال میشود تا درباره ادامه خدمت یا اخراج من تصمیمگیری شود! در چنین وضعیت
پارادوکسیکالی چه باید کرد؟ تلاشی باید بکنی که خودت از نتایجش هیچ بهرهای نداری و اگر نکنی با خطر اخراج روبهرو هستی! تا همین اواخر گفته میشد بازنشستگان آینه آینده جوانان هستند؛ اما با وضعیت پیشآمده، باید گفت شاغلان پیشکسوت و باتجربه، اسباب عبرت جوانان هستند! کاش نمایندگان محترم مجلس ضمن تجدیدنظر در مصوبات اینچنینی، در مصوبات آتیشان هم به این موضوع توجه داشته باشند که چنین قوانینی چه تبعات منفی و زیانباری برای آینده علمی کشور دارد.
* عضو گروه ریاضی دانشگاه ولیعصر رفسنجان
احمد صفاپور:* چند روز پیش حکم ترفیع پایه سالانهام را دریافت کردم. خوشبختانه کمیته محترم ترفیع با بررسی مدارک ارسالی اینجانب، درخواست من را برای ترفیع از پایه 33 در مرتبه دانشیار به پایه 34 در همان مرتبه تأیید کرده بود. تا اینجای کار باعث خوشوقتی است که یک سال دیگر هم موفق شدهام پایه سالانهام را بگیرم. دوستان صاحبنظر میدانند که یک عضو هیئت علمی برای گرفتن پایه سالانه باید از خانهای متعددی گذر کند که یکی از آنها و در واقع مهمترینشان، بند وتویی مربوط به امتیازات کسبشده از مقالات علمی-پژوهشی است؛ اینکه مقالههایت باید در مجلات علمی معتبر و با نمایههای از قبل تعیینشدهای چاپ شده باشند، اینکه نویسنده مسئول یا نفر اول باشی، اینکه از زمان انتشار مقالهات بیش از سه سال (در برخی دانشگاهها حتی کمتر) نگذشته باشد، اینکه آدرس شما، مؤسسه محل خدمتتان باشد، اینکه اگر مقاله یا مقالات شما مشترک است، سهم شما از مجموع امتیازات به قدر کفایت باشد و... . نویسنده مقاله، از طریق نوشتن مقالهاش، نهفقط برای ترفیع سالانه و ارتقای مرتبه خودش امتیازاتی را اندوخته میکند، بلکه با درج نام مؤسسه محل خدمت در مقاله، هم به
ارتقای مرتبه مؤسسه در رتبهبندیهای ملی و بینالمللی کمک میکند و هم با درج اسم کشور عزیزمان بهعنوان محل انجام این پژوهشها، به ارتقای رتبه کشور در ردهبندیهای جهانی کمک میکند. پس من هم با تأیید امتیازات کسبشده برای دریافت پایه سالانه، توانستهام به این دو هدف ارزشمند کمک کنم که باعث خرسندی است؛ اما مابازای این تلاش و خدمت برا ی خودم به جز تغییر عدد پایهام در حکم کارگزینی از 33 به 34 چه بوده؟ هیچ! در واقع من باید طبق روال معمول و معقول، در قبال این تغییر عدد پایه که به معنای قابل قبول بودن تلاشهایم در یک سال خدمت است، تغییری هرچند جزئی در میزان حقوق ماهانهام حس کنم؛ اما به لطف قانونگذاران و قانون بودجه سال 1400، چون حقوق من روی حکم کارگزینی (و نه حقوقی که واقعا دریافت میکنم) به سقف مصوب ایشان رسیده است، بنابراین از دریافت هرگونه بهرهای از نتایج فعالیتهایم محروم شدهام؛ کارهایی که همانطور که در بالا ذکر آن رفت، به ارتقای رتبه مؤسسه محل خدمتم و کشورم کمک کرده است. گناه من برای چنین تنبیهی این است که سالهای متمادی برای آموزش فرزندان کشورم خدمت کردهام و تمام مسیرهای پر از سنگلاخ مشخصشده در
آییننامههای ترفیع و ارتقا را طی کردهام تا به مرتبه دانشیاری با بیش از 20 سال سابقه کار رسیدهام. البته این وضعیت مختص به من نیست. با مصوبه نمایندگان محترم مجلس، تقریبا تمام اعضای هیئت علمی با مرتبههای دانشیار و استاد با سابقه کاری بالای 20 سال، در سال جاری دچار چنین وضعیتی شدهاند؛ مصوبهای که ظاهری عدالتخواهانه دارد و شاید واقعا نیت نویسندگان و تصویبکنندگان آن هم همین بوده، ولی در عمل ظلم آشکاری به کسانی است که طبق قوانین همین جامعه خدمت خود را به نحو مطلوب انجام داده و باید از نتایج تلاشها و خدمتشان بهرهمند شوند. ممکن است گفته شود خب حالا که به این میزان از حقوق رسیدهاید، چرا به دنبال گرفتن ترفیع سالانه یا ارتقا به مرتبه بالاتر هستید؟ به همین وضعیت اکتفا کنید. صرفنظر از درستبودن یا درستنبودن این سخن، مشکل آنجاست که اگر من به هر دلیلی نخواهم یا نتوانم امتیازت لازم برای ترفیع سالانه را کسب کنم، مصداق «رکود علمی» شمرده خواهم شد که پس از تذکر کتبی، چنانچه در سه سال متوالی این وضعیت تکرار شود، پرونده به کمیتههای ذیربط ارسال میشود تا درباره ادامه خدمت یا اخراج من تصمیمگیری شود! در چنین وضعیت
پارادوکسیکالی چه باید کرد؟ تلاشی باید بکنی که خودت از نتایجش هیچ بهرهای نداری و اگر نکنی با خطر اخراج روبهرو هستی! تا همین اواخر گفته میشد بازنشستگان آینه آینده جوانان هستند؛ اما با وضعیت پیشآمده، باید گفت شاغلان پیشکسوت و باتجربه، اسباب عبرت جوانان هستند! کاش نمایندگان محترم مجلس ضمن تجدیدنظر در مصوبات اینچنینی، در مصوبات آتیشان هم به این موضوع توجه داشته باشند که چنین قوانینی چه تبعات منفی و زیانباری برای آینده علمی کشور دارد.
* عضو گروه ریاضی دانشگاه ولیعصر رفسنجان
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.