|

تنهایی عمومی

شرق: «نوری از تاریکی» نوشته ایتن هاوک که اخیرا در نشر نگاه منتشر شده، روایت بازیگری است که صحنه تئاتر را رهایی‌بخش می‌پندارد. ویلیام هاردینگ، بازیگر مشهور سینمای آمریکا در زندگی شخصی خود دچار بحران شده و در همین زمان قرار است برای بار نخست در عمر حرفه‌ای‌اش بازی در برادوی را تجربه کند. اما او که زندگی‌اش در آستانه فروپاشی است، دورانی آشفته را می‌گذراند و تا مرز فروپاشی روانی پیش می‌رود. اینک سرنوشت درست در چنین موقعیت حادی او را به صحنه تئاتر فراخوانده و ازاین‌رو فکر می‌کند شاید تجربه بازی در برادوی بتواند رهایی‌بخش باشد. در بخشی از رمان می‌خوانیم: «فیلم‌برداری که تمام می‌شود، حتی برایت تاکسی هم نمی‌گیرند. اما در شروع کار همه ‌چیز در اختیار است: پذیرایی و تنقلات و هتل پنج ستاره و ماشینِ هر لحظه ‌در اختیار. پس از فیلم‌برداری همه فراموشت می‌کنند و پهِن هم بارت نمی‌کنند. عصر اولین یکشنبۀ ماه سپتامبر به نیویورک رسیدم. تمرین نمایش هنری چهارم از روز بعد شروع می‌شد. به خانه نرفتم و بیرون فرودگاه جی‌اف‌کی تاکسی گرفتم و به راننده گفتم من را به هتل مرکوری برساند. راننده از آینۀ جلو به من زل زد و با ته‌لهجۀ هندی پرسید: ویلیام هاردینگ؟ جواب دادم: آره. - این چیزایی که دربارۀ تو و زنت می‌گن درسته؟ من تا همین امروز در افریقای جنوبی و شهر کیپ ‌تاون بودم و هنوز از هیاهوی رسانه‌ای دربارۀ زندگی خانوادگیِ در حال فروپاشی‌ام خبر نداشتم. سکوت من برای راننده نشانۀ تأیید بود. از آینه نگاهم کرد و گفت: آدمایی مثل تو باعث می‌شن احساس خفگی کنم. تو همه‌چی داری، اما... بازم واست کافی نیست. تو حریصی دوست من، بیش از حد حریصی... می‌دونین چیه؟ شماها مرفه بی‌دردین، لوسِتون کردن، واسه همین نمی‌تونین درست زندگی کنین. شما برای گذران زندگی کاری رو انجام می‌دین که دوست دارین. بابتش پول خوبی هم می‌گیرین، جایزه هم بهتون می‌دن. اما من چی؟ صبح تا شب دنده می‌زنم، دریغ از یه جایزه، یه خسته نباشی! لابد میگی خب از بی‌عرضگی خودته! گفتم: رفیق، حواست به جاده باشه. راننده تاکسی بی‌توجه ادامه داد: دفعۀ بعد که می‌خوای غر بزنی، اینو یادت باشه: هیشکی نمی‌خواد پای حرف‌های تو بشینه! اولین فیلمم را در هجده‌سالگی بازی کردم. حالا در سی‌ودو سالگی نه‌تنها به‌واسطۀ نقش‌هایم، که به‌سبب حاشیه‌های زندگی خصوصی‌ام حسابی شناخته شده‌ام. به‌نوعی در تمام زندگی‌ام معروف بودم و سال‌هاست با این مسئله که غریبه‌ها مرا بشناسند سروکار دارم. حرف‌های مردم را معمولا زیرسیبیلی رد می‌کنم و نادیده می‌گیرم».

شرق: «نوری از تاریکی» نوشته ایتن هاوک که اخیرا در نشر نگاه منتشر شده، روایت بازیگری است که صحنه تئاتر را رهایی‌بخش می‌پندارد. ویلیام هاردینگ، بازیگر مشهور سینمای آمریکا در زندگی شخصی خود دچار بحران شده و در همین زمان قرار است برای بار نخست در عمر حرفه‌ای‌اش بازی در برادوی را تجربه کند. اما او که زندگی‌اش در آستانه فروپاشی است، دورانی آشفته را می‌گذراند و تا مرز فروپاشی روانی پیش می‌رود. اینک سرنوشت درست در چنین موقعیت حادی او را به صحنه تئاتر فراخوانده و ازاین‌رو فکر می‌کند شاید تجربه بازی در برادوی بتواند رهایی‌بخش باشد. در بخشی از رمان می‌خوانیم: «فیلم‌برداری که تمام می‌شود، حتی برایت تاکسی هم نمی‌گیرند. اما در شروع کار همه ‌چیز در اختیار است: پذیرایی و تنقلات و هتل پنج ستاره و ماشینِ هر لحظه ‌در اختیار. پس از فیلم‌برداری همه فراموشت می‌کنند و پهِن هم بارت نمی‌کنند. عصر اولین یکشنبۀ ماه سپتامبر به نیویورک رسیدم. تمرین نمایش هنری چهارم از روز بعد شروع می‌شد. به خانه نرفتم و بیرون فرودگاه جی‌اف‌کی تاکسی گرفتم و به راننده گفتم من را به هتل مرکوری برساند. راننده از آینۀ جلو به من زل زد و با ته‌لهجۀ هندی پرسید: ویلیام هاردینگ؟ جواب دادم: آره. - این چیزایی که دربارۀ تو و زنت می‌گن درسته؟ من تا همین امروز در افریقای جنوبی و شهر کیپ ‌تاون بودم و هنوز از هیاهوی رسانه‌ای دربارۀ زندگی خانوادگیِ در حال فروپاشی‌ام خبر نداشتم. سکوت من برای راننده نشانۀ تأیید بود. از آینه نگاهم کرد و گفت: آدمایی مثل تو باعث می‌شن احساس خفگی کنم. تو همه‌چی داری، اما... بازم واست کافی نیست. تو حریصی دوست من، بیش از حد حریصی... می‌دونین چیه؟ شماها مرفه بی‌دردین، لوسِتون کردن، واسه همین نمی‌تونین درست زندگی کنین. شما برای گذران زندگی کاری رو انجام می‌دین که دوست دارین. بابتش پول خوبی هم می‌گیرین، جایزه هم بهتون می‌دن. اما من چی؟ صبح تا شب دنده می‌زنم، دریغ از یه جایزه، یه خسته نباشی! لابد میگی خب از بی‌عرضگی خودته! گفتم: رفیق، حواست به جاده باشه. راننده تاکسی بی‌توجه ادامه داد: دفعۀ بعد که می‌خوای غر بزنی، اینو یادت باشه: هیشکی نمی‌خواد پای حرف‌های تو بشینه! اولین فیلمم را در هجده‌سالگی بازی کردم. حالا در سی‌ودو سالگی نه‌تنها به‌واسطۀ نقش‌هایم، که به‌سبب حاشیه‌های زندگی خصوصی‌ام حسابی شناخته شده‌ام. به‌نوعی در تمام زندگی‌ام معروف بودم و سال‌هاست با این مسئله که غریبه‌ها مرا بشناسند سروکار دارم. حرف‌های مردم را معمولا زیرسیبیلی رد می‌کنم و نادیده می‌گیرم».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.