|

میان شاخه‌های «زمستان»‌ گیر کرده است بهار...

ناهید کبیری

نامش «بهار» است. دم به دم به ساعتش نگاه می‌کند و با نزدیک‌شدن لحظه‌به‌لحظه هواپیما، هیجانش بالاتر می‌رود. چشم از تاریکی پنجره هواپیما نمی‌کند. به یکباره با دیدن آن همه چراغ... آن همه چراغی که مثل مشت مشت ستاره در خاک پهناور تهران پاشیده‌اند، قلبش از شوق به تیپ و تاپ می‌افتد... برای دیدن خانه قدیمی،«مش باغبان» مهربان، زنش«رعنا»، آفتاب، آفتابِ پخش و پلای آشنا، آن هم در آن فصلِ سال، درخت، گنجشک‌ها، نان سنگک، و... دیدارِ دوباره عشق همیشه زندگی «آرش»... چمدان سوغاتی‌ها را باز می‌کند و بی‌تابِ به خیابان‌رفتن، بند کیف و دوربینش را بر شانه می‌اندازد. اما پیش از آن می‌خواهد گشتی در باغ بزند. باغی که در آن بزرگ شده است. مش باغبان می‌گوید: «دیگر کدام باغ خانم‌جان کدام درخت؟ درخت‌ها هم از فضای دوروبر ترسیده‌اند و شیرشان خشک شده است...» «بهار» به دوروبر نگاه می‌کند. به دیوارهای سر به آسمان‌کشیده و تیرآهن‌هایی که آجر‌ها را تا آن سوی ابرها بالا برده‌اند و احتمال هر ارتباطی را با آفتاب و آسمان کور کرده‌اند. درخت‌ها مثل اسکلت اشباح با پاهای لاغر و شاخه‌های خشک چشم به راه معجزه‌ای شاید با دست‌ها به سوی آسمان بی‌تحرک و بی‌صدا ایستاده‌اند... به خیابان می‌زند. راننده تاکسی جلوی برج مخوفی می‌ایستد و با «قابلی ندارد، قابلی ندارد»‌های مکرر کرایه کلانی از او می‌گیرد. هنوز نیم‌ساعت فرصت دارد که زنگ آپارتمان دوست دیرینش«ندا» را بزند. آن دور و بر هنوز برایش آشناست. از پشت شیشه کافه‌ای که روبه‌روی کلیسای قدیمی است، به خیابان نگاه می‌کند. به رهگذرانی که اغلب ماسک بر چهره دارند و چیزی از سر و صورتشان پیدا نیست... گربه لاغری که به یقین گرسنه هم هست خودش را از سرما پشت سطل زباله‌ای پنهان کرده است. ماشین‌های انبوه به هم‌فشرده همه با هم بوق می‌زنند و چند کلاغ یخ‌زده در فضای خاکستری و کبود به دور خود می‌چرخند. قهوه‌اش را که طعم و بوی مطبوعی دارد با حسی شبیه گم‌گشتگی و غربت سر می‌کشد.
ندا می‌گوید «همان‌طور که در تلفن هم گفته بودم آرش هفته آینده نمایشگاه نقاشی دارد. اگر بداند تو آمده‌ای از خوشحالی دیوانه می‌شود...» قلب بهار با شنیدن نام آرش از جا کنده می‌شود. اما هنوز ترجیح می‌دهد او را بعد از آن جدایی تلخ و عاشقانه در همان روز نمایشگاه ببیند و حیرت‌زده‌اش کند. بعد از دیدار با ندا با حال خوش و شادی غریبی به خانه می‌رود. اما چند روز بعد در خیابان از تنگی نفس به سرفه می‌افتد و با حالت خفگی بیهوش می‌شود. گویا ماسک‌های کاغذی هم برای ریه ضعیف او کارساز نبوده است. «بهار» به ناگزیر بی‌آنکه فرصت دیدار «آرش» را پیدا کند، با بغض و حسرت بسیار به فرودگاه می‌رود و به دوری دلگیر دوباره‌اش از وطن تن درمی‌دهد. این بار اما هوای غریب تهران او را تبعید کرده است...
نامش «بهار» است. دم به دم به ساعتش نگاه می‌کند و با نزدیک‌شدن لحظه‌به‌لحظه هواپیما، هیجانش بالاتر می‌رود. چشم از تاریکی پنجره هواپیما نمی‌کند. به یکباره با دیدن آن همه چراغ... آن همه چراغی که مثل مشت مشت ستاره در خاک پهناور تهران پاشیده‌اند، قلبش از شوق به تیپ و تاپ می‌افتد... برای دیدن خانه قدیمی،«مش باغبان» مهربان، زنش«رعنا»، آفتاب، آفتابِ پخش و پلای آشنا، آن هم در آن فصلِ سال، درخت، گنجشک‌ها، نان سنگک، و... دیدارِ دوباره عشق همیشه زندگی «آرش»... چمدان سوغاتی‌ها را باز می‌کند و بی‌تابِ به خیابان‌رفتن، بند کیف و دوربینش را بر شانه می‌اندازد. اما پیش از آن می‌خواهد گشتی در باغ بزند. باغی که در آن بزرگ شده است. مش باغبان می‌گوید: «دیگر کدام باغ خانم‌جان کدام درخت؟ درخت‌ها هم از فضای دوروبر ترسیده‌اند و شیرشان خشک شده است...» «بهار» به دوروبر نگاه می‌کند. به دیوارهای سر به آسمان‌کشیده و تیرآهن‌هایی که آجر‌ها را تا آن سوی ابرها بالا برده‌اند و احتمال هر ارتباطی را با آفتاب و آسمان کور کرده‌اند. درخت‌ها مثل اسکلت اشباح با پاهای لاغر و شاخه‌های خشک چشم به راه معجزه‌ای شاید با دست‌ها به سوی آسمان بی‌تحرک و بی‌صدا ایستاده‌اند... به خیابان می‌زند. راننده تاکسی جلوی برج مخوفی می‌ایستد و با «قابلی ندارد، قابلی ندارد»‌های مکرر کرایه کلانی از او می‌گیرد. هنوز نیم‌ساعت فرصت دارد که زنگ آپارتمان دوست دیرینش«ندا» را بزند. آن دور و بر هنوز برایش آشناست. از پشت شیشه کافه‌ای که روبه‌روی کلیسای قدیمی است، به خیابان نگاه می‌کند. به رهگذرانی که اغلب ماسک بر چهره دارند و چیزی از سر و صورتشان پیدا نیست... گربه لاغری که به یقین گرسنه هم هست خودش را از سرما پشت سطل زباله‌ای پنهان کرده است. ماشین‌های انبوه به هم‌فشرده همه با هم بوق می‌زنند و چند کلاغ یخ‌زده در فضای خاکستری و کبود به دور خود می‌چرخند. قهوه‌اش را که طعم و بوی مطبوعی دارد با حسی شبیه گم‌گشتگی و غربت سر می‌کشد.
ندا می‌گوید «همان‌طور که در تلفن هم گفته بودم آرش هفته آینده نمایشگاه نقاشی دارد. اگر بداند تو آمده‌ای از خوشحالی دیوانه می‌شود...» قلب بهار با شنیدن نام آرش از جا کنده می‌شود. اما هنوز ترجیح می‌دهد او را بعد از آن جدایی تلخ و عاشقانه در همان روز نمایشگاه ببیند و حیرت‌زده‌اش کند. بعد از دیدار با ندا با حال خوش و شادی غریبی به خانه می‌رود. اما چند روز بعد در خیابان از تنگی نفس به سرفه می‌افتد و با حالت خفگی بیهوش می‌شود. گویا ماسک‌های کاغذی هم برای ریه ضعیف او کارساز نبوده است. «بهار» به ناگزیر بی‌آنکه فرصت دیدار «آرش» را پیدا کند، با بغض و حسرت بسیار به فرودگاه می‌رود و به دوری دلگیر دوباره‌اش از وطن تن درمی‌دهد. این بار اما هوای غریب تهران او را تبعید کرده است...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.