|

ستایش آزاداندیشی

ترجمه: مریم ذوالجوادی

داستان‌هایی از جوامع موازی که کاملا مستقل از یکدیگر به حیات خود ادامه می‌دهند؛ همیشه در بین کودکان محبوب بوده‌اند؛ از «قرض‌گیرندگان» مری‌نورتون گرفته تا «هری‌پاتر» جی‌کی‌رولینگ. معمولا این انسان‌ها هستند که به‌طور سرخوشانه‌ای از وجود «دیگرانی» که زیرکفپوش‌های خانه یا در خواب‌هایشان زندگی می‌کنند بی‌خبرند. انیمیشن دستی زیبای استفان‌اوبر، ونسان ‌پاتار و بنجامین‌رنه درست برعکس، جهانی را مجسم می‌کند که در آن موش‌های انسان‌نما در زیرزمین و خرس‌ها روی زمین زندگی می‌کنند و از انسان‌ها هم هیچ اثری نیست.
در این ساخته بازیگوشانه، هریک از این دو جامعه در ترس از دیگری به سر می‌برد. موش‌ها یاد می‌گیرند موجوداتی که بالای سرشان زندگی می‌کنند ذاتا شرور هستند و بچه‌موش‌ها شب‌ها با داستان‌های خرس بد بزرگ به زیر پتوها کیش می‌شوند. خرس‌ها هم طبیعتا نظری به همین بدی درباره همتایان پرجنب‌وجوش زیرزمینی خود دارند و معمولا سعی می‌کنند به‌محض دیدن، آنها را از بین ببرند... ارنست و سلستین به‌درون این گرداب انزجار پرتاب شده‌اند. ارنست یک خرس موسیقیدان بسیار فقیر است و پس از اینکه آلت موسیقی گروه تک‌نفره‌اش توسط پلیس ضبط می‌شود، خود را بی‌پول و گرسنه می‌یابد و سلستین موشی متفکر و خیال‌پرداز است که تعصبات رایج بر ضد خرس‌ها را نمی‌پذیرد. این جونده‌ کوچک به‌محض اینکه دوست جدید گرسنه‌اش را قانع می‌کند که او را نخورد، برایش زیرزمینی پر از خوراکی‌های خوشمزه پیدا می‌کند تا خودش را با آنها خفه‌کند و به‌این شکل بین‌شان دوستی غیرمنتظره‌ای پا می‌گیرد.
این زوج بی‌نهایت عجیب که خود را در دورترین فاصله از جوامع‌شان می‌یابند، خیلی‌زود برای رسیدن به موجودیتی یاری‌بخش‌تر به‌هم می‌پیوندند. ولی رفتارشان نفرت بالادستی‌ها را برمی‌انگیزد و هردو خود را در رو و زیر زمین، در دادگاه و تحت‌محاکمه می‌یابند. البته روند به‌کاررفته برای کشاندن آنها به‌پای میز محاکمه به‌طور هوشمندانه‌ای احمقانه‌بودن این تحقیر مشترک را آشکار می‌کند.
ارنست‌ و سلستین به‌زیبایی طبیعت احمقانه رفتارهای تغییرناپذیر را هجو می‌کنند و به شیوه‌ای این‌کار را انجام می‌دهند که بچه‌ها به‌طور طبیعی با آن همذات‌پنداری می‌کنند، زیرا بچه‌ها تقریبا همیشه نسبت به بزرگ‌ترهای خود دید بازتری دارند. گابریل‌ونسان نویسنده و تصویرگر بلژیکی که این انیمیشن بر اساس مجموعه‌ کتاب‌های او ساخته شده، داستانی صمیمانه و پرشور خلق کرده است که آزاداندیشی را مورد ستایش قرار داده و تعصبات کوته‌فکرانه جوامع بزرگ‌تر را به‌سخره می‌گیرد. ارنست (لمبرت‌ویلسون) و سلستین (پائولین‌برانر) به‌زیبایی طراحی و ترسیم شده‌اند و کاملا برعکس بسیاری از هم‌عصران خود تا مدت‌های طولانی پس‌ از پایان فیلم در یادها می‌مانند.
داستان‌هایی از جوامع موازی که کاملا مستقل از یکدیگر به حیات خود ادامه می‌دهند؛ همیشه در بین کودکان محبوب بوده‌اند؛ از «قرض‌گیرندگان» مری‌نورتون گرفته تا «هری‌پاتر» جی‌کی‌رولینگ. معمولا این انسان‌ها هستند که به‌طور سرخوشانه‌ای از وجود «دیگرانی» که زیرکفپوش‌های خانه یا در خواب‌هایشان زندگی می‌کنند بی‌خبرند. انیمیشن دستی زیبای استفان‌اوبر، ونسان ‌پاتار و بنجامین‌رنه درست برعکس، جهانی را مجسم می‌کند که در آن موش‌های انسان‌نما در زیرزمین و خرس‌ها روی زمین زندگی می‌کنند و از انسان‌ها هم هیچ اثری نیست.
در این ساخته بازیگوشانه، هریک از این دو جامعه در ترس از دیگری به سر می‌برد. موش‌ها یاد می‌گیرند موجوداتی که بالای سرشان زندگی می‌کنند ذاتا شرور هستند و بچه‌موش‌ها شب‌ها با داستان‌های خرس بد بزرگ به زیر پتوها کیش می‌شوند. خرس‌ها هم طبیعتا نظری به همین بدی درباره همتایان پرجنب‌وجوش زیرزمینی خود دارند و معمولا سعی می‌کنند به‌محض دیدن، آنها را از بین ببرند... ارنست و سلستین به‌درون این گرداب انزجار پرتاب شده‌اند. ارنست یک خرس موسیقیدان بسیار فقیر است و پس از اینکه آلت موسیقی گروه تک‌نفره‌اش توسط پلیس ضبط می‌شود، خود را بی‌پول و گرسنه می‌یابد و سلستین موشی متفکر و خیال‌پرداز است که تعصبات رایج بر ضد خرس‌ها را نمی‌پذیرد. این جونده‌ کوچک به‌محض اینکه دوست جدید گرسنه‌اش را قانع می‌کند که او را نخورد، برایش زیرزمینی پر از خوراکی‌های خوشمزه پیدا می‌کند تا خودش را با آنها خفه‌کند و به‌این شکل بین‌شان دوستی غیرمنتظره‌ای پا می‌گیرد.
این زوج بی‌نهایت عجیب که خود را در دورترین فاصله از جوامع‌شان می‌یابند، خیلی‌زود برای رسیدن به موجودیتی یاری‌بخش‌تر به‌هم می‌پیوندند. ولی رفتارشان نفرت بالادستی‌ها را برمی‌انگیزد و هردو خود را در رو و زیر زمین، در دادگاه و تحت‌محاکمه می‌یابند. البته روند به‌کاررفته برای کشاندن آنها به‌پای میز محاکمه به‌طور هوشمندانه‌ای احمقانه‌بودن این تحقیر مشترک را آشکار می‌کند.
ارنست‌ و سلستین به‌زیبایی طبیعت احمقانه رفتارهای تغییرناپذیر را هجو می‌کنند و به شیوه‌ای این‌کار را انجام می‌دهند که بچه‌ها به‌طور طبیعی با آن همذات‌پنداری می‌کنند، زیرا بچه‌ها تقریبا همیشه نسبت به بزرگ‌ترهای خود دید بازتری دارند. گابریل‌ونسان نویسنده و تصویرگر بلژیکی که این انیمیشن بر اساس مجموعه‌ کتاب‌های او ساخته شده، داستانی صمیمانه و پرشور خلق کرده است که آزاداندیشی را مورد ستایش قرار داده و تعصبات کوته‌فکرانه جوامع بزرگ‌تر را به‌سخره می‌گیرد. ارنست (لمبرت‌ویلسون) و سلستین (پائولین‌برانر) به‌زیبایی طراحی و ترسیم شده‌اند و کاملا برعکس بسیاری از هم‌عصران خود تا مدت‌های طولانی پس‌ از پایان فیلم در یادها می‌مانند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.