|

سفرت خوش رفیق!

نادر برهانی‌مرند.نویسنده و کارگردان

سلام سعید!
دارم عکس‌های زیبایی را مرور می‌کنم که هر هفته از شب حرم برایم می‌فرستادی با آن جمله زیبای کوتاه تکراری؛ به یادتم رفیق. سعید! هوایی شده بودم همین روزها بی‌خبر سری به شما بزنم؛ بیایم مشهد و دوباره نصفه‌شبی خیابان‌های مشهد را قدم بزنیم و به قول خودت دمی‌ ساز کنیم و از هر دری بگوییم و بعد برویم حرم و دوباره دور از چشم اغیار در صحن حرم گوشه دنجی گیر بیاوریم و دل سیر حرف بزنیم. از آخرین نوشته‌ها و ایده‌ها، از تئاتر و حاشیه‌هایش، از سینما، از رادیو و حرمان‌هایش، از ادبیات، از نامرادی‌ها، نارفیقی‌ها، از تنگ‌دستی مزمنی که همیشه آزارت داد و از صورتی که عزت‌مندانه با سیلی سرخ نگه داشتی. آخ که چقدر سیگار یواشکی در خلوت شبانه می‌چسبید! و بعد گپ‌مان گل بیندازد و تو شروع کنی و از قصه‌های پرغصه‌ات بگویی! آخرین بار را یادت هست؟ چقدر دلت پر بود آن شب! انگار تازه شنیده بودی که اوایل مریضی‌ات، پشت سرت حرف و حدیثی بوده. اینکه چه می‌دانم اصلا بیماری در کار نبوده و همه‌اش تمارض و شامورتی‌بازی بوده و چه! خوب یادم هست که موقع گفتن این مورد، اشک در گوشه چشمت حلقه زد و ناشیانه تلاش کردی از من پنهانش کنی. گفتم سعید جان بی‌خیال حرف مردم باش! مردم همین‌اند دیگر، دوست دارند مدام پشت سر این و آن حرف بزنند. گفتم من و تو هم این کار را می‌کنیم، نمی‌کنیم؟ تا فرصت دست می‌دهد اول کله‌پاچه رفقا را بار می‌گذاریم، نمی‌گذاریم؟ و تو نگاهی آن‌چنانی کردی و گفتی آره ولی ما از ریشه نمی‌زنیم! می‌زنیم برادر؟ زدم به شوخی و گفتم البته مردم درمورد تو حق دارند؛ آخر تو به آدم مریض می‌مانی با این همه انرژی؟ کدام ام‌اسی پردردی را می‌توان سراغ داشت که یک بار صدایش برود و بار دیگر بینایی‌اش اما ککش هم نگزد و همچنان یک‌ریز و بی‌وقفه و خستگی‌ناپذیر و عاشقانه بنویسد و بنویسد؟! و تو سکوت کردی؛ از آن سکوت‌های کش‌دار. و من این سکوت‌های تلخ را خوب می‌شناختم!
راستی سعید حالا که برای تو پرده‌ها کنار رفته و به قول حمید بی‌اندازه شده‌ای، حتما گفتنی زیاد داری از آن سوی شیشه، نه؟ اگر توانستی و اجازه داشتی گاه‌گداری یواشکی سری هم به ما بزن و باخبرمان کن از اسرار آن‌ور پرده؛ به بهانه خوابی، رؤیایی، چیزی.
کاش می‌گذاشتی دوباره همدیگر را می‌دیدیم و بعد چمدانت را می‌بستی و راهی می‌شدی! راستی چرا؟ چه شد یک‌دفعه؟ تو که خوب بودی! همین چند روز پیش که تماس داشتیم، مشکلی نداشتی! کمی ‌تلخ بودی؛ اما به آدم مسافر نمی‌ماندی اصلا! یادت هست؟ زنگ زده بودی بگویی که پس از مدت‌ها علیرضا به تو زنگ زده و چقدر خوشحال بودی از این بابت! پرسیدی تو میزانی؟ و من گفتم نه اصلا و بلافاصله گفتی می‌دانم و علتش را گفتی و چقدر هم درست گفتی؛ مثل همیشه. از دیروز که خبر رفتنت را شنیده‌ام، گیج و منگم! هنوز باورم نشده! از یک طرف خوشحالم که راحت شده‌ای از آن همه محنت و تنهایی که در این همه سال نرم‌نرم روحت را خراش داد و از طرف دیگر دلم گرفته از رفتنت و حال روزهایی را دارم که برادرم رفته بود. از دیروز مدام پیام‌هایت را در گوشی‌ام مرور می‌کنم. خاطرات‌مان را، از اولین دیدار در ارک تا اردلان، نقد، مشهد، انتشارات، جشنواره، موقعی که تهران بستری بودی و لج کرده بودی و کسی را راه نمی‌دادی به ملاقات و... . یکباره یاد موقعی افتادم که پدرم داشت فوت می‌کرد. یادت هست سعید؟ آن شب تا خود صبح پا به پای من که در رکاب پدر محتضرم بودم، تمام شب را با آن رفیق نابت در حرم ماندی تا برای پدر و آرامش خانواده‌ام دعا کنی. خوب یادم هست مدام پیامک می‌دادی که هنوز حرمم داداش، آرام باش! و بعد آن صحنه‌های تکان‌دهنده!
آخ سعید، سعید، سعید! سعید ببخش که نتوانستم به تشییع جنازه‌ات برسم. نمی‌توانستم. به رضا هم گفتم. راستش ترسیدم. تحملش را نداشتم. این چند سال کمتر تشییع جنازه‌ای رفته‌ام. حالم دگرگون می‌شود که برایم خوب نیست؛ اما همین روزها می‌آیم مشهد و مستقیم هم می‌آیم پیش تو. هرچند دیگر مشهد بدون تو اصلا خوب نیست! به همسر فداکار و دختران گلت هم باید تسلیت گفت.
حالا خوشحالم که تو در حرم آرام گرفته‌ای؛ کنار عشقت! بهتر از این نمی‌شد. حقت بود البته. خوب شد حضرات لااقل بعد از مرگت یادشان افتاد که هستی! کاش مسئولان کمی‌ هم از سیاست فارغ شوند و یک بار برای همیشه یاد بگیرند که در زنده‌بودن هنرمند هم می‌شود حرمتش را پاس داشت.
سعید! نمی‌دانم الان کجای جهان ایستاده‌ای و چه می‌کنی؟ اما یقین دارم دیگر آسوده‌ای و مطمئنم به‌زودی مشغول نوشتن خواهی شد؛ اما این بار سبک‌بار و بی‌دغدغه حرف و حدیث‌های نانجیبان! سفرت خوش رفیق! برای ما هم دعا کن! دلتنگت هستم شدید!
قربانت!

سلام سعید!
دارم عکس‌های زیبایی را مرور می‌کنم که هر هفته از شب حرم برایم می‌فرستادی با آن جمله زیبای کوتاه تکراری؛ به یادتم رفیق. سعید! هوایی شده بودم همین روزها بی‌خبر سری به شما بزنم؛ بیایم مشهد و دوباره نصفه‌شبی خیابان‌های مشهد را قدم بزنیم و به قول خودت دمی‌ ساز کنیم و از هر دری بگوییم و بعد برویم حرم و دوباره دور از چشم اغیار در صحن حرم گوشه دنجی گیر بیاوریم و دل سیر حرف بزنیم. از آخرین نوشته‌ها و ایده‌ها، از تئاتر و حاشیه‌هایش، از سینما، از رادیو و حرمان‌هایش، از ادبیات، از نامرادی‌ها، نارفیقی‌ها، از تنگ‌دستی مزمنی که همیشه آزارت داد و از صورتی که عزت‌مندانه با سیلی سرخ نگه داشتی. آخ که چقدر سیگار یواشکی در خلوت شبانه می‌چسبید! و بعد گپ‌مان گل بیندازد و تو شروع کنی و از قصه‌های پرغصه‌ات بگویی! آخرین بار را یادت هست؟ چقدر دلت پر بود آن شب! انگار تازه شنیده بودی که اوایل مریضی‌ات، پشت سرت حرف و حدیثی بوده. اینکه چه می‌دانم اصلا بیماری در کار نبوده و همه‌اش تمارض و شامورتی‌بازی بوده و چه! خوب یادم هست که موقع گفتن این مورد، اشک در گوشه چشمت حلقه زد و ناشیانه تلاش کردی از من پنهانش کنی. گفتم سعید جان بی‌خیال حرف مردم باش! مردم همین‌اند دیگر، دوست دارند مدام پشت سر این و آن حرف بزنند. گفتم من و تو هم این کار را می‌کنیم، نمی‌کنیم؟ تا فرصت دست می‌دهد اول کله‌پاچه رفقا را بار می‌گذاریم، نمی‌گذاریم؟ و تو نگاهی آن‌چنانی کردی و گفتی آره ولی ما از ریشه نمی‌زنیم! می‌زنیم برادر؟ زدم به شوخی و گفتم البته مردم درمورد تو حق دارند؛ آخر تو به آدم مریض می‌مانی با این همه انرژی؟ کدام ام‌اسی پردردی را می‌توان سراغ داشت که یک بار صدایش برود و بار دیگر بینایی‌اش اما ککش هم نگزد و همچنان یک‌ریز و بی‌وقفه و خستگی‌ناپذیر و عاشقانه بنویسد و بنویسد؟! و تو سکوت کردی؛ از آن سکوت‌های کش‌دار. و من این سکوت‌های تلخ را خوب می‌شناختم!
راستی سعید حالا که برای تو پرده‌ها کنار رفته و به قول حمید بی‌اندازه شده‌ای، حتما گفتنی زیاد داری از آن سوی شیشه، نه؟ اگر توانستی و اجازه داشتی گاه‌گداری یواشکی سری هم به ما بزن و باخبرمان کن از اسرار آن‌ور پرده؛ به بهانه خوابی، رؤیایی، چیزی.
کاش می‌گذاشتی دوباره همدیگر را می‌دیدیم و بعد چمدانت را می‌بستی و راهی می‌شدی! راستی چرا؟ چه شد یک‌دفعه؟ تو که خوب بودی! همین چند روز پیش که تماس داشتیم، مشکلی نداشتی! کمی ‌تلخ بودی؛ اما به آدم مسافر نمی‌ماندی اصلا! یادت هست؟ زنگ زده بودی بگویی که پس از مدت‌ها علیرضا به تو زنگ زده و چقدر خوشحال بودی از این بابت! پرسیدی تو میزانی؟ و من گفتم نه اصلا و بلافاصله گفتی می‌دانم و علتش را گفتی و چقدر هم درست گفتی؛ مثل همیشه. از دیروز که خبر رفتنت را شنیده‌ام، گیج و منگم! هنوز باورم نشده! از یک طرف خوشحالم که راحت شده‌ای از آن همه محنت و تنهایی که در این همه سال نرم‌نرم روحت را خراش داد و از طرف دیگر دلم گرفته از رفتنت و حال روزهایی را دارم که برادرم رفته بود. از دیروز مدام پیام‌هایت را در گوشی‌ام مرور می‌کنم. خاطرات‌مان را، از اولین دیدار در ارک تا اردلان، نقد، مشهد، انتشارات، جشنواره، موقعی که تهران بستری بودی و لج کرده بودی و کسی را راه نمی‌دادی به ملاقات و... . یکباره یاد موقعی افتادم که پدرم داشت فوت می‌کرد. یادت هست سعید؟ آن شب تا خود صبح پا به پای من که در رکاب پدر محتضرم بودم، تمام شب را با آن رفیق نابت در حرم ماندی تا برای پدر و آرامش خانواده‌ام دعا کنی. خوب یادم هست مدام پیامک می‌دادی که هنوز حرمم داداش، آرام باش! و بعد آن صحنه‌های تکان‌دهنده!
آخ سعید، سعید، سعید! سعید ببخش که نتوانستم به تشییع جنازه‌ات برسم. نمی‌توانستم. به رضا هم گفتم. راستش ترسیدم. تحملش را نداشتم. این چند سال کمتر تشییع جنازه‌ای رفته‌ام. حالم دگرگون می‌شود که برایم خوب نیست؛ اما همین روزها می‌آیم مشهد و مستقیم هم می‌آیم پیش تو. هرچند دیگر مشهد بدون تو اصلا خوب نیست! به همسر فداکار و دختران گلت هم باید تسلیت گفت.
حالا خوشحالم که تو در حرم آرام گرفته‌ای؛ کنار عشقت! بهتر از این نمی‌شد. حقت بود البته. خوب شد حضرات لااقل بعد از مرگت یادشان افتاد که هستی! کاش مسئولان کمی‌ هم از سیاست فارغ شوند و یک بار برای همیشه یاد بگیرند که در زنده‌بودن هنرمند هم می‌شود حرمتش را پاس داشت.
سعید! نمی‌دانم الان کجای جهان ایستاده‌ای و چه می‌کنی؟ اما یقین دارم دیگر آسوده‌ای و مطمئنم به‌زودی مشغول نوشتن خواهی شد؛ اما این بار سبک‌بار و بی‌دغدغه حرف و حدیث‌های نانجیبان! سفرت خوش رفیق! برای ما هم دعا کن! دلتنگت هستم شدید!
قربانت!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.