|

انکار فرزندان معترض

حدود یک سال پیش نظامیان در کشور میانمار کودتا کردند، رئیس‌جمهور کشور «‌آنگ سان سوچی» برکنار شد و تا ماه‌ها تظاهرات ادامه داشت و بسیاری از جوانان شرکت‌کننده در اعتراض‌ها کشته و زخمی شدند. حالا رویترز گزارشی از والدینی منتشر کرده که نسبتشان را با فرزندان معترض خود رد کرده‌اند و هرگونه ارتباط با آنها را انکار می‌کنند. در سه ماه گذشته صدها والدین میانماری از ترس حکومت کودتا، فرزندان معترض خود را انکار کردند‌. به‌طور متوسط روزانه شش یا هفت خانواده در میانمار در روزنامه‌های دولتی این کشور اطلاعیه‌هایی مبنی بر قطع رابطه با پسران، دختران، خواهرزاده‌ها، برادرزاده‌ها و نوه‌هایی که علنا مخالفت کرده‌اند، منتشر می‌کنند. این اعلامیه‌ها در ماه نوامبرآغاز شده است؛ از زمانی که کودتاگران ارتش اعلام کردند اموال مخالفان خود را تصرف کرده و افرادی را که به معترضان پناه می‌دادند، دستگیر می‌کنند. در پی این اطلاعیه، حمله‌های زیادی به خانه‌ها انجام شد.
رویترز 570 اعلامیه را در رد فرزندان از سوی خانواده‌ها بررسی کرد. یکی از آنها لین لین بو‌بو، فروشنده سابق خودرو بود که به یک گروه مسلح مقاومت در برابر حکومت نظامی پیوست. در اطلاعیه‌ای که والدینش در روزنامه دولتی میرور منتشر کرده‌اند، آمده است: «ما اعلام می‌کنیم لین لین بو‌بو را طرد می‌کنیم؛ زیرا او هرگز به خواست والدینش گوش نداده است».
این جوان 26‌ساله اکنون پس از فرار از کشورش در یک شهر مرزی تایلند زندگی می‌کند. او گفت: «پس از اینکه سربازان برای جست‌وجویم به خانه‌مان آمدند، مادرم خبر داد قرار است منکر وجود من شوند». چند روز بعد، او اعلان را در روزنامه می‌خواند و ساعت‌ها گریه می‌کند. او به رویترز گفت: «رفقای من سعی کردند به من اطمینان دهند که انجام این کار برای خانواده‌ها تحت فشار اجتناب‌ناپذیر است، اما من خیلی دلشکسته بودم». والدین او از هرگونه گفت‌وگو با رویترز خودداری کردند. به گفته «وای هنین پوینت تون»، افسر ارشد مدافع گروه حقوق بشر میانمار، هدف قراردادن خانواده‌های فعالان مخالف، تاکتیکی بود که ارتش میانمار در جریان ناآرامی‌های سال 2007 و اواخر دهه 1980 از آن استفاده کرد اما از زمان کودتای اول فوریه 2021 به‌مراتب بیشتر مورد استفاده قرار گرفته است. او تأکید کرد انکار عمومی اعضای خانواده، سابقه طولانی در فرهنگ میانمار دارد اما این بار بیشتر از گذشته چنین اعلامیه‌هایی در مطبوعات منتشر شد و گفت: «اعضای خانواده از‌ دست‌داشتن در مخالفت‌ها می‌ترسند. آنها نمی‌خواهند دستگیر شوند. نمی‌خواهند در دردسر بیفتند».
سخنگوی ارتش به سؤالات رویترز درباره این اتفاقات پاسخی نداد. هرچند زاو مین تون، سخنگوی ارتش، پیش‌تر در توضیح این اعلامیه‌ها در یک کنفرانس خبری در ماه نوامبر گفته بود: «افرادی که چنین اظهاراتی را در روزنامه‌ها ارائه می‌کنند، در صورت حمایت از مخالفان حکومت نظامی همچنان می‌توانند متهم باشند». به گفته انجمن کمک به زندانیان سیاسی، در یک سال گذشته نیروهای امنیتی حدود هزارو 500 نفر را کشته‌اند که بسیاری از آنها تظاهرات‌کنندگان بوده‌اند و نزدیک به 12 هزار نفر را دستگیر کرده‌اند. ارتش گفته است این ارقام اغراق‌آمیز است.
یک روزنامه‌نگار میانماری که از پلیس ضدشورش در حال استفاده از باتوم و سپر برای سرکوب تظاهرات فیلم‌برداری کرده و به‌صورت زنده در وب‌سایت خبری صدای دموکراتیک برمه پخش کرده بود نیز از سوی خانواده‌اش طرد شده است. «پس پیای آنگ» به رویترز گفت قبل از فرار به تایلند، به همراه همسر و دختر شیرخوارش در مکان‌های مختلف میانمار مخفی شده بود. او گفت: «وقتی روزنامه‌ای را دیدم که به قطع رابطه با من اشاره شده بود، کمی ناراحت شدم‌ اما می‌دانم والدینم از فشار می‌ترسیدند. آنها ممکن است نگران تصرف خانه یا دستگیری خودشان باشند». پدر او نیز از اظهار‌نظر خودداری کرد. دو والدینی که در اعلامیه‌های مشابه فرزندان خود را انکار کردند و خواستند نامشان فاش نشود، به رویترز گفته‌اند این انکارها در درجه اول برای این منتشر شد تا به مقامات این پیام ارسال شود که آنها نباید مسئول اعمال فرزندانشان شناخته شوند.
یکی از مادران گفت: «دخترم همان کاری را انجام می‌دهد که معتقد است‌ اما مطمئن هستم اگر به مشکل بخوریم، نگران خواهد شد. من می‌دانم که او می‌تواند مرا بفهمد».
یکی از طردشده‌ها گفت امیدوار است روزی به خانه برود و از خانواده‌اش حمایت کند. او آرزو کرد اعتراضاتشان به نتیجه برسد‌.
به گفته یک فعال حقوق بشر، ممکن است چنین ارتباط مجددی برای برخی از خانواده‌هایی که از این طریق از هم پاشیده شده‌اند، امکان‌پذیر باشد. او گفت: «این اطلاعیه‌ها از نظر قانونی به حساب نمی‌آیند، مگر اینکه با وکلا و در وصیت‌نامه این کار به‌درستی انجام شود. پس از چند سال آنها می‌توانند به خانواده خود برگردند». اما پیای آنگ، روزنامه‌نگار، گفت می‌ترسد جدایی او از والدینش دائمی باشد. او گفت: «من حتی خانه‌ای ندارم که بعد از انقلاب به آنجا برگردم. من همیشه نگران هستم؛ زیرا پدر و مادرم تحت رژیم نظامی رها شده‌اند».
حدود یک سال پیش نظامیان در کشور میانمار کودتا کردند، رئیس‌جمهور کشور «‌آنگ سان سوچی» برکنار شد و تا ماه‌ها تظاهرات ادامه داشت و بسیاری از جوانان شرکت‌کننده در اعتراض‌ها کشته و زخمی شدند. حالا رویترز گزارشی از والدینی منتشر کرده که نسبتشان را با فرزندان معترض خود رد کرده‌اند و هرگونه ارتباط با آنها را انکار می‌کنند. در سه ماه گذشته صدها والدین میانماری از ترس حکومت کودتا، فرزندان معترض خود را انکار کردند‌. به‌طور متوسط روزانه شش یا هفت خانواده در میانمار در روزنامه‌های دولتی این کشور اطلاعیه‌هایی مبنی بر قطع رابطه با پسران، دختران، خواهرزاده‌ها، برادرزاده‌ها و نوه‌هایی که علنا مخالفت کرده‌اند، منتشر می‌کنند. این اعلامیه‌ها در ماه نوامبرآغاز شده است؛ از زمانی که کودتاگران ارتش اعلام کردند اموال مخالفان خود را تصرف کرده و افرادی را که به معترضان پناه می‌دادند، دستگیر می‌کنند. در پی این اطلاعیه، حمله‌های زیادی به خانه‌ها انجام شد.
رویترز 570 اعلامیه را در رد فرزندان از سوی خانواده‌ها بررسی کرد. یکی از آنها لین لین بو‌بو، فروشنده سابق خودرو بود که به یک گروه مسلح مقاومت در برابر حکومت نظامی پیوست. در اطلاعیه‌ای که والدینش در روزنامه دولتی میرور منتشر کرده‌اند، آمده است: «ما اعلام می‌کنیم لین لین بو‌بو را طرد می‌کنیم؛ زیرا او هرگز به خواست والدینش گوش نداده است».
این جوان 26‌ساله اکنون پس از فرار از کشورش در یک شهر مرزی تایلند زندگی می‌کند. او گفت: «پس از اینکه سربازان برای جست‌وجویم به خانه‌مان آمدند، مادرم خبر داد قرار است منکر وجود من شوند». چند روز بعد، او اعلان را در روزنامه می‌خواند و ساعت‌ها گریه می‌کند. او به رویترز گفت: «رفقای من سعی کردند به من اطمینان دهند که انجام این کار برای خانواده‌ها تحت فشار اجتناب‌ناپذیر است، اما من خیلی دلشکسته بودم». والدین او از هرگونه گفت‌وگو با رویترز خودداری کردند. به گفته «وای هنین پوینت تون»، افسر ارشد مدافع گروه حقوق بشر میانمار، هدف قراردادن خانواده‌های فعالان مخالف، تاکتیکی بود که ارتش میانمار در جریان ناآرامی‌های سال 2007 و اواخر دهه 1980 از آن استفاده کرد اما از زمان کودتای اول فوریه 2021 به‌مراتب بیشتر مورد استفاده قرار گرفته است. او تأکید کرد انکار عمومی اعضای خانواده، سابقه طولانی در فرهنگ میانمار دارد اما این بار بیشتر از گذشته چنین اعلامیه‌هایی در مطبوعات منتشر شد و گفت: «اعضای خانواده از‌ دست‌داشتن در مخالفت‌ها می‌ترسند. آنها نمی‌خواهند دستگیر شوند. نمی‌خواهند در دردسر بیفتند».
سخنگوی ارتش به سؤالات رویترز درباره این اتفاقات پاسخی نداد. هرچند زاو مین تون، سخنگوی ارتش، پیش‌تر در توضیح این اعلامیه‌ها در یک کنفرانس خبری در ماه نوامبر گفته بود: «افرادی که چنین اظهاراتی را در روزنامه‌ها ارائه می‌کنند، در صورت حمایت از مخالفان حکومت نظامی همچنان می‌توانند متهم باشند». به گفته انجمن کمک به زندانیان سیاسی، در یک سال گذشته نیروهای امنیتی حدود هزارو 500 نفر را کشته‌اند که بسیاری از آنها تظاهرات‌کنندگان بوده‌اند و نزدیک به 12 هزار نفر را دستگیر کرده‌اند. ارتش گفته است این ارقام اغراق‌آمیز است.
یک روزنامه‌نگار میانماری که از پلیس ضدشورش در حال استفاده از باتوم و سپر برای سرکوب تظاهرات فیلم‌برداری کرده و به‌صورت زنده در وب‌سایت خبری صدای دموکراتیک برمه پخش کرده بود نیز از سوی خانواده‌اش طرد شده است. «پس پیای آنگ» به رویترز گفت قبل از فرار به تایلند، به همراه همسر و دختر شیرخوارش در مکان‌های مختلف میانمار مخفی شده بود. او گفت: «وقتی روزنامه‌ای را دیدم که به قطع رابطه با من اشاره شده بود، کمی ناراحت شدم‌ اما می‌دانم والدینم از فشار می‌ترسیدند. آنها ممکن است نگران تصرف خانه یا دستگیری خودشان باشند». پدر او نیز از اظهار‌نظر خودداری کرد. دو والدینی که در اعلامیه‌های مشابه فرزندان خود را انکار کردند و خواستند نامشان فاش نشود، به رویترز گفته‌اند این انکارها در درجه اول برای این منتشر شد تا به مقامات این پیام ارسال شود که آنها نباید مسئول اعمال فرزندانشان شناخته شوند.
یکی از مادران گفت: «دخترم همان کاری را انجام می‌دهد که معتقد است‌ اما مطمئن هستم اگر به مشکل بخوریم، نگران خواهد شد. من می‌دانم که او می‌تواند مرا بفهمد».
یکی از طردشده‌ها گفت امیدوار است روزی به خانه برود و از خانواده‌اش حمایت کند. او آرزو کرد اعتراضاتشان به نتیجه برسد‌.
به گفته یک فعال حقوق بشر، ممکن است چنین ارتباط مجددی برای برخی از خانواده‌هایی که از این طریق از هم پاشیده شده‌اند، امکان‌پذیر باشد. او گفت: «این اطلاعیه‌ها از نظر قانونی به حساب نمی‌آیند، مگر اینکه با وکلا و در وصیت‌نامه این کار به‌درستی انجام شود. پس از چند سال آنها می‌توانند به خانواده خود برگردند». اما پیای آنگ، روزنامه‌نگار، گفت می‌ترسد جدایی او از والدینش دائمی باشد. او گفت: «من حتی خانه‌ای ندارم که بعد از انقلاب به آنجا برگردم. من همیشه نگران هستم؛ زیرا پدر و مادرم تحت رژیم نظامی رها شده‌اند».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.