|

تابستان طولانی فاکنر

شرق: «آبادی» اثر ویلیام فاکنر با ترجمه تورج یاراحمدی در نشر کتاب‌سرای نیک منتشر شده است؛ سه‌گانه خانواده اسناپس که پاره نخست آن «آبادی» و پاره دوم آن «آبادی: تابستان طولانی» نام دارد. تورج یاراحمدی پیش‌از‌این نیز ترجمه‌هایی درخور از دو اثر مهم فاکنر «حرامیان» و «نخل‌های وحشی» منتشر کرده بود و اکنون با ترجمه سه‌گانه فاکنر دوباره سراغ این نویسنده بزرگ آمریکایی رفته است که از قضا در ایران شناخته‌شده و محبوب نیز هست و دست‌کم بر نسلی از داستان‌نویسان ایران بسیار تأثیر داشته است. پاره نخست کتاب «آبادی» شامل دو داستان فلم و یولا می‌شود که روایتی از راه‌یافتن خانواده اسناپس به آبادی و ریشه‌دواندن آنها به دست می‌دهد. «تا پیش از آنها آبادی مظهر خیر و راستی تمام‌عیار بود و مانند هر جماعت انسانی دیگری از همه خصایص نیک و بد آدمی بهره‌ای داشت؛ ولی با ورود اسناپس‌ها و به‌ویژه فلم اسناپس، شعر به تمامی رخ می‌نماید و چنان می‌شود که انگار هر چیزی و هر کسی در قیاس با اسناپس‌ها آدمی است نیکوکار. روان آدمی و اثرپذیری‌اش از شرایط اجتماعی و حرص و آز برآمده از نظام اقتصادی و خواست اینکه به هر بهایی از نردبان اجتماعی-اقتصادی بالا رفت جان‌مایه این داستان‌هاست». نام اسناپس نزد مخاطبان فاکنر آشناست؛ چراکه فاکنر شخصیت‌های خود را از داستان‌هایش ادامه می‌دهد. گرچه این شخصیت‌ها گاه در حاشیه داستان حضور دارند و گاه در مرکز داستان قرار می‌گیرند و «آبادی‌» حول محور خانواده نام‌آشنای اسناپس می‌گردد. فاکنر در پاره نخست دو قصه تعریف می‌کند: داستان اول «فلم» که حال و هوایی افسانه‌ای دارد و داستان دوم «یولا» که در دو فصل روایت می‌شود. در ابتدای قصه «فلم» می‌خوانیم: «فرنچ منزبند بخشی از سرزمینی بود که خاکش از رسوبات ته رودخانه بارور شده و بیست مایل آن سوی جفرسن به جانب جنوب شرق افتاده بود. میان تپه‌ها بود و دورافتاده، با حدودی مشخص و با‌این‌حال بی‌هیچ حد و مرزی، گستره‌ آن به دو شهرستان راه می‌یافت و به هیچ‌یک سر نمی‌سپرد. زمین واگذار‌‌شده و محل اولیه‌ یک کشت‌گاه عظیم بود و قدمت آن به پیش از جنگ داخلی می‌رسید که ویرانه‌های آن، بدنه‌ درب و داغان خانه‌ای عظیم و اسطبل‌ها و کلبه‌های برده‌ها که فروریخته بودند و باغچه‌هایی انباشته از علف هرز و مهتابی‌ها و تفرج‌گاه‌های آجری، هنوز که هنوز بود اُلد فرنچ‌من پِلیس نامیده می‌شد، گو اینکه حد و مرز اولیه‌ آن حالا فقط در اسناد رنگ‌باخته‌ اداره‌ ثبت اسناد در عمارت دادگاه ولایتی در جفرسن مضبوط بود و حتی برخی از کشتزارهای بارور آن دیری بود که باری دیگر تن به همان انبوهه خیزران و درخت‌زار سرو‌بن‌ها داده بود که مالک اولیِ همین زمین‌ها آنها را از این انبوهه پیراسته بود. هیچ بعید نبود که یارو خارجی بوده باشد، گو اینکه لزوما فرانسوی نبوده است؛ چون که در نظر آدم‌هایی که در پی او از راه رسیده بودند و تقریبا هر اثری از آثار اقامت او را در محل زدوده بودند، هرکسی که با ته‌لهجه‌ای بیگانه حرف می‌زد یا ریخت و قیافه‌اش یا حتی حرفه و شغلش غریب به نظر می‌رسید».
در پاره دوم «آبادی»، آنچه یولا و فلم نمایانگر آن بودند در پیکر ماده‌گاوی جوان و مردی شیرین‌عقل بازنمایی می‌شود. «در اینجا عاطفه‌ای شگفت را مشاهده می‌کنیم که انسان را به پاره‌ای از طبیعت پیوند می‌زند، دیری پس از آنکه تمدن و شر حاصل از آن انسان را از گوهر طبیعی خود بیگانه می‌سازد. در این داستان بلند، «تابستان طولانی»، مردی شریف که بی‌همسر و زاد و رود است و دلبسته اسبی و سگی تازی سرنوشتی می‌یابد که حیرت‌افزاست، گو اینکه نامحتمل می‌نماید. و همچنان راتلیف راوی آشکار و پنهان داستان است که از قرار ظاهر تنها نفس معصوم در این معرکه‌بازار است». فصل یکم پاره دوم با راتلیف آغاز می‌شود که «راوی آشکار و پنهانِ داستان» است: «راتلیف نشسته بود توی گاری متوقف و به آن اسب پیر و فربه سفید نگاه می‌کرد که از حیاط خانه وارنر سروکله‌اش پیدا شد و آمد توی خیابان بغل نرده‌های پرچین، و پیشاپیش خودش و محاط در آن، صدای پرطنین تیزی آمد که در‌کرده بود. راتلیف به دل گفت، پس دوباره صاحب اسب خودش شده. ناچار باید اقل‌کم یک بار هم که شده پاها را از دو طرف اسبی آویزان کند تا همچنان قادر باشد راه برود. پس ناچار آن را هم به یارو داده. نه‌تنها قباله زمین را به نامش کرده و خرج آن عقدنامه دو دلاری را داده و آن دو تا بلیت قطار به صوب تگزاس را خریده و آن پول نقد که نازشست داده؛ بلکه حق سواری در درشکه جدید را هم تفویض کرده، آن‌هم همراه با یک سورچی که درشکه را براند و این‌همه برای اینکه آن کراوات را که توی چشم می‌زد از فروشگاهش و همین‌طور از خانه‌اش بیرون کند».

شرق: «آبادی» اثر ویلیام فاکنر با ترجمه تورج یاراحمدی در نشر کتاب‌سرای نیک منتشر شده است؛ سه‌گانه خانواده اسناپس که پاره نخست آن «آبادی» و پاره دوم آن «آبادی: تابستان طولانی» نام دارد. تورج یاراحمدی پیش‌از‌این نیز ترجمه‌هایی درخور از دو اثر مهم فاکنر «حرامیان» و «نخل‌های وحشی» منتشر کرده بود و اکنون با ترجمه سه‌گانه فاکنر دوباره سراغ این نویسنده بزرگ آمریکایی رفته است که از قضا در ایران شناخته‌شده و محبوب نیز هست و دست‌کم بر نسلی از داستان‌نویسان ایران بسیار تأثیر داشته است. پاره نخست کتاب «آبادی» شامل دو داستان فلم و یولا می‌شود که روایتی از راه‌یافتن خانواده اسناپس به آبادی و ریشه‌دواندن آنها به دست می‌دهد. «تا پیش از آنها آبادی مظهر خیر و راستی تمام‌عیار بود و مانند هر جماعت انسانی دیگری از همه خصایص نیک و بد آدمی بهره‌ای داشت؛ ولی با ورود اسناپس‌ها و به‌ویژه فلم اسناپس، شعر به تمامی رخ می‌نماید و چنان می‌شود که انگار هر چیزی و هر کسی در قیاس با اسناپس‌ها آدمی است نیکوکار. روان آدمی و اثرپذیری‌اش از شرایط اجتماعی و حرص و آز برآمده از نظام اقتصادی و خواست اینکه به هر بهایی از نردبان اجتماعی-اقتصادی بالا رفت جان‌مایه این داستان‌هاست». نام اسناپس نزد مخاطبان فاکنر آشناست؛ چراکه فاکنر شخصیت‌های خود را از داستان‌هایش ادامه می‌دهد. گرچه این شخصیت‌ها گاه در حاشیه داستان حضور دارند و گاه در مرکز داستان قرار می‌گیرند و «آبادی‌» حول محور خانواده نام‌آشنای اسناپس می‌گردد. فاکنر در پاره نخست دو قصه تعریف می‌کند: داستان اول «فلم» که حال و هوایی افسانه‌ای دارد و داستان دوم «یولا» که در دو فصل روایت می‌شود. در ابتدای قصه «فلم» می‌خوانیم: «فرنچ منزبند بخشی از سرزمینی بود که خاکش از رسوبات ته رودخانه بارور شده و بیست مایل آن سوی جفرسن به جانب جنوب شرق افتاده بود. میان تپه‌ها بود و دورافتاده، با حدودی مشخص و با‌این‌حال بی‌هیچ حد و مرزی، گستره‌ آن به دو شهرستان راه می‌یافت و به هیچ‌یک سر نمی‌سپرد. زمین واگذار‌‌شده و محل اولیه‌ یک کشت‌گاه عظیم بود و قدمت آن به پیش از جنگ داخلی می‌رسید که ویرانه‌های آن، بدنه‌ درب و داغان خانه‌ای عظیم و اسطبل‌ها و کلبه‌های برده‌ها که فروریخته بودند و باغچه‌هایی انباشته از علف هرز و مهتابی‌ها و تفرج‌گاه‌های آجری، هنوز که هنوز بود اُلد فرنچ‌من پِلیس نامیده می‌شد، گو اینکه حد و مرز اولیه‌ آن حالا فقط در اسناد رنگ‌باخته‌ اداره‌ ثبت اسناد در عمارت دادگاه ولایتی در جفرسن مضبوط بود و حتی برخی از کشتزارهای بارور آن دیری بود که باری دیگر تن به همان انبوهه خیزران و درخت‌زار سرو‌بن‌ها داده بود که مالک اولیِ همین زمین‌ها آنها را از این انبوهه پیراسته بود. هیچ بعید نبود که یارو خارجی بوده باشد، گو اینکه لزوما فرانسوی نبوده است؛ چون که در نظر آدم‌هایی که در پی او از راه رسیده بودند و تقریبا هر اثری از آثار اقامت او را در محل زدوده بودند، هرکسی که با ته‌لهجه‌ای بیگانه حرف می‌زد یا ریخت و قیافه‌اش یا حتی حرفه و شغلش غریب به نظر می‌رسید».
در پاره دوم «آبادی»، آنچه یولا و فلم نمایانگر آن بودند در پیکر ماده‌گاوی جوان و مردی شیرین‌عقل بازنمایی می‌شود. «در اینجا عاطفه‌ای شگفت را مشاهده می‌کنیم که انسان را به پاره‌ای از طبیعت پیوند می‌زند، دیری پس از آنکه تمدن و شر حاصل از آن انسان را از گوهر طبیعی خود بیگانه می‌سازد. در این داستان بلند، «تابستان طولانی»، مردی شریف که بی‌همسر و زاد و رود است و دلبسته اسبی و سگی تازی سرنوشتی می‌یابد که حیرت‌افزاست، گو اینکه نامحتمل می‌نماید. و همچنان راتلیف راوی آشکار و پنهان داستان است که از قرار ظاهر تنها نفس معصوم در این معرکه‌بازار است». فصل یکم پاره دوم با راتلیف آغاز می‌شود که «راوی آشکار و پنهانِ داستان» است: «راتلیف نشسته بود توی گاری متوقف و به آن اسب پیر و فربه سفید نگاه می‌کرد که از حیاط خانه وارنر سروکله‌اش پیدا شد و آمد توی خیابان بغل نرده‌های پرچین، و پیشاپیش خودش و محاط در آن، صدای پرطنین تیزی آمد که در‌کرده بود. راتلیف به دل گفت، پس دوباره صاحب اسب خودش شده. ناچار باید اقل‌کم یک بار هم که شده پاها را از دو طرف اسبی آویزان کند تا همچنان قادر باشد راه برود. پس ناچار آن را هم به یارو داده. نه‌تنها قباله زمین را به نامش کرده و خرج آن عقدنامه دو دلاری را داده و آن دو تا بلیت قطار به صوب تگزاس را خریده و آن پول نقد که نازشست داده؛ بلکه حق سواری در درشکه جدید را هم تفویض کرده، آن‌هم همراه با یک سورچی که درشکه را براند و این‌همه برای اینکه آن کراوات را که توی چشم می‌زد از فروشگاهش و همین‌طور از خانه‌اش بیرون کند».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.