|

سجاد استکی: با 3 ماه تمرین، نمی‌توانیم قطر و بحرین را ببریم

سجاد استکی نامی نیست که بشود به‌سادگی از کنار آن گذشت. او جزء ستاره‌هایی است که خیلی بر گردن هندبال ایران حق دارند. در یک دهه گذشته به جز مقطعی که فدراسیون هندبال حواشی زیادی داشت، همیشه فیکس تیم ملی هندبال بوده و موفقیت‌های زیادی را برای این تیم رقم زده است. حتی حالا که 32 سالش است و تقریبا دارد به دوران بازنشستگی نزدیک می‌شود. آخرین حضور سجاد در ترکیب این تیم به رقابت‌های قهرمانی 2022 آسیا در عربستان بر‌می‌گردد؛ مسابقاتی که دو روز پیش تمام شد و ایران با کسب عنوان چهارمی و گل تاریخی استکی به کویت، برای دومین بار، جواز صعود به جام جهانی 2023 را گرفت. بعد از پایان این پیکارها دقایقی با لژیونر هندبال کشورمان هم‌صحبت شدیم تا از این مسابقات بگوید. گفت‌وگوی او را با «شرق» می‌خوانید.

‌فدراسیون هندبال در سال‌های اخیر کم با مشکلات و تغییرات مدیریتی مواجه نبوده. فکرش را می‌کردید که بعد از مدت‌ها بتوانید سهمیه مسابقات جهانی را بگیرید؟
خوشبختانه برای این مسابقات شرایط خوب بود و تیم یکدستی داشتیم. برای همین خود من بشخصه خوش‌بین بودم که می‌توانیم در جمع پنج تیم برتر قرار بگیریم و سهمیه جام جهانی را به دست آوریم. فرناندز در مجموع چهار، پنج ماه بیشتر فرصت نداشت تا تیم را آماده کند؛ باوجود‌این اردوهای خوبی را برگزار کرد و دیدارهای دوستانه‌ای را هم در اسپانیا داشتیم که کمک زیادی را به تیم کرد. همان‌طور که اشاره کردید، کمتر کسی پیش‌بینی این را می‌کرد که ما در این شرایط بتوانیم سهمیه جام جهانی را بگیریم؛ ولی خدا خواست و به این هدف رسیدیم. البته خیلی دلمان می‌خواست سهمیه جهانی را با مدال بگیریم؛ اما نشد. با این حال همین که توانستیم بعد از هشت سال طلسم را بشکنیم و برای دومین بار راهی جام جهانی شویم، به نظر من اتفاق بزرگی است.
‌نقطه ضعف تیم چه بود که نتیجه سه بازی آخر برابر بحرین، قطر و عربستان را واگذار کردید؟
به نظر من تیم‌های بحرین و قطر خیلی از سطح هندبال آسیا فاصله گرفتند و سبک بازی‌شان در سطح جهانی است. این دو کشور در هفت، هشت سال گذشته تیم‌های‌شان را به‌خوبی حفظ کردند. مربی‌های تاپ دنیا را استخدام کردند. سعی کردند همیشه در حال مسابقه‌دادن باشند و در تورنمنت‌های مختلف شرکت کنند. بحرین تیم هشتم المپیک توکیو شد. قطر هم که نایب‌قهرمان جهان است و در المپیک‌های مختلف شرکت کرده است؛ بنابراین بردن این تیم‌ها برنامه می‌خواهد. ما نمی‌توانیم بعد از سه، چهار ماه اردو و تمرین انتظار این را داشته باشیم که این تیم‌ها را ببریم. نیاز به برنامه‌ریزی و هماهنگی بیشتری داریم. درمورد بازی با عربستان هم معتقدم که روزمان نبود و همه بد بازی کردیم. به‌خصوص اینکه داوری خیلی اذیت‌مان کرد. فقط علیه ما سوت زدند. عربستان تا آنجا که توانست از امتیاز میزبانی‌اش استفاده کرد. کلا خیال‌شان بابت سومی و شکست‌دادن ما راحت بود. مطمئن باشید اگر ما در یک کشور دیگری به جز عربستان، بازی رده‌بندی را برگزار می‌کردیم، حتما سوم شده بودیم.
‌جالب اینجاست که میزبانی این مسابقات را به ایران داده بودند؛ اما به خاطر کرونا این میزبانی سلب و به عربستان واگذار شد. فکر نمی‌کنید این موضوع بهانه بود و به مناقشات سیاسی دو کشور ارتباط داشت؟
من نمی‌دانم که چه اتفاقی افتاد که میزبانی را از ایران گرفتند؛ اما معتقدم بحث کرونا بهانه بود. ما در بازی‌های گروهی با عربستان هم‌قرعه بودیم و شرایط خیلی نرمال بود و داوران به‌درستی قضاوت کردند. ما حتی چهار گل از آنها عقب بودیم؛ اما امتیازات را جبران کردیم و بردیم‌شان. عربستان هر کاری کرد که هم مدال بگیرد و هم با استفاده از امتیاز میزبانی به سهمیه جهانی برسد. عربستان تیم ضعیفی بود و آنها مدال را از چنگ ما درآوردند. اگر مسابقه در ایران بود، ما قطعا روی سکو بودیم. نه اینکه بخواهم بگویم ما از میزبانی استفاده می‌کردیم. ما می‌توانستیم با یک بازی تمیز و فنی عرب‌ها را ببریم. هر متخصص هندبالی مسابقه ما را ببیند، می‌فهمد که داوران چقدر به ضرر ما کار کردند.
‌برسیم به بازی با کویت. دومین مرحله مسابقات که در واقع سرنوشت شما برای قرار‌گرفتن در جمع پنج تیم برتر و صعود به جام جهانی است. در آن 15 ثانیه آخر چه اتفاقی افتاد که آن گل تاریخی را زدید؟
واقعا بازی حساسی بود. تا 15 ثانیه پایانی دو تیم در امتیاز 26 به تساوی رسیده بودند. همه باید در آن لحظه یک تصمیم بزرگ می‌گرفتیم که خوشبختانه شوت آخر به من رسید و من آن را گل کردم. آن‌قدر در آن لحظه هیجان‌زده بودم که تا یکی، دو ثانیه شوکه بودم و باورم نمی‌شد توپ وارد دروازه شده است. خوشحالم که توانستم آن توپ را گل کنم؛ اما این را هم بگویم که این شوت حاصل زحمات همه تیم بود. ما چند سال است که به خاطر یک گل یا یک اتفاق به جام جهانی نمی‌رویم. واقعا همه بچه‌ها در این سال‌ها بی‌انگیزه شده بودند. حتی بعضی‌ها دیگر دلشان نمی‌خواست در تیم ملی باشند. خود من در این سال‌ها حسرت زیادی در دل داشتم و آن لحظه که گل را زدم، احساس می‌کردم یک بار سنگین از روی دوشم برداشته شده است. خوشحالم که بعد از مدت‌ها امید دوباره به تیم برگشته است. مطمئنا حضور در مسابقات جام جهانی اتفاق تازه‌ای برای نفرات جوان تیم ملی خواهد بود و به آنها تجربه بزرگی می‌دهد.
‌تا جام جهانی 2023 فعلا زمان زیادی مانده. برنامه بعدی‌تان باید بازی‌های آسیایی 2022 هانگژو باشد. می‌توان امیدوار بود که دوباره در این بازی‌ها مدال بگیرید؟
چراکه نه. اگر درست برنامه‌ریزی شود، ما حتی این شانس را داریم که به فینال هم برسیم. ما تجربه دو مدال نقره و برنز این بازی‌ها را داریم. این یعنی اینکه می‌توانیم. اگر اردو و تورنمنت مشترک داشته باشیم، حتما نتیجه می‌گیریم.
‌برنامه خودتان برای حضور در لیگ‌های خارجی چیست؟
من فصل قبل در لیگ کویت بازی می‌کردم. متأسفانه کویت لیگ ضعیفی داشت و من هم اطلاع دقیقی از این موضوع نداشتم. استنباطم این بود که لیگ هندبال کویت هم مثل لیگ قطر باکیفیت است. دیدم اگر ادامه بدهم هندبالم ضعیف می‌شود و به آسیب هم می‌رسم که همان هم شد. چون کویتی‌ها بازیکن حرفه‌ای زیاد نمی‌گیرند، دیدم فشار رویم زیاد است؛ بنابراین قراردادم را فسخ کردم. در‌حال‌حاضر با یک تیم مجارستانی قرارداد بسته‌ام و برای فصل پیش‌رو می‌خواهم در اروپا بازی کنم.

سجاد استکی نامی نیست که بشود به‌سادگی از کنار آن گذشت. او جزء ستاره‌هایی است که خیلی بر گردن هندبال ایران حق دارند. در یک دهه گذشته به جز مقطعی که فدراسیون هندبال حواشی زیادی داشت، همیشه فیکس تیم ملی هندبال بوده و موفقیت‌های زیادی را برای این تیم رقم زده است. حتی حالا که 32 سالش است و تقریبا دارد به دوران بازنشستگی نزدیک می‌شود. آخرین حضور سجاد در ترکیب این تیم به رقابت‌های قهرمانی 2022 آسیا در عربستان بر‌می‌گردد؛ مسابقاتی که دو روز پیش تمام شد و ایران با کسب عنوان چهارمی و گل تاریخی استکی به کویت، برای دومین بار، جواز صعود به جام جهانی 2023 را گرفت. بعد از پایان این پیکارها دقایقی با لژیونر هندبال کشورمان هم‌صحبت شدیم تا از این مسابقات بگوید. گفت‌وگوی او را با «شرق» می‌خوانید.

‌فدراسیون هندبال در سال‌های اخیر کم با مشکلات و تغییرات مدیریتی مواجه نبوده. فکرش را می‌کردید که بعد از مدت‌ها بتوانید سهمیه مسابقات جهانی را بگیرید؟
خوشبختانه برای این مسابقات شرایط خوب بود و تیم یکدستی داشتیم. برای همین خود من بشخصه خوش‌بین بودم که می‌توانیم در جمع پنج تیم برتر قرار بگیریم و سهمیه جام جهانی را به دست آوریم. فرناندز در مجموع چهار، پنج ماه بیشتر فرصت نداشت تا تیم را آماده کند؛ باوجود‌این اردوهای خوبی را برگزار کرد و دیدارهای دوستانه‌ای را هم در اسپانیا داشتیم که کمک زیادی را به تیم کرد. همان‌طور که اشاره کردید، کمتر کسی پیش‌بینی این را می‌کرد که ما در این شرایط بتوانیم سهمیه جام جهانی را بگیریم؛ ولی خدا خواست و به این هدف رسیدیم. البته خیلی دلمان می‌خواست سهمیه جهانی را با مدال بگیریم؛ اما نشد. با این حال همین که توانستیم بعد از هشت سال طلسم را بشکنیم و برای دومین بار راهی جام جهانی شویم، به نظر من اتفاق بزرگی است.
‌نقطه ضعف تیم چه بود که نتیجه سه بازی آخر برابر بحرین، قطر و عربستان را واگذار کردید؟
به نظر من تیم‌های بحرین و قطر خیلی از سطح هندبال آسیا فاصله گرفتند و سبک بازی‌شان در سطح جهانی است. این دو کشور در هفت، هشت سال گذشته تیم‌های‌شان را به‌خوبی حفظ کردند. مربی‌های تاپ دنیا را استخدام کردند. سعی کردند همیشه در حال مسابقه‌دادن باشند و در تورنمنت‌های مختلف شرکت کنند. بحرین تیم هشتم المپیک توکیو شد. قطر هم که نایب‌قهرمان جهان است و در المپیک‌های مختلف شرکت کرده است؛ بنابراین بردن این تیم‌ها برنامه می‌خواهد. ما نمی‌توانیم بعد از سه، چهار ماه اردو و تمرین انتظار این را داشته باشیم که این تیم‌ها را ببریم. نیاز به برنامه‌ریزی و هماهنگی بیشتری داریم. درمورد بازی با عربستان هم معتقدم که روزمان نبود و همه بد بازی کردیم. به‌خصوص اینکه داوری خیلی اذیت‌مان کرد. فقط علیه ما سوت زدند. عربستان تا آنجا که توانست از امتیاز میزبانی‌اش استفاده کرد. کلا خیال‌شان بابت سومی و شکست‌دادن ما راحت بود. مطمئن باشید اگر ما در یک کشور دیگری به جز عربستان، بازی رده‌بندی را برگزار می‌کردیم، حتما سوم شده بودیم.
‌جالب اینجاست که میزبانی این مسابقات را به ایران داده بودند؛ اما به خاطر کرونا این میزبانی سلب و به عربستان واگذار شد. فکر نمی‌کنید این موضوع بهانه بود و به مناقشات سیاسی دو کشور ارتباط داشت؟
من نمی‌دانم که چه اتفاقی افتاد که میزبانی را از ایران گرفتند؛ اما معتقدم بحث کرونا بهانه بود. ما در بازی‌های گروهی با عربستان هم‌قرعه بودیم و شرایط خیلی نرمال بود و داوران به‌درستی قضاوت کردند. ما حتی چهار گل از آنها عقب بودیم؛ اما امتیازات را جبران کردیم و بردیم‌شان. عربستان هر کاری کرد که هم مدال بگیرد و هم با استفاده از امتیاز میزبانی به سهمیه جهانی برسد. عربستان تیم ضعیفی بود و آنها مدال را از چنگ ما درآوردند. اگر مسابقه در ایران بود، ما قطعا روی سکو بودیم. نه اینکه بخواهم بگویم ما از میزبانی استفاده می‌کردیم. ما می‌توانستیم با یک بازی تمیز و فنی عرب‌ها را ببریم. هر متخصص هندبالی مسابقه ما را ببیند، می‌فهمد که داوران چقدر به ضرر ما کار کردند.
‌برسیم به بازی با کویت. دومین مرحله مسابقات که در واقع سرنوشت شما برای قرار‌گرفتن در جمع پنج تیم برتر و صعود به جام جهانی است. در آن 15 ثانیه آخر چه اتفاقی افتاد که آن گل تاریخی را زدید؟
واقعا بازی حساسی بود. تا 15 ثانیه پایانی دو تیم در امتیاز 26 به تساوی رسیده بودند. همه باید در آن لحظه یک تصمیم بزرگ می‌گرفتیم که خوشبختانه شوت آخر به من رسید و من آن را گل کردم. آن‌قدر در آن لحظه هیجان‌زده بودم که تا یکی، دو ثانیه شوکه بودم و باورم نمی‌شد توپ وارد دروازه شده است. خوشحالم که توانستم آن توپ را گل کنم؛ اما این را هم بگویم که این شوت حاصل زحمات همه تیم بود. ما چند سال است که به خاطر یک گل یا یک اتفاق به جام جهانی نمی‌رویم. واقعا همه بچه‌ها در این سال‌ها بی‌انگیزه شده بودند. حتی بعضی‌ها دیگر دلشان نمی‌خواست در تیم ملی باشند. خود من در این سال‌ها حسرت زیادی در دل داشتم و آن لحظه که گل را زدم، احساس می‌کردم یک بار سنگین از روی دوشم برداشته شده است. خوشحالم که بعد از مدت‌ها امید دوباره به تیم برگشته است. مطمئنا حضور در مسابقات جام جهانی اتفاق تازه‌ای برای نفرات جوان تیم ملی خواهد بود و به آنها تجربه بزرگی می‌دهد.
‌تا جام جهانی 2023 فعلا زمان زیادی مانده. برنامه بعدی‌تان باید بازی‌های آسیایی 2022 هانگژو باشد. می‌توان امیدوار بود که دوباره در این بازی‌ها مدال بگیرید؟
چراکه نه. اگر درست برنامه‌ریزی شود، ما حتی این شانس را داریم که به فینال هم برسیم. ما تجربه دو مدال نقره و برنز این بازی‌ها را داریم. این یعنی اینکه می‌توانیم. اگر اردو و تورنمنت مشترک داشته باشیم، حتما نتیجه می‌گیریم.
‌برنامه خودتان برای حضور در لیگ‌های خارجی چیست؟
من فصل قبل در لیگ کویت بازی می‌کردم. متأسفانه کویت لیگ ضعیفی داشت و من هم اطلاع دقیقی از این موضوع نداشتم. استنباطم این بود که لیگ هندبال کویت هم مثل لیگ قطر باکیفیت است. دیدم اگر ادامه بدهم هندبالم ضعیف می‌شود و به آسیب هم می‌رسم که همان هم شد. چون کویتی‌ها بازیکن حرفه‌ای زیاد نمی‌گیرند، دیدم فشار رویم زیاد است؛ بنابراین قراردادم را فسخ کردم. در‌حال‌حاضر با یک تیم مجارستانی قرارداد بسته‌ام و برای فصل پیش‌رو می‌خواهم در اروپا بازی کنم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.