ستایش یا مجلس ختم زیبایی آفریقایی
روی جلد این شماره ووگ انگلیسی، عکس 9 مدل مشهور که خاستگاهشان قاره آفریقاست، دیده میشود. درحالیکه قرار بود این عکس از لحظهای متفاوت و پیشگامانه خبر دهد، بسیاری در شبکههای اجتماعی به آن انتقاد کردهاند. این اثر تبدیل به عکسی غیرجذاب شده است؛ دستکاریهایی انجام شده تا تنوع رنگ پوست مدلها گرفته شود، پوست اکثر آنها تیرهتر شده و روی سرشان کلاهگیسهای اروپایی قرار گیرد. در واقع این ویرایش سبب شده تا هدف این شماره ووگ که اهمیت به «تنوع نژادی» است زیر سؤال برود. این سؤال از سوی کاربران توییتر مطرح شده که چرا ظاهر این مدلها که اتیوپیایی، نیجریهای، رواندایی، سنگالی و از سودان جنوبی هستند، تغییر داده شده است. هرچند برخی نیز معتقدند که فضای سرد و لباسهای غیرجذاب و پشتزمینه خلوت، نشان از شرایط کنونی مدلهای غیرسفید دارد؛ اما گزارشگر سیانان با اشاره به روی جلد رفتن این مدلهای سیاهپوست بعد از 14 سال این سؤال را مطرح کرده است که آیا واقعا این جلد بهترین راه ستایش از «زیبایی آفریقایی» است؟ در واقع شاید اولین واکنش بسیاری با دیدن این عکس، تحسین آن باشد؛ اما وقتی کمی بیشتر در آن دقت میشود، زوایای تلخی از
آن استنباط خواهد شد. به گفته «ادوارد انینفول»، سردبیر ووگ بریتانیا (که خود سیاهپوست است) هدف این تصاویر جلب توجه مردم به ظهور مدلهای آفریقایی شکلدهنده صنعت مد است. گزارشگر سیانان سعی کرده به جواب سؤالاتی درباره این عکس برسد. پرسشهایی نظیر اینکه چرا مدلها در این تابلوی تاریک و شوم به تصویر کشیده شدهاند؟ چرا همه لباس سیاه پوشیده بودند و حالوهوای تشییع جنازه از آن درک میشود و چرا همه آنها ظاهری تقریبا مات و مسخشده دارند؟ چرا کلاهگیسهایی با قلابهای عجیبوغریب پوشیدهاند؛ علاوهبراین، چرا روی جلد، رنگ پوست مدلها چندین درجه تیرهتر از رنگ پوست معمولی آنها به نظر میرسید؟ این عکسها از سوی رافائل پاواروتی، عکاس آفریقایی-برزیلی گرفته شدهاند. او درباره این عکس در ووگ نوشته است: «این جشن زنان، مادرسالاری و زیبایی زنان سیاهپوست است. آنها گذشته، حال و آینده هستند»؛ اما این سؤال همچنان بیجواب مانده است که آیا این شیوه نورپردازی، لباسها و آرایش که عمدا سبب اغراق در رنگ پوست تیره مدلها شده، ویژگیهای متمایز آنها را کاهش داده و ظاهری همگن ارائه کرده، میتواند «بهترین راه برای جشنگرفتن زیبایی
آفریقایی» باشد؟ آیا بهتر نبود زیبایی طبیعی و منحصربهفرد آنها جلوهگر میشد؟ به نظر میرسد ووگ و دستاندرکاران این عکس، علاقهای نداشتند تا به سیانان پاسخ دهند. هرچند در ویدئویی از پشت صحنه فیلمبرداری که به همراه تصاویر جلد منتشر شد، مشخص است که با نور طبیعی عکس گرفته شده و تفاوت رنگ این 9 مدل در تضاد چشمگیر با نتیجه نهایی است.
در مقالهای که در وبسایت ووگ منتشر شده، انینفول، سردبیر ووگ، مدلها را بهعنوان «یک گروه قدرتمند بر اریکه سلطنت» توصیف میکند و آنها را «سوپراستارهای نوظهور که نهتنها برای حکومت بر کتواکها آمدهاند»، بلکه «نماینده تعداد زیادی از مدلهای برتر سیاهپوست با جایگاهی معنادار و برابر در میان موفقترین زنان عرصه مد» میداند! بهاینترتیب هرچند هدف از این شماره ووگ تجلیل از زیبایی آفریقایی بود، ولی به دلیل ارائه نادرست رنگ پوست این 9 مدل، نشریه مورد انتقاد فراوان قرار گرفت. یکی از منتقدان نوشته است: «ما در سال 2022 هستیم و ووگ هنوز نمیتواند زنان سیاهپوست را بهدرستی نمایندگی کند». ادوارد انینفول که طراحی این شماره را بر عهده داشته، معتقد است: «من همه این مدلهای باورنکردنی را از سراسر آفریقا دیدهام؛ دخترانی که بسیار سرزنده و باهوش در حال بازتعریف «مدلبودن» هستند. مد تمایل دارد امواج را ایجاد کند و در دهه گذشته، مدل سیاه برجسته شده است. من خرسندم که بالاخره فضای بیشتری به زیبایی آفریقایی میدهیم». جلد بالاترین تمجیدی است که یک مجله میتواند به یک موضوع اختصاص دهد و از نظر تاریخی، زنان سیاهپوست
بهندرت این جایگاه را کسب کردهاند. الکساندرا شولمن، سردبیر سابق ووگ بریتانیا، در مصاحبهای با گاردین در سال 2017 اشاره کرد که زنان سیاهپوست ناشناس روی جلد، نسخههای کمتری فروختهاند. بنابراین هنگامی که زنان سیاهپوست روی جلد مجلات معتبر جهانی مانند ووگ ظاهر میشوند، این تصاویر بهطور گستردهای پخش میشوند و ما احساس میکنیم دیده میشوند، تجلیل و تأیید میشوند؛ اما از نظر بسیاری از کاربران این تصاویر «نمایش پیشپاافتادهای از زنان سیاهپوست است». گزارشگر سیانان که او نیز سیاهپوست است و این عکس برایش فراتر از یک عکس عادی است، نوشته است: «چیزی که من دریافتم این است که بسیاری میخواهند این تصاویر را دوست داشته باشند؛ اما نمیتوانند احساس ناراحتی را که ریشه در مسائل و استانداردهای زیبایی دارد، نادیده بگیرند». ناتاشا آکوا، نویسنده غنایی نوشت: «وقتی این عکس را دیدم بلافاصله شوکه شدم... احساس میکنم میدانم او میخواست چه ایدهای را بیان کند؛ اما او مدلهای سیاه را به یک تابلوی عجیب تبدیل کرد». یکی از منتقدان سرشناس مد نوشت: «عمیقترین و تیرهترین رنگ چهره، نشاندهنده واقعیترین جوهر آفریقایی است. این
بهوضوح نشانهای از نگاه برتریجویانه سفید است». درحالیکه آکائو جامبو، استندآپ کمیک و مفسر اجتماعی سودان جنوبی نوشت: «ما نمیخواهیم ما را با آن سیاهی که میخواهند بسازند. ما خودمان را مثل خودمان میخواهیم».
گزارشگر سیانان در انتهای مطلبش مینویسد: «این انکارناپذیر است که انینفول و تیمش از زمانی که سردبیر مجله بریتانیایی ووگ شد، گامهایی عالی در حمایت از تنوع برداشتهاند. او جلد سپتامبر 2020 را به 20 فعال مدنی اختصاص داد، به همین خاطر بسیاری از اینکه نسبت به جلد این ماه انتقاد کنند، طفره میروند، ولی تغییر یکشبه اتفاق نمیافتد و گفتوگو و بحث آزاد، ضروری است؛ زیرا ما برای رسیدن به تغییری که میخواهیم، گام برمیداریم».
روی جلد این شماره ووگ انگلیسی، عکس 9 مدل مشهور که خاستگاهشان قاره آفریقاست، دیده میشود. درحالیکه قرار بود این عکس از لحظهای متفاوت و پیشگامانه خبر دهد، بسیاری در شبکههای اجتماعی به آن انتقاد کردهاند. این اثر تبدیل به عکسی غیرجذاب شده است؛ دستکاریهایی انجام شده تا تنوع رنگ پوست مدلها گرفته شود، پوست اکثر آنها تیرهتر شده و روی سرشان کلاهگیسهای اروپایی قرار گیرد. در واقع این ویرایش سبب شده تا هدف این شماره ووگ که اهمیت به «تنوع نژادی» است زیر سؤال برود. این سؤال از سوی کاربران توییتر مطرح شده که چرا ظاهر این مدلها که اتیوپیایی، نیجریهای، رواندایی، سنگالی و از سودان جنوبی هستند، تغییر داده شده است. هرچند برخی نیز معتقدند که فضای سرد و لباسهای غیرجذاب و پشتزمینه خلوت، نشان از شرایط کنونی مدلهای غیرسفید دارد؛ اما گزارشگر سیانان با اشاره به روی جلد رفتن این مدلهای سیاهپوست بعد از 14 سال این سؤال را مطرح کرده است که آیا واقعا این جلد بهترین راه ستایش از «زیبایی آفریقایی» است؟ در واقع شاید اولین واکنش بسیاری با دیدن این عکس، تحسین آن باشد؛ اما وقتی کمی بیشتر در آن دقت میشود، زوایای تلخی از
آن استنباط خواهد شد. به گفته «ادوارد انینفول»، سردبیر ووگ بریتانیا (که خود سیاهپوست است) هدف این تصاویر جلب توجه مردم به ظهور مدلهای آفریقایی شکلدهنده صنعت مد است. گزارشگر سیانان سعی کرده به جواب سؤالاتی درباره این عکس برسد. پرسشهایی نظیر اینکه چرا مدلها در این تابلوی تاریک و شوم به تصویر کشیده شدهاند؟ چرا همه لباس سیاه پوشیده بودند و حالوهوای تشییع جنازه از آن درک میشود و چرا همه آنها ظاهری تقریبا مات و مسخشده دارند؟ چرا کلاهگیسهایی با قلابهای عجیبوغریب پوشیدهاند؛ علاوهبراین، چرا روی جلد، رنگ پوست مدلها چندین درجه تیرهتر از رنگ پوست معمولی آنها به نظر میرسید؟ این عکسها از سوی رافائل پاواروتی، عکاس آفریقایی-برزیلی گرفته شدهاند. او درباره این عکس در ووگ نوشته است: «این جشن زنان، مادرسالاری و زیبایی زنان سیاهپوست است. آنها گذشته، حال و آینده هستند»؛ اما این سؤال همچنان بیجواب مانده است که آیا این شیوه نورپردازی، لباسها و آرایش که عمدا سبب اغراق در رنگ پوست تیره مدلها شده، ویژگیهای متمایز آنها را کاهش داده و ظاهری همگن ارائه کرده، میتواند «بهترین راه برای جشنگرفتن زیبایی
آفریقایی» باشد؟ آیا بهتر نبود زیبایی طبیعی و منحصربهفرد آنها جلوهگر میشد؟ به نظر میرسد ووگ و دستاندرکاران این عکس، علاقهای نداشتند تا به سیانان پاسخ دهند. هرچند در ویدئویی از پشت صحنه فیلمبرداری که به همراه تصاویر جلد منتشر شد، مشخص است که با نور طبیعی عکس گرفته شده و تفاوت رنگ این 9 مدل در تضاد چشمگیر با نتیجه نهایی است.
در مقالهای که در وبسایت ووگ منتشر شده، انینفول، سردبیر ووگ، مدلها را بهعنوان «یک گروه قدرتمند بر اریکه سلطنت» توصیف میکند و آنها را «سوپراستارهای نوظهور که نهتنها برای حکومت بر کتواکها آمدهاند»، بلکه «نماینده تعداد زیادی از مدلهای برتر سیاهپوست با جایگاهی معنادار و برابر در میان موفقترین زنان عرصه مد» میداند! بهاینترتیب هرچند هدف از این شماره ووگ تجلیل از زیبایی آفریقایی بود، ولی به دلیل ارائه نادرست رنگ پوست این 9 مدل، نشریه مورد انتقاد فراوان قرار گرفت. یکی از منتقدان نوشته است: «ما در سال 2022 هستیم و ووگ هنوز نمیتواند زنان سیاهپوست را بهدرستی نمایندگی کند». ادوارد انینفول که طراحی این شماره را بر عهده داشته، معتقد است: «من همه این مدلهای باورنکردنی را از سراسر آفریقا دیدهام؛ دخترانی که بسیار سرزنده و باهوش در حال بازتعریف «مدلبودن» هستند. مد تمایل دارد امواج را ایجاد کند و در دهه گذشته، مدل سیاه برجسته شده است. من خرسندم که بالاخره فضای بیشتری به زیبایی آفریقایی میدهیم». جلد بالاترین تمجیدی است که یک مجله میتواند به یک موضوع اختصاص دهد و از نظر تاریخی، زنان سیاهپوست
بهندرت این جایگاه را کسب کردهاند. الکساندرا شولمن، سردبیر سابق ووگ بریتانیا، در مصاحبهای با گاردین در سال 2017 اشاره کرد که زنان سیاهپوست ناشناس روی جلد، نسخههای کمتری فروختهاند. بنابراین هنگامی که زنان سیاهپوست روی جلد مجلات معتبر جهانی مانند ووگ ظاهر میشوند، این تصاویر بهطور گستردهای پخش میشوند و ما احساس میکنیم دیده میشوند، تجلیل و تأیید میشوند؛ اما از نظر بسیاری از کاربران این تصاویر «نمایش پیشپاافتادهای از زنان سیاهپوست است». گزارشگر سیانان که او نیز سیاهپوست است و این عکس برایش فراتر از یک عکس عادی است، نوشته است: «چیزی که من دریافتم این است که بسیاری میخواهند این تصاویر را دوست داشته باشند؛ اما نمیتوانند احساس ناراحتی را که ریشه در مسائل و استانداردهای زیبایی دارد، نادیده بگیرند». ناتاشا آکوا، نویسنده غنایی نوشت: «وقتی این عکس را دیدم بلافاصله شوکه شدم... احساس میکنم میدانم او میخواست چه ایدهای را بیان کند؛ اما او مدلهای سیاه را به یک تابلوی عجیب تبدیل کرد». یکی از منتقدان سرشناس مد نوشت: «عمیقترین و تیرهترین رنگ چهره، نشاندهنده واقعیترین جوهر آفریقایی است. این
بهوضوح نشانهای از نگاه برتریجویانه سفید است». درحالیکه آکائو جامبو، استندآپ کمیک و مفسر اجتماعی سودان جنوبی نوشت: «ما نمیخواهیم ما را با آن سیاهی که میخواهند بسازند. ما خودمان را مثل خودمان میخواهیم».
گزارشگر سیانان در انتهای مطلبش مینویسد: «این انکارناپذیر است که انینفول و تیمش از زمانی که سردبیر مجله بریتانیایی ووگ شد، گامهایی عالی در حمایت از تنوع برداشتهاند. او جلد سپتامبر 2020 را به 20 فعال مدنی اختصاص داد، به همین خاطر بسیاری از اینکه نسبت به جلد این ماه انتقاد کنند، طفره میروند، ولی تغییر یکشبه اتفاق نمیافتد و گفتوگو و بحث آزاد، ضروری است؛ زیرا ما برای رسیدن به تغییری که میخواهیم، گام برمیداریم».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.