تاریخسازی اولین رئیسجمهوري زن تایوان
ایستادگی «سای» مقابل «شي»
ژانویه 2020 و در شرایطی كه «سای اینگ ون» در آستانه پیروزی مجدد در انتخابات ریاستجمهوری تایوان بود، در حضور هواداران پرشمار خود هشدار داد كه «باید مراقب حیلههای چین باشیم».
بیان چنین جملهای از طرف «سای» كه كاملا در تضاد با سخنرانیهای قبلی او بود، نشان از تغییر آشكار در مواضع رئیسجمهوری تایوان داشت. سای با شور و شوق در این كمپین انتخاباتی حضور یافت و هراس ایجادشده ناشی از سركوب اعتراضهای دموكراسیخواهان در هنگكنگ به دست حكومت چین، موقعیت سای را تقویت كرد تا راحتتر از آنچه تصور میشد در انتخابات ریاستجمهوری تایوان پیروز شود.
پکن مشابه رفتار سركوبگرانه در قبال هنگكنگ، بر تایوان فشار میآورد تا همان فرمول خودمختاری محدود با عنوان «یک کشور، دو سیستم» را که برای هنگکنگ هم اجرا شده، بپذیرد. اما سای اعتقاد دارد كه چین در حال تسلیمشدن در هنگکنگ است و تایوان نباید تسلیم این خواسته شود: «جوانان هنگکنگ با جان، خون و اشک خود به ما نشان دادند که یک کشور، دو سیستم امکانپذیر نیست. ما هم زیر بار آن نخواهیم رفت. به همه نشان خواهیم داد تا ببینند که تایوان چگونه میتواند از این قلعه دموکراسی علیه تهاجم چین محافظت کند».
این نقطه اوج یک تحول قابل توجه برای سای بود. سای همان فردی بود كه در اولین نامزدی خود در انتخابات ریاستجمهوری تایوان در سال 2012 ناكام بود به این دلیل كه حاضر نشد درباره بنبست در روابط تایوان و چین موضعی علیه پكن اتخاذ كند. او پس از گذشت هشت سال و با كسب تجربه از شکستهای قبلی، با سرمایهگذاری بر هویت ملی تایوان که بهسرعت در حال رشد است، در انتخابات به پیروزی رسید.
در حالی که سای دوره دوم ریاستجمهوری خود را سپری میكند، نگرانی در تایوان در مورد برنامه خصمانه چین افزایش یافته است. سای رهبری جزیرهای با 23.5 میلیون جمعیت را بر عهده دارد که در میانه نبرد بین ایالات متحده و چین قرار گرفته و پكن تحت رهبری شی جینپینگ، رئیسجمهوری چین که اتحاد با تایوان را یک نیاز اساسی برای بازگرداندن چین به وضعیت سنتی خود به عنوان یک قدرت بزرگ میداند، بارها تهدید کرده است که در صورت لزوم حتی با اعمال زور، تایوان را تحت سلطه خود درمیآورد. با اینكه سای و شی تنها چند سال فاصله سنی دارند، اما در دو دنیای فكری متفاوت سیر میكنند. سای که به زبان انگلیسی مسلط است و در مؤسسات نخبهپرور غربی تحصیل کرده است، از رسانههای اجتماعی برای ارتباط با حامیان خود استفاده میکند و در مقابل، شی، پسر یک انقلابی معروف و محصول حزب كمونیست چین، تنها در رویدادهای مهم در انظار عمومی ظاهر میشود. تایوان حمایت گسترده قانونگذاران آمریکایی را همراه خود دارد و این جزیره به یکی از معدود مناطقی تبدیل شده که توافق دو حزبی در واشنگتن در قبال آن وجود دارد. در دوران سای، تایوان از حمایت بینالمللی بیشتری برخوردار شده و
ایالات متحده و متحدان کلیدیاش آشکارا اهمیت استراتژیک این جزیره برای غرب را مورد تأكید قرار دادهاند.
دوران آرام کودکی و جوانی
سای که در سال 1956 از والدینی از طبقه متوسط به دنیا آمد، بخشی از دوران کودکی خود را در حومه تایپه پایتخت تایوان گذراند. او پس از طی دوران آرام و گاهی خستهکننده کودکی و نوجوانی در مدرسه عالی تایپه پذیرفته و سپس وارد کالج معتبر حقوق در دانشگاه ملی تایوان میشود.
با اینکه سای در زندگینامه خود اعتراف میکند که یادگرفتن زبان انگلیسی یکی از چالشهای زندگی او بوده اما او موفق شد مدرک کارشناسی ارشد حقوق را از دانشگاه کرنل و دکترا را از دانشکده اقتصاد لندن دریافت کند.
ورود به سیاست
سای پس از بازگشت از تحصیلات در خارج از کشور، به عنوان جوانترین استاد در دانشگاه ملی چنگچی تایوان منصوب شد. مشارکت در مذاکرات تجاری بینالمللی تایوان از دهه 1980 تا 2000 نخستین درسهای دیپلماسی را به سای آموخت. او ابتدا بهعنوان مترجم و بعدا بهعنوان مشاور کلیدی در این مذاکرات 20ساله نقشآفرینی میکند و با گذر زمان درمییابد که رفتار طبیعی و بیتکلف او یک مزیت در دیپلماسی است: «در بحث با مذاکرهکنندگان تجاری آمریکایی آموزش دیدم تا آرام بمانم و هیچ اظهارنظری حاکی از ضعف از خود نشان ندهم. این برای من چندان سخت نیست، زیرا از ابتدا فردی نسبتا درونگرا بودم».
در نتیجه این مذاکرات طولانی، تایوان در سال 2002 به عنوان «منطقه گمرکی جداگانه تایوان، پنگو، کینمن و ماتسو» به سازمان تجارت جهانی پیوست.
نقطه عطف
تجربه موفق مذاکراتی که به عضویت تایوان در سازمان تجارت جهانی منجر شد، باعث شد تا سای در سال 2000 میلادی به ریاست «شورای امور سرزمین اصلی»، نهادی که مسئولیت رسیدگی به روابط با چین را بر عهده دارد، منصوب شود و مدیریت مذاکرات میان تایوان و چین را در اختیار بگیرد. پس از اینکه نیروهای ملیگرای کومینتانگ تحت رهبری چیانگ کایشک در جنگ داخلی در سال 1949 از کمونیستها شکست خوردند و به تایوان عقبنشینی کردند، روابط تجاری تایوان با چین قطع شد و از آن زمان ملیگرایان به دنبال استقلال کامل تایوان از چین هستند و به همین دلیل تلاشهای او برای بازگرداندن روابط تجاری تایوان و چین با فشار شدید منتقدان داخلی در تایوان مواجه است.
یک سال بعد از آغاز مذاکرات، مسیرهای تجاری، حملونقل و پستی که به «سه پیوند» معروف شدند، دوباره بین جزیرههای کینمن و ماتسو تایوان و استان فوجیان چین باز شد. این توافق نقطه عطفی برای سای محسوب میشد که مدتها به عنوان تکنوکرات غیرحزبی کار میکرد. در سال 2004 او به طور رسمی به حزب «دموکراتیک مترقی» میپیوندد که از هویت ملی تایوان و حفاظت از حاکمیت جزیره دفاع میکند.
چهار سال بعد، او به عنوان رئیس حزب دموکراتیک تایوان انتخاب میشود. «یائو چیا ون» مشاور ارشد رئیس وقت این حزب که دههها سای را میشناخت، میگوید که او برای ریاست حزب با رقابت و چالش خاصی روبهرو نشد، زیرا حزب دموکرات پس از یکسری رسواییهای مربوط به فساد مالی در وضعیت آشفتهای قرار داشت.
شکست تلخ
در سال 2012، سای اولین زنی نام گرفت که برای انتخابات ریاستجمهوری تایوان نامزد شد اما در برابر «ما بینگ جئو» رئیسجمهوری وقت که طرفدار روابط نزدیکتر با چین بود، شکست خورد. سای در مبارزات انتخاباتی خود عمدتا بر سیاستهای داخلی تمرکز میکرد و نمیتوانست موضع خود را در قبال وضعیت ملی تایوان و استقلال از چین اعلام کند و به همین دلیل بسیاری از حامیان استقلال تایوان و مخالفان رئیسجمهوری وقت حاضر به رأیدادن به او نشدند. سای قبل از انتخابات سفری به ایالات متحده داشت، اما این سفر آنطور که انتظار میرفت پیش نرفت. به گفته خودش، مقامهای آمریکایی تصور خوبی از او نداشتند. او قصد داشت از فرصت سفر خود به آمریکا استفاده و تأکید کند که مصمم به حفظ صلح و ثبات در سراسر تنگه تایوان است، اما برخی از مقامات واشنگتن ابراز نگرانی میکردند که ریاستجمهوری او ممکن است روابط واشنگتن با چین را پرتنشتر کند.
جنبش گل آفتابگردان
سال 2014، صدها هزار تایوانی در خیابانهای تایپه در اعتراض به پیمان تجاری دولت وقت تایوان با چین راهپیمایی کردند. معترضان میگفتند که این توافق بدون کسب نظر از ساکنان تایوان و مستقیما از طریق پارلمان تایوان انجام شده و میتواند تایوان را به طور فزایندهای در اختیار رهبران حزب کمونیست چین قرار دهد. معترضان در راهپیماییهای چندهفتهای خود گلهای آفتابگردان را که نماد امید در این سرزمین است حمل میکردند. صدها نفر از معترضان، مجلس قانونگذاری تایوان را برای هفتهها و در اعتراض به موافقتنامه تجاری خدمات بینالمللی که صنایع تایوانی مانند بانکداری، مراقبتهای بهداشتی و گردشگری را در اختیار شرکتهای چینی قرار میدهد، اشغال کردند. آنها خواستار استعفای رئیسجمهوری بودند که رابطهای بسیار نزدیک با چین داشت. این اعتراضات که جنبش آفتابگردان نامیده میشود، به بزرگترین اعتراض ضد چینی در تایوان در سالهای اخیر تبدیل شده است.
ریاستجمهوری
موج نارضایتی از حزب حاکم تا سال 2016 ادامه یافت و سای موفق شد در انتخابات این سال به عنوان اولین رئیسجمهوری زن در تایوان در انتخابات پیروز شود. سای این بار با کسب تجربه از کمپین شکستخورده قبلی خود، موضع خود درباره وضعیت ملی تایوان را به صراحت بیان میکند. یائو، مشاور او میگوید: «در گذشته هم سای مخالف استقلال از چین و رابطه بهتر با غرب نبود، فقط بر آنها تأکید نمیکرد». با پیروزی سای، حزب دموکراتیک برای اولین بار در تاریخ تایوان کنترل پارلمان را به دست میگیرد. او با حمایت رأیدهندگان به سرعت سیاستهای مترقی را دنبال میکند. حزب سای، اصلاحات بازنشستگی و یک طرح بلندپروازانه برای تقویت استفاده از انرژیهای تجدیدپذیر در جزیره را تصویب کرد. دولت او «آدری تانگ» یک توسعهدهنده نرمافزار که خود را یک «آنارشیست محافظهکار» توصیف میکند، به عنوان وزیر ارشد منصوب میکند که بر تحولات دیجیتال در این جزیره نظارت کند.
هنگکنگ امروز، تایوان فردا
در ژوئن 2019 نزدیک به یک میلیون نفر در هنگکنگ علیه اعمال حاکمیت چین بر این منطقه راهپیمایی کردند و این اعتراضها ماهها ادامه یافت و در نهایت با سرکوب دموکراسیخواهان از سوی دولت اجرائی هنگکنگ که رابطهای نزدیک با چین داشت خاتمه یافت. این تحولات علیه چین در هنگکنگ، همدردی تایوانیها را که وضعیت کموبیش مشابهی داشتند، به خود جلب کرده است. آنها هم از آینده سیاسی تحت سلطه حزب کمونیست چین در هراس هستند. در چنین حال و هوایی، سای در ژانویه 2020، با 57.13 درصد آرا برای دومین بار پیروز انتخابات ریاستجمهوری تایوان شد. چند ماه پس از این پیروزی بود که چین قانون امنیت ملی را در هنگکنگ تصویب کرد که جرائم مربوط به براندازی، استقلالطلبی، تروریسم یا تبانی با نیروهای خارجی را با مجازاتی تا حبس ابد سرکوب میکند. حزب کمونیست چین ادعا میکند این قانون تلاشی مشروع برای تقویت امنیت ملی است و به حقوق بشر احترام میگذارد، اما سای میداند که شی جینپینگ برای تقویت جایگاه خود در داخل چین، پس از هنگکنگ به سراغ تایوان خواهد آمد.
تمرکز بر برنامههای نظامی
سای این روزها به دور از سالهای اول ورود خود به سیاست که یک تکنوکرات ساکت و اهل کتاب بود، اکنون ابایی از پوشیدن یونیفرم نظامی و نظارت بر مانورهای نظامیان تایوان با متحدان غربی ندارد. او در حال تقویت ارتش جزیره در مواجهه با تهدید فزاینده چین است. دولت سای با کمکهای غرب در حال ساخت هشت زیردریایی جدید است که امیدوارند اولین آنها تا سال 2025 رونمایی شود.
در ماه سپتامبر، دولت سای اعلام کرد علاوه بر 17 میلیارد دلار از پیش در نظر گرفته شده، در طول پنج سال آینده 9 میلیارد دلار دیگر هم برای موشکها و کشتیهای جنگی هزینه خواهد کرد. با وجود این تلاشها، ارتش تایوان همچنان در برابر قدرت رو به رشد چین ضعیف است. بر اساس گزارش مؤسسه تحقیقات صلح بینالمللی استکهلم در آوریل 2021، پکن تنها در سال 2020 حدود 252 میلیارد دلار به ارتش خود سرازیر کرده است.
ژانویه 2020 و در شرایطی كه «سای اینگ ون» در آستانه پیروزی مجدد در انتخابات ریاستجمهوری تایوان بود، در حضور هواداران پرشمار خود هشدار داد كه «باید مراقب حیلههای چین باشیم».
بیان چنین جملهای از طرف «سای» كه كاملا در تضاد با سخنرانیهای قبلی او بود، نشان از تغییر آشكار در مواضع رئیسجمهوری تایوان داشت. سای با شور و شوق در این كمپین انتخاباتی حضور یافت و هراس ایجادشده ناشی از سركوب اعتراضهای دموكراسیخواهان در هنگكنگ به دست حكومت چین، موقعیت سای را تقویت كرد تا راحتتر از آنچه تصور میشد در انتخابات ریاستجمهوری تایوان پیروز شود.
پکن مشابه رفتار سركوبگرانه در قبال هنگكنگ، بر تایوان فشار میآورد تا همان فرمول خودمختاری محدود با عنوان «یک کشور، دو سیستم» را که برای هنگکنگ هم اجرا شده، بپذیرد. اما سای اعتقاد دارد كه چین در حال تسلیمشدن در هنگکنگ است و تایوان نباید تسلیم این خواسته شود: «جوانان هنگکنگ با جان، خون و اشک خود به ما نشان دادند که یک کشور، دو سیستم امکانپذیر نیست. ما هم زیر بار آن نخواهیم رفت. به همه نشان خواهیم داد تا ببینند که تایوان چگونه میتواند از این قلعه دموکراسی علیه تهاجم چین محافظت کند».
این نقطه اوج یک تحول قابل توجه برای سای بود. سای همان فردی بود كه در اولین نامزدی خود در انتخابات ریاستجمهوری تایوان در سال 2012 ناكام بود به این دلیل كه حاضر نشد درباره بنبست در روابط تایوان و چین موضعی علیه پكن اتخاذ كند. او پس از گذشت هشت سال و با كسب تجربه از شکستهای قبلی، با سرمایهگذاری بر هویت ملی تایوان که بهسرعت در حال رشد است، در انتخابات به پیروزی رسید.
در حالی که سای دوره دوم ریاستجمهوری خود را سپری میكند، نگرانی در تایوان در مورد برنامه خصمانه چین افزایش یافته است. سای رهبری جزیرهای با 23.5 میلیون جمعیت را بر عهده دارد که در میانه نبرد بین ایالات متحده و چین قرار گرفته و پكن تحت رهبری شی جینپینگ، رئیسجمهوری چین که اتحاد با تایوان را یک نیاز اساسی برای بازگرداندن چین به وضعیت سنتی خود به عنوان یک قدرت بزرگ میداند، بارها تهدید کرده است که در صورت لزوم حتی با اعمال زور، تایوان را تحت سلطه خود درمیآورد. با اینكه سای و شی تنها چند سال فاصله سنی دارند، اما در دو دنیای فكری متفاوت سیر میكنند. سای که به زبان انگلیسی مسلط است و در مؤسسات نخبهپرور غربی تحصیل کرده است، از رسانههای اجتماعی برای ارتباط با حامیان خود استفاده میکند و در مقابل، شی، پسر یک انقلابی معروف و محصول حزب كمونیست چین، تنها در رویدادهای مهم در انظار عمومی ظاهر میشود. تایوان حمایت گسترده قانونگذاران آمریکایی را همراه خود دارد و این جزیره به یکی از معدود مناطقی تبدیل شده که توافق دو حزبی در واشنگتن در قبال آن وجود دارد. در دوران سای، تایوان از حمایت بینالمللی بیشتری برخوردار شده و
ایالات متحده و متحدان کلیدیاش آشکارا اهمیت استراتژیک این جزیره برای غرب را مورد تأكید قرار دادهاند.
دوران آرام کودکی و جوانی
سای که در سال 1956 از والدینی از طبقه متوسط به دنیا آمد، بخشی از دوران کودکی خود را در حومه تایپه پایتخت تایوان گذراند. او پس از طی دوران آرام و گاهی خستهکننده کودکی و نوجوانی در مدرسه عالی تایپه پذیرفته و سپس وارد کالج معتبر حقوق در دانشگاه ملی تایوان میشود.
با اینکه سای در زندگینامه خود اعتراف میکند که یادگرفتن زبان انگلیسی یکی از چالشهای زندگی او بوده اما او موفق شد مدرک کارشناسی ارشد حقوق را از دانشگاه کرنل و دکترا را از دانشکده اقتصاد لندن دریافت کند.
ورود به سیاست
سای پس از بازگشت از تحصیلات در خارج از کشور، به عنوان جوانترین استاد در دانشگاه ملی چنگچی تایوان منصوب شد. مشارکت در مذاکرات تجاری بینالمللی تایوان از دهه 1980 تا 2000 نخستین درسهای دیپلماسی را به سای آموخت. او ابتدا بهعنوان مترجم و بعدا بهعنوان مشاور کلیدی در این مذاکرات 20ساله نقشآفرینی میکند و با گذر زمان درمییابد که رفتار طبیعی و بیتکلف او یک مزیت در دیپلماسی است: «در بحث با مذاکرهکنندگان تجاری آمریکایی آموزش دیدم تا آرام بمانم و هیچ اظهارنظری حاکی از ضعف از خود نشان ندهم. این برای من چندان سخت نیست، زیرا از ابتدا فردی نسبتا درونگرا بودم».
در نتیجه این مذاکرات طولانی، تایوان در سال 2002 به عنوان «منطقه گمرکی جداگانه تایوان، پنگو، کینمن و ماتسو» به سازمان تجارت جهانی پیوست.
نقطه عطف
تجربه موفق مذاکراتی که به عضویت تایوان در سازمان تجارت جهانی منجر شد، باعث شد تا سای در سال 2000 میلادی به ریاست «شورای امور سرزمین اصلی»، نهادی که مسئولیت رسیدگی به روابط با چین را بر عهده دارد، منصوب شود و مدیریت مذاکرات میان تایوان و چین را در اختیار بگیرد. پس از اینکه نیروهای ملیگرای کومینتانگ تحت رهبری چیانگ کایشک در جنگ داخلی در سال 1949 از کمونیستها شکست خوردند و به تایوان عقبنشینی کردند، روابط تجاری تایوان با چین قطع شد و از آن زمان ملیگرایان به دنبال استقلال کامل تایوان از چین هستند و به همین دلیل تلاشهای او برای بازگرداندن روابط تجاری تایوان و چین با فشار شدید منتقدان داخلی در تایوان مواجه است.
یک سال بعد از آغاز مذاکرات، مسیرهای تجاری، حملونقل و پستی که به «سه پیوند» معروف شدند، دوباره بین جزیرههای کینمن و ماتسو تایوان و استان فوجیان چین باز شد. این توافق نقطه عطفی برای سای محسوب میشد که مدتها به عنوان تکنوکرات غیرحزبی کار میکرد. در سال 2004 او به طور رسمی به حزب «دموکراتیک مترقی» میپیوندد که از هویت ملی تایوان و حفاظت از حاکمیت جزیره دفاع میکند.
چهار سال بعد، او به عنوان رئیس حزب دموکراتیک تایوان انتخاب میشود. «یائو چیا ون» مشاور ارشد رئیس وقت این حزب که دههها سای را میشناخت، میگوید که او برای ریاست حزب با رقابت و چالش خاصی روبهرو نشد، زیرا حزب دموکرات پس از یکسری رسواییهای مربوط به فساد مالی در وضعیت آشفتهای قرار داشت.
شکست تلخ
در سال 2012، سای اولین زنی نام گرفت که برای انتخابات ریاستجمهوری تایوان نامزد شد اما در برابر «ما بینگ جئو» رئیسجمهوری وقت که طرفدار روابط نزدیکتر با چین بود، شکست خورد. سای در مبارزات انتخاباتی خود عمدتا بر سیاستهای داخلی تمرکز میکرد و نمیتوانست موضع خود را در قبال وضعیت ملی تایوان و استقلال از چین اعلام کند و به همین دلیل بسیاری از حامیان استقلال تایوان و مخالفان رئیسجمهوری وقت حاضر به رأیدادن به او نشدند. سای قبل از انتخابات سفری به ایالات متحده داشت، اما این سفر آنطور که انتظار میرفت پیش نرفت. به گفته خودش، مقامهای آمریکایی تصور خوبی از او نداشتند. او قصد داشت از فرصت سفر خود به آمریکا استفاده و تأکید کند که مصمم به حفظ صلح و ثبات در سراسر تنگه تایوان است، اما برخی از مقامات واشنگتن ابراز نگرانی میکردند که ریاستجمهوری او ممکن است روابط واشنگتن با چین را پرتنشتر کند.
جنبش گل آفتابگردان
سال 2014، صدها هزار تایوانی در خیابانهای تایپه در اعتراض به پیمان تجاری دولت وقت تایوان با چین راهپیمایی کردند. معترضان میگفتند که این توافق بدون کسب نظر از ساکنان تایوان و مستقیما از طریق پارلمان تایوان انجام شده و میتواند تایوان را به طور فزایندهای در اختیار رهبران حزب کمونیست چین قرار دهد. معترضان در راهپیماییهای چندهفتهای خود گلهای آفتابگردان را که نماد امید در این سرزمین است حمل میکردند. صدها نفر از معترضان، مجلس قانونگذاری تایوان را برای هفتهها و در اعتراض به موافقتنامه تجاری خدمات بینالمللی که صنایع تایوانی مانند بانکداری، مراقبتهای بهداشتی و گردشگری را در اختیار شرکتهای چینی قرار میدهد، اشغال کردند. آنها خواستار استعفای رئیسجمهوری بودند که رابطهای بسیار نزدیک با چین داشت. این اعتراضات که جنبش آفتابگردان نامیده میشود، به بزرگترین اعتراض ضد چینی در تایوان در سالهای اخیر تبدیل شده است.
ریاستجمهوری
موج نارضایتی از حزب حاکم تا سال 2016 ادامه یافت و سای موفق شد در انتخابات این سال به عنوان اولین رئیسجمهوری زن در تایوان در انتخابات پیروز شود. سای این بار با کسب تجربه از کمپین شکستخورده قبلی خود، موضع خود درباره وضعیت ملی تایوان را به صراحت بیان میکند. یائو، مشاور او میگوید: «در گذشته هم سای مخالف استقلال از چین و رابطه بهتر با غرب نبود، فقط بر آنها تأکید نمیکرد». با پیروزی سای، حزب دموکراتیک برای اولین بار در تاریخ تایوان کنترل پارلمان را به دست میگیرد. او با حمایت رأیدهندگان به سرعت سیاستهای مترقی را دنبال میکند. حزب سای، اصلاحات بازنشستگی و یک طرح بلندپروازانه برای تقویت استفاده از انرژیهای تجدیدپذیر در جزیره را تصویب کرد. دولت او «آدری تانگ» یک توسعهدهنده نرمافزار که خود را یک «آنارشیست محافظهکار» توصیف میکند، به عنوان وزیر ارشد منصوب میکند که بر تحولات دیجیتال در این جزیره نظارت کند.
هنگکنگ امروز، تایوان فردا
در ژوئن 2019 نزدیک به یک میلیون نفر در هنگکنگ علیه اعمال حاکمیت چین بر این منطقه راهپیمایی کردند و این اعتراضها ماهها ادامه یافت و در نهایت با سرکوب دموکراسیخواهان از سوی دولت اجرائی هنگکنگ که رابطهای نزدیک با چین داشت خاتمه یافت. این تحولات علیه چین در هنگکنگ، همدردی تایوانیها را که وضعیت کموبیش مشابهی داشتند، به خود جلب کرده است. آنها هم از آینده سیاسی تحت سلطه حزب کمونیست چین در هراس هستند. در چنین حال و هوایی، سای در ژانویه 2020، با 57.13 درصد آرا برای دومین بار پیروز انتخابات ریاستجمهوری تایوان شد. چند ماه پس از این پیروزی بود که چین قانون امنیت ملی را در هنگکنگ تصویب کرد که جرائم مربوط به براندازی، استقلالطلبی، تروریسم یا تبانی با نیروهای خارجی را با مجازاتی تا حبس ابد سرکوب میکند. حزب کمونیست چین ادعا میکند این قانون تلاشی مشروع برای تقویت امنیت ملی است و به حقوق بشر احترام میگذارد، اما سای میداند که شی جینپینگ برای تقویت جایگاه خود در داخل چین، پس از هنگکنگ به سراغ تایوان خواهد آمد.
تمرکز بر برنامههای نظامی
سای این روزها به دور از سالهای اول ورود خود به سیاست که یک تکنوکرات ساکت و اهل کتاب بود، اکنون ابایی از پوشیدن یونیفرم نظامی و نظارت بر مانورهای نظامیان تایوان با متحدان غربی ندارد. او در حال تقویت ارتش جزیره در مواجهه با تهدید فزاینده چین است. دولت سای با کمکهای غرب در حال ساخت هشت زیردریایی جدید است که امیدوارند اولین آنها تا سال 2025 رونمایی شود.
در ماه سپتامبر، دولت سای اعلام کرد علاوه بر 17 میلیارد دلار از پیش در نظر گرفته شده، در طول پنج سال آینده 9 میلیارد دلار دیگر هم برای موشکها و کشتیهای جنگی هزینه خواهد کرد. با وجود این تلاشها، ارتش تایوان همچنان در برابر قدرت رو به رشد چین ضعیف است. بر اساس گزارش مؤسسه تحقیقات صلح بینالمللی استکهلم در آوریل 2021، پکن تنها در سال 2020 حدود 252 میلیارد دلار به ارتش خود سرازیر کرده است.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.