|

کناره‌گیری «قوام»، کتک خوردن «فروغی»

نوشیروان کیهانی زاده

سرآغاز اخراج سیگاری‌ها از کار
کمپانی «وی کو» که مرکز آن در ایالت میشیگان است در سال 2004 به کارکنان خود 12 ماه مهلت داده بود که ترک اعتیاد سیگار کنند و در پایان مهلت (ژانویه 2005) از میان صدها کارمند تنها 14 نفر موفق به ترک سیگار نشده بودند که گویا هفت نفرشان تقاضای تمدید مهلت کردند و هفت نفر دیگر منتظر خدمت بدون پرداخت مواجب شدند تا بروند و کشیدن سیگار را ترک کنند.
این شرکت به استناد نتایج پژوهش جامعه‌شناسان که معدل بازده سیگاری‌ها 11 در صد کمتر از دیگران است و به علاوه، نرخ بیمه بهداشت آنان بالا رفته و هزینه کمپانی‌ها را افزایش داده است دست به این کار زده بود. این اقدام که یک نوآوری تلقی شده بود که امکان فراگیرشدن داشته است در جامعه آمریکا یک زنگ خطر به موقع را به صدا درآورده بود که اگر سایر سیگاری‌ها این عادت زیان آور را ترک نکنند در معرض اخراج قرارخواهند گرفت. یک پزشک آمریکایی معروف گفته بود که بالاخره چنین زنگی باید به صدا در می‌آمد تا سیگاری‌ها به خود آیند و دیگران‌درصدد استفاده از سیگار برنیایند! شهرداری‌های آمریکا و دولت‌های ایالتی برای سال مالی 2006 عوارض سیگار را باز هم بالا بردند و این افزایش ادامه دارد به گونه‌ای که سیگار به صورت یک کالای لوکس غیرضروری در آمده است تا خرید آن در استطاعت هرکس نباشد .
تلاش محرمانه «جان فاستر دالس» در تهران
«جان فاستر دالس» وزیر امور خارجه وقت آمریکا که وارد تهران شده بود از پنجم بهمن 1336 (25 ژانویه 1958) مذاکرات خود را با مقامات ارشد ایران آغاز کرد که عمدتا سری و در راستای چگونگی مبارزه با کمونیسم، محاصره شوروی و امضای یک پیمان استراتژیک میان آمریکا و ایران بود. [این پیمان سال بعد امضا شد و تا 1979 به قوت خود باقی بود.] قبلا نیز سلوین لوید، وزیر امور خارجه انگلستان به ایران آمده بود. مورخان تاریخ معاصر نوشته‌اند که دالس در مذاکرات تهران به همه هدف‌هایش از این سفر رسید و آرزوی مسکو برای رسیدن به خلیج‌فارس و منطقه نفت به گور رفت. رادیو مسکو همان وقت به شاه هشدار داد که برای ماندن چندروزه بر اریکه قدرت، ایرانیان را به کشتن ندهد. رادیو مسکو گفته بود: «وارد توطئه غرب شدن علیه همسایه دیوار به دیوار، خیانت به ملت است زیرا اگر میان دو بلوک رقیب درگیری روی دهد، ایران میدان جنگ می‌شود و این مردم ایران هستند که آسیب خواهند دید. آیا مقامات تهران وقت کرده‌اند بیندیشند که درصورت وقوع درگیری، غرب با کدام وسیله و امکانات خواهد توانست به کمک ایران بشتابد؟ ما همسایه شما هستیم و غرب تا شما ‌هزاران کیلومتر فاصله دارد و به دلیل شما هم خطر جنگ اتمی را برخود هموار نخواهد کرد.»
کناره‌گیری «قوام‌السلطنه» با یک مقاله
«قوام‌السلطنه» ششم بهمن 1301 (25 ژانویه 1923) دو روز پس از انتشار مقاله روزنامه «قیام» از سمت ریاست دولت (نخست‌وزیری) کناره‌گیری کرد. روزنامه قیام با لحنی که اهانت‌آمیز تلقی شده بود خطاب به «سلطان احمد شاه قاجار» نوشته بود که با این همه مخالفت و نارضایتی، چرا و به چه دلیل قوام‌السلطنه را از نخست‌وزیری عزل نمی‌کند.
این روزنامه در سرمقاله خود «بحران موجود [وقت]» در کشور را نتیجه سوءمدیریت قوام‌السلطنه و ضعف سلطان احمدشاه در برابر او ذکر کرده بود. مخالفان قوام‌السلطنه روز افزون شده و سوسیالیست‌های ایران هم به ایشان پیوسته بودند و ظرف یک هفته تنی چند از این مخالفان که به راه و روش روزنامه‌نگاری هم آشنا نبودند به انتشار نشریه و انتقاد از وضعیت دست زده و عرصه را بر قوام‌السلطنه تنگ کرده بودند. مجلس که در انتظار کناره‌گیری قوام بود، پس از آگاه شدن از کنار رفتن قوام، سریعا نسبت به نخست‌وزیری «میرزا حسن مستوفی» تمایل خود را اعلام داشت که سلطان احمدشاه بدون درنگ برآن صحه گذارد. احمد شاه که بر ضد ناشر روزنامه قیام به دستگاه قضایی دادخواست داده بود دهم بهمن ماه از تعقیب این دادخواست که به شعبه 2 دادگاه تهران ارجاع شده بود صرف نظر کرد. دو روز پیش از استرداد دادخواست، سلطان احمدشاه از تصمیم علی‌اکبر داور (معروف به پدر سیستم قضایی ایران که تا تغییر نظام سلطنتی اجرا می‌شد) به انتشار یک روزنامه مطابق اصول روزنامه‌نگاری (حرفه‌ای) به سردبیری عیسی صدیق (معروف به پدر آموزش‌وپرورش نوین ایران) اعلام خرسندی کرده بود.
کتک خوردن «فروغی» نخست‌وزیر وقت در مجلس
پنجم بهمن سال 1320 (25 ژانویه 1942) محمدعلی فروغی نخست‌وزیر وقت هنگام دفاع از لایحه دولت مبنی بر امضای پیمان اتحاد با انگلستان و شوروی (دو دولتی که ایران را اشغال نظامی کرده بودند) در مجلس شورای ملی، توسط یک تماشاگر کتک خورد و اگر نمایندگان به کمک او نشتافته بودند کشته شده بود. با وجود این، لایحه وی در جلسه بعدی مجلس (ششم بهمن ماه) به تصویب رسید و ایران رسما به صف کشورهای درحال جنگ با آلمان، ایتالیا و ژاپن پیوست. در این جلسه تنها 13 نماینده به لایحه رای مخالف داده بودند و گفته بودند که در طول تاریخ بستن پیمان اتحاد یک دولت با دولت‌هایی که آن کشور را در اشغال نظامی داشتند بی‌سابقه بوده است (اتحاد غالب با مغلوب!) این دو دولت [لندن و مسکو]، نخست باید نیروهای خود را خارج سازند، عذرخواهی کنند، غرامات وارده را بپردازند و سپس موضوع اتحاد بررسی شود. پیمان اتحاد نهم بهمن ماه میان نمایندگان سه دولت به امضا رسید. همین اتحاد سبب شد که ایران بعدا (پس از جنگ جهانی دوم) از اعضای موسس سازمان ملل متحد (متحدان در جنگ با آلمان و ژاپن و فاتحان جنگ جهانی دوم) شود سازمانی که در نزدیک به 70 سال عمر خود، کوچک‌ترین گام عملی در اجرای اعلامیه حقوق‌بشر و گسترش فرهنگ عمومی برنداشته است. «محمدعلی روشن» ضارب محمدعلی فروغی در جریان مذاکرات مجلس، با صدای بلند و فریاد فروغی را متهم کرده بود که عامل انگلستان بوده است.
سرآغاز اخراج سیگاری‌ها از کار
کمپانی «وی کو» که مرکز آن در ایالت میشیگان است در سال 2004 به کارکنان خود 12 ماه مهلت داده بود که ترک اعتیاد سیگار کنند و در پایان مهلت (ژانویه 2005) از میان صدها کارمند تنها 14 نفر موفق به ترک سیگار نشده بودند که گویا هفت نفرشان تقاضای تمدید مهلت کردند و هفت نفر دیگر منتظر خدمت بدون پرداخت مواجب شدند تا بروند و کشیدن سیگار را ترک کنند.
این شرکت به استناد نتایج پژوهش جامعه‌شناسان که معدل بازده سیگاری‌ها 11 در صد کمتر از دیگران است و به علاوه، نرخ بیمه بهداشت آنان بالا رفته و هزینه کمپانی‌ها را افزایش داده است دست به این کار زده بود. این اقدام که یک نوآوری تلقی شده بود که امکان فراگیرشدن داشته است در جامعه آمریکا یک زنگ خطر به موقع را به صدا درآورده بود که اگر سایر سیگاری‌ها این عادت زیان آور را ترک نکنند در معرض اخراج قرارخواهند گرفت. یک پزشک آمریکایی معروف گفته بود که بالاخره چنین زنگی باید به صدا در می‌آمد تا سیگاری‌ها به خود آیند و دیگران‌درصدد استفاده از سیگار برنیایند! شهرداری‌های آمریکا و دولت‌های ایالتی برای سال مالی 2006 عوارض سیگار را باز هم بالا بردند و این افزایش ادامه دارد به گونه‌ای که سیگار به صورت یک کالای لوکس غیرضروری در آمده است تا خرید آن در استطاعت هرکس نباشد .
تلاش محرمانه «جان فاستر دالس» در تهران
«جان فاستر دالس» وزیر امور خارجه وقت آمریکا که وارد تهران شده بود از پنجم بهمن 1336 (25 ژانویه 1958) مذاکرات خود را با مقامات ارشد ایران آغاز کرد که عمدتا سری و در راستای چگونگی مبارزه با کمونیسم، محاصره شوروی و امضای یک پیمان استراتژیک میان آمریکا و ایران بود. [این پیمان سال بعد امضا شد و تا 1979 به قوت خود باقی بود.] قبلا نیز سلوین لوید، وزیر امور خارجه انگلستان به ایران آمده بود. مورخان تاریخ معاصر نوشته‌اند که دالس در مذاکرات تهران به همه هدف‌هایش از این سفر رسید و آرزوی مسکو برای رسیدن به خلیج‌فارس و منطقه نفت به گور رفت. رادیو مسکو همان وقت به شاه هشدار داد که برای ماندن چندروزه بر اریکه قدرت، ایرانیان را به کشتن ندهد. رادیو مسکو گفته بود: «وارد توطئه غرب شدن علیه همسایه دیوار به دیوار، خیانت به ملت است زیرا اگر میان دو بلوک رقیب درگیری روی دهد، ایران میدان جنگ می‌شود و این مردم ایران هستند که آسیب خواهند دید. آیا مقامات تهران وقت کرده‌اند بیندیشند که درصورت وقوع درگیری، غرب با کدام وسیله و امکانات خواهد توانست به کمک ایران بشتابد؟ ما همسایه شما هستیم و غرب تا شما ‌هزاران کیلومتر فاصله دارد و به دلیل شما هم خطر جنگ اتمی را برخود هموار نخواهد کرد.»
کناره‌گیری «قوام‌السلطنه» با یک مقاله
«قوام‌السلطنه» ششم بهمن 1301 (25 ژانویه 1923) دو روز پس از انتشار مقاله روزنامه «قیام» از سمت ریاست دولت (نخست‌وزیری) کناره‌گیری کرد. روزنامه قیام با لحنی که اهانت‌آمیز تلقی شده بود خطاب به «سلطان احمد شاه قاجار» نوشته بود که با این همه مخالفت و نارضایتی، چرا و به چه دلیل قوام‌السلطنه را از نخست‌وزیری عزل نمی‌کند.
این روزنامه در سرمقاله خود «بحران موجود [وقت]» در کشور را نتیجه سوءمدیریت قوام‌السلطنه و ضعف سلطان احمدشاه در برابر او ذکر کرده بود. مخالفان قوام‌السلطنه روز افزون شده و سوسیالیست‌های ایران هم به ایشان پیوسته بودند و ظرف یک هفته تنی چند از این مخالفان که به راه و روش روزنامه‌نگاری هم آشنا نبودند به انتشار نشریه و انتقاد از وضعیت دست زده و عرصه را بر قوام‌السلطنه تنگ کرده بودند. مجلس که در انتظار کناره‌گیری قوام بود، پس از آگاه شدن از کنار رفتن قوام، سریعا نسبت به نخست‌وزیری «میرزا حسن مستوفی» تمایل خود را اعلام داشت که سلطان احمدشاه بدون درنگ برآن صحه گذارد. احمد شاه که بر ضد ناشر روزنامه قیام به دستگاه قضایی دادخواست داده بود دهم بهمن ماه از تعقیب این دادخواست که به شعبه 2 دادگاه تهران ارجاع شده بود صرف نظر کرد. دو روز پیش از استرداد دادخواست، سلطان احمدشاه از تصمیم علی‌اکبر داور (معروف به پدر سیستم قضایی ایران که تا تغییر نظام سلطنتی اجرا می‌شد) به انتشار یک روزنامه مطابق اصول روزنامه‌نگاری (حرفه‌ای) به سردبیری عیسی صدیق (معروف به پدر آموزش‌وپرورش نوین ایران) اعلام خرسندی کرده بود.
کتک خوردن «فروغی» نخست‌وزیر وقت در مجلس
پنجم بهمن سال 1320 (25 ژانویه 1942) محمدعلی فروغی نخست‌وزیر وقت هنگام دفاع از لایحه دولت مبنی بر امضای پیمان اتحاد با انگلستان و شوروی (دو دولتی که ایران را اشغال نظامی کرده بودند) در مجلس شورای ملی، توسط یک تماشاگر کتک خورد و اگر نمایندگان به کمک او نشتافته بودند کشته شده بود. با وجود این، لایحه وی در جلسه بعدی مجلس (ششم بهمن ماه) به تصویب رسید و ایران رسما به صف کشورهای درحال جنگ با آلمان، ایتالیا و ژاپن پیوست. در این جلسه تنها 13 نماینده به لایحه رای مخالف داده بودند و گفته بودند که در طول تاریخ بستن پیمان اتحاد یک دولت با دولت‌هایی که آن کشور را در اشغال نظامی داشتند بی‌سابقه بوده است (اتحاد غالب با مغلوب!) این دو دولت [لندن و مسکو]، نخست باید نیروهای خود را خارج سازند، عذرخواهی کنند، غرامات وارده را بپردازند و سپس موضوع اتحاد بررسی شود. پیمان اتحاد نهم بهمن ماه میان نمایندگان سه دولت به امضا رسید. همین اتحاد سبب شد که ایران بعدا (پس از جنگ جهانی دوم) از اعضای موسس سازمان ملل متحد (متحدان در جنگ با آلمان و ژاپن و فاتحان جنگ جهانی دوم) شود سازمانی که در نزدیک به 70 سال عمر خود، کوچک‌ترین گام عملی در اجرای اعلامیه حقوق‌بشر و گسترش فرهنگ عمومی برنداشته است. «محمدعلی روشن» ضارب محمدعلی فروغی در جریان مذاکرات مجلس، با صدای بلند و فریاد فروغی را متهم کرده بود که عامل انگلستان بوده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.