آقابزرگ از تاریخ میگوید
کسانی که با ادبیات معاصر ایران آشنا هستند، لااقل یکی، دو اثر از بزرگ علوی خواندهاند. او از مشهورترین نویسندگان معاصر ما و پیشکسوت سبک جدید داستاننویسی فارسی است. آثاری همچون «چشمهایش» و «ورقپارههای زندان» همچنان پس از گذشت ۸۰ سال از انتشارشان، جزو داستانهای مثالزدنی فارسی محسوب میشوند. اما شهرت آقای علوی تنها به دلیل آثار ادبی او نیست. او در فاصله سالهای ۱۳۱۰ تا ۱۳۲۰، یکی از تیپهای اصلی روشنفکری ایران محسوب میشد. در این سالها، رفاقت بزرگ علوی با صادق هدایت، به تشکیل محفل ادبی اصحاب ربعه با حضور آن دو و مجتبی مینوی و مسعود فرزاد انجامید. محفلی که کارش پژوهش و ترجمه و نوشتن در حوزه ادبیات و تاریخ ایران بود. در همین سالها، بزرگ علوی با تقی ارانی آشنا شد و همراه او ماهنامه «دنیا» را منتشر کرد. ماهنامهای که محملی بود برای طرح افکار ماتریالیستی و دور هم جمعکردن جوانان روشنفکر و علاقهمند به اندیشه سوسیالیسم. به همین دلیل هم بزرگ علوی همراه با تقی ارانی به زندان افتاد و تبدیل به یکی از چهرههای شاخص گروه ۵۳ نفر شد. علوی در دهه 20 در تأسیس حزب توده ایران نیز نقش داشت و در روزنامههای حزبی قلم میزد
اما بعد از کودتای ۱۳۳۲ مانند بسیاری دیگر از اعضای این حزب مجبور به مهاجرت شد. او بیش از 40 سال پس از کودتای ۲۸ مرداد در آلمان زندگی کرد و تنها یکی، دو بار پس از پیروزی انقلاب مسافرتهای کوتاهی به ایران داشت تا اینکه در ۹۳سالگی در برلین درگذشت.
زندگی پرماجرای علوی، همنشینی او با غولهای ادبی و روشنفکری معاصر همچون صادق هدایت و تقی ارانی، تحمل چهار سال زندان در دوران رضاشاه و سالها عضویت در حزب توده ایران، در کنار کاراکتر او بهعنوان پیشگام داستاننویسی مدرن ایران، خاطرات او را جذاب و خواندنی کرده است. بزرگ علوی تقریبا یک سال پیش از مرگش، جلوی دوربین حمید احمدی، پژوهشگر تاریخ معاصر ایران نشست تا خاطراتش را از این زندگی طولانی روشنفکری و سیاسی ثبتوضبط کند. حاصل آن که مدتی پس از مرگ بزرگ علوی منتشر شد، کتابی است به نام خاطرات بزرگ علوی که چاپ اول آن سال ۱۳۷۷ توسط انتشارات دنیای کتاب منتشر شد و بارها نیز تجدیدچاپ شده است. اهمیت خاطرات بزرگ علوی علاوه بر موارد پیشگفته، در شیوه مصاحبه حمید احمدی برای ثبت تاریخ شفاهی نیز هست. در این مصاحبه طولانی که در ۲۹جلسه ضبط شده، مصاحبهکننده با تسلطی که به وقایع دوره زندگی علوی داشته عموما تلاش کرده وقایع را به یاد آقای علوی بیاورد و برخی اشتباهات او را در نقل تاریخها به دلیل سن بالا (علوی هنگام مصاحبه ۹۱ سال دارد) تصحیح کند. همچنین حمید احمدی از ویرایش متن پیادهشده از نوار تا سرحد امکان خودداری کرده و
تلاش کرده روایت بزرگ علوی از زندگی و زمانهاش با همان حسوحال گفتوگوی شفاهی به مخاطب منتقل شود.
بزرگ علوی در سال ۱۲۸۳ شمسی در خانوادهای بازرگان و مشروطهخواه به دنیا آمد. پدرش ابوالحسن از مشروطهخواهانی بود که در سالهای بعد از شکست جنبش مشروطه و هرجومرج ناشی از جنگ جهانی اول، به پاریس و برلین رفت و فرزندانش را نیز با خود برد. بهاینترتیب آقابزرگ در نخستین سالهای سده ۱۳۰۰ در آلمان مشغول تحصیل بود و همانجا نیز سابقه دوستی و آشنایی با تقی ارانی پیدا کرد. وقتی در سال ۱۳۰۷ به ایران بازگشت با تسلط به زبان آلمانی و استعدادی که در نویسندگی داشت، ترجمه و نوشتن را آغاز کرد. علوی سال ۱۳۰۹ با صادق هدایت آشنا شد و این آشنایی به رفاقتی عمیق کشید. از جمله بخشهای جذاب خاطرات علوی، یادهای او از صادق هدایت است. او داستان آشناییاش را با هدایت چنین بازگو کرده که پس از خواندن کتاب پروین دختر ساسان نوشته هدایت، تصمیم میگیرد با او بهواسطه یک دوست دیداری داشته باشد و در میانه صحبت، به هدایت چنین میگوید: «آقای هدایت من به شما ارادت دارم و پروین دختر ساسان را خواندهام و با موضوع آن موافقم و خوشم آمد کسی برداشته چنین موضوعی را مطرح کرده است. هدایت به شوخی گذراند و گفت پس شما هم اهل معرف هستید. گفتم آقا بنده اهل
معرفت نیستم ولی من گاهی یک چیزهایی نوشتم و خیلی دلم میخواست بدهم به شما بخوانید. هدایت از این خوشش آمد و گفت من هرروز بعدازظهرها در کافه وکا در مخبرالدوله یا کافه لالهزار مینشینم و یک قهوهای میخورم اگر بیایی آنجا میتوانیم با هم صحبت کنیم» (ص۱۶۵).
اینچنین بود که دوستی بزرگ علوی و هدایت آغاز شد و آنها در این کافهنشینیهای پربار همراه با مسعود فرزاد و مجتبی مینوی، محفلی تشکیل دادند و نامش را اصحاب ربعه گذاشتند. محفلی متشکل از چهار جوان مدرنیست که هدفش پرداختن به ادبیات و تاریخ بود و میخواست ترجمه آثار مدرن به فارسی را توسعه بخشد. اما محفل اصحاب ربعه و همنشینی بزرگ علوی با هدایت چند سال بیشتر دوام نداشت. زیرا بزرگ علوی در همان سالها در پی آغاز رفتوآمد با تقی ارانی و ایرج اسکندری به گروهی پیوست که بعدها ۵۳ نفر نام گرفت و باعث شد چهار سال به زندان بیفتد. علوی، دکتر ارانی را از زمان اقامت در اروپا میشناخت. ارانی دوست صمیمی پدر آقابزرگ و برادرش مرتضی علوی بود. هردو به دلیل تسلط به زبان آلمانی در مدرسه صنعتی تهران درس میدادند. با افزایش مراودتها، بزرگ علوی وارد حلقه کوچکی شد که در خانه تقی ارانی کتاب سرمایه اثر مشهور مارکس را میخواندند و آن را تفسیر میکردند. آن ایام، بزرگ علوی کارش این بود که برخی روزها در خانه ارانی متنهای مارکسیستی بخواند، چندساعتی در مدرسه صنعتی تهران درس بدهد، عصرها هم با صادق هدایت و محفلش در کافهای در مرکز تهران
همنشین باشد و سپس تا پاسی از شب بنویسد و ترجمه کند. علوی، معاشرت همزمان با هدایت و ارانی و تأثیر این دو بر زندگیاش را چنین توصیف کرده است: «صادق هدایت از یک طرف و دکتر ارانی از طرف دیگر مرا به دو قطب مختلف میکشاندند. منظورم این نیست که یکی کارهای دیگری را خنثی میکرد و کششی که هرکدام در من داشتند، متضاد از هم نبود. من از یک طرف علاقه داشتم که تماس ادبی خودم را با این گروه (هدایت) ادامه بدهم و از طرف دیگر البته شیفته دکتر «ارانی» هم بودم. شیفته علمش، سوادش، تجربهاش و مقامش و خصوصیات دیگرش. کشش روحی و معنوی این دو نفر در سرنوشت من مؤثر بود» (ص۱۴۷).
علوی زیر نظر ارانی از نویسندگان مجله دنیا شد. مجلهای که حلقه وصلی بود برای دانشجویان و تحصیلکردگان آن دوران که بهرغم فضای بسته سیاسی دوره رضاشاهی تلاش میکردند مباحث سیاسی روز دنیا از جمله عقاید سوسیالیستی و امکان برقراری تشکیلات کمونیستی در ایران را به بحث بگذارند. بهرغم شواهد فراوانی که از تلاش دکتر ارانی و برخی رفقای او برای ایجاد تشکیلات کمونیستی مخفی در ایران حکایت دارد، بزرگ علوی معتقد است که محفل مجله دنیا قصد کار سیاسی نداشته و زندانیشدن ارانی و یارانش نتیجه سناریونویسی پلیس سیاسی رضاشاه بوده است. او در خاطراتش دراینباره نوشته: «مجله دنیا خوانندگانی در بین جوانان پیدا کرده بود و جمعی دور دکتر ارانی حلقه زدند و از همین گروه دانشجویان، رئیس شهربانی وقت، گروه 53 نفر را ساخت و پرداخت و به پنج تا 10 سال حبس{محکوم} و به مرگ دکتر ارانی در زندان منتهی شد. باید در این مورد تأکید کنم که در این آمد و رفت و درس و بحث، هرگز گفتگویی از حزب یا حزبی کمونیست و یا گروه و دستهبندی وجود نداشت» (ص۱۵۵).
ثمره چهار سال زندان بزرگ علوی اگرچه نتایج دردناک خانوادگی از جمله ازدستدادن عشق دوران جوانیاش بود اما به نوشتن دو اثر مهم «ورقپارههای زندان» و «پنجاهوسه نفر» نیز انجامید؛ آثاری که در قفسه کتابهای بزرگ علوی جایگاه ویژهای دارند. خاطرات بزرگ علوی از دهه 20 و سپس سالهای اقامت در تبعید در آلمان نیز یکی از منابع مهم برای پژوهش تاریخ تکاپوهای روشنفکری نزدیک به حزب توده ایران در این دوران است. بزرگ علوی هشت روز بعد از نوروز 1332 از تهران به قصد سفری کوتاه به اروپا رفت اما کودتای 28 مرداد او را مجبور کرد که در اروپا بماند. آقابزرگ از آن تاریخ تا لحظه مرگ را در مهاجرت گذراند و تنها دوبار در اوایل انقلاب آسمان وطن را دید. در هر دو سفر به گرمی از سوی اصحاب فرهنگ هنر در تهران پذیرفته شد. روشنفکران و نویسندگان برآمده از دهه 40، به بزرگ علوی بهعنوان پیشگام ادبیات معاصر مدرن ایران مینگریستند و حال اینکه بزرگ علوی که در خاطراتش متواضع و افتاده است، خود شیفته دیدار و نشستوبرخاست با نویسندگان وطن بوده است. در خاطراتش با اشک شوق بازگو کرده که در سفر نخست در جلسه کانون نویسندگان، درحالیکه در میانه شاملو و سیاوش
کسرایی نشسته بود، از او خواسته بودند ریاست جلسه را برعهده گیرد. با اشک و بغض خطاب به نویسندگان و شاعران و مترجمان کانون نویسندگان میگوید: «آرزو میکردم همواره جزو شماها باشم. سرنوشت نگذاشت. اغلب شما را از روی آثارتان میشناسم. چقدر میل دارم از کارتان، زندگیتان و گرفتاریهایتان باخبر شوم» (ص۳۴۹). میگوید که در این سفر میهمان غلامحسین ساعدی، ایرج افشار، نادر نادرپور، عزتالله انتظامی و نصرت کریمی بوده و چه خاطراتی که از میزبانی آنها تعریف نمیکند. به شیراز و اصفهان میرود و در این سفرها بیش از 500 نفر را از اهالی فرهنگ و ادب گرفته تا سیاستمداران دیده است. تاریخی که آقابزرگ از زندگی و زمانهاش از عصر مشروطه تا انقلاب ۱۳۵۷ روایت کرده، منبع مهمی برای بازخوانی روشنفکری ادبی ایران در سده اخیر است که صداقت و خوشسروزبانی بزرگ علوی آن را خواندنیتر نیز کرده است.
منبع: سایت انجمن مرغ مقلد
کسانی که با ادبیات معاصر ایران آشنا هستند، لااقل یکی، دو اثر از بزرگ علوی خواندهاند. او از مشهورترین نویسندگان معاصر ما و پیشکسوت سبک جدید داستاننویسی فارسی است. آثاری همچون «چشمهایش» و «ورقپارههای زندان» همچنان پس از گذشت ۸۰ سال از انتشارشان، جزو داستانهای مثالزدنی فارسی محسوب میشوند. اما شهرت آقای علوی تنها به دلیل آثار ادبی او نیست. او در فاصله سالهای ۱۳۱۰ تا ۱۳۲۰، یکی از تیپهای اصلی روشنفکری ایران محسوب میشد. در این سالها، رفاقت بزرگ علوی با صادق هدایت، به تشکیل محفل ادبی اصحاب ربعه با حضور آن دو و مجتبی مینوی و مسعود فرزاد انجامید. محفلی که کارش پژوهش و ترجمه و نوشتن در حوزه ادبیات و تاریخ ایران بود. در همین سالها، بزرگ علوی با تقی ارانی آشنا شد و همراه او ماهنامه «دنیا» را منتشر کرد. ماهنامهای که محملی بود برای طرح افکار ماتریالیستی و دور هم جمعکردن جوانان روشنفکر و علاقهمند به اندیشه سوسیالیسم. به همین دلیل هم بزرگ علوی همراه با تقی ارانی به زندان افتاد و تبدیل به یکی از چهرههای شاخص گروه ۵۳ نفر شد. علوی در دهه 20 در تأسیس حزب توده ایران نیز نقش داشت و در روزنامههای حزبی قلم میزد
اما بعد از کودتای ۱۳۳۲ مانند بسیاری دیگر از اعضای این حزب مجبور به مهاجرت شد. او بیش از 40 سال پس از کودتای ۲۸ مرداد در آلمان زندگی کرد و تنها یکی، دو بار پس از پیروزی انقلاب مسافرتهای کوتاهی به ایران داشت تا اینکه در ۹۳سالگی در برلین درگذشت.
زندگی پرماجرای علوی، همنشینی او با غولهای ادبی و روشنفکری معاصر همچون صادق هدایت و تقی ارانی، تحمل چهار سال زندان در دوران رضاشاه و سالها عضویت در حزب توده ایران، در کنار کاراکتر او بهعنوان پیشگام داستاننویسی مدرن ایران، خاطرات او را جذاب و خواندنی کرده است. بزرگ علوی تقریبا یک سال پیش از مرگش، جلوی دوربین حمید احمدی، پژوهشگر تاریخ معاصر ایران نشست تا خاطراتش را از این زندگی طولانی روشنفکری و سیاسی ثبتوضبط کند. حاصل آن که مدتی پس از مرگ بزرگ علوی منتشر شد، کتابی است به نام خاطرات بزرگ علوی که چاپ اول آن سال ۱۳۷۷ توسط انتشارات دنیای کتاب منتشر شد و بارها نیز تجدیدچاپ شده است. اهمیت خاطرات بزرگ علوی علاوه بر موارد پیشگفته، در شیوه مصاحبه حمید احمدی برای ثبت تاریخ شفاهی نیز هست. در این مصاحبه طولانی که در ۲۹جلسه ضبط شده، مصاحبهکننده با تسلطی که به وقایع دوره زندگی علوی داشته عموما تلاش کرده وقایع را به یاد آقای علوی بیاورد و برخی اشتباهات او را در نقل تاریخها به دلیل سن بالا (علوی هنگام مصاحبه ۹۱ سال دارد) تصحیح کند. همچنین حمید احمدی از ویرایش متن پیادهشده از نوار تا سرحد امکان خودداری کرده و
تلاش کرده روایت بزرگ علوی از زندگی و زمانهاش با همان حسوحال گفتوگوی شفاهی به مخاطب منتقل شود.
بزرگ علوی در سال ۱۲۸۳ شمسی در خانوادهای بازرگان و مشروطهخواه به دنیا آمد. پدرش ابوالحسن از مشروطهخواهانی بود که در سالهای بعد از شکست جنبش مشروطه و هرجومرج ناشی از جنگ جهانی اول، به پاریس و برلین رفت و فرزندانش را نیز با خود برد. بهاینترتیب آقابزرگ در نخستین سالهای سده ۱۳۰۰ در آلمان مشغول تحصیل بود و همانجا نیز سابقه دوستی و آشنایی با تقی ارانی پیدا کرد. وقتی در سال ۱۳۰۷ به ایران بازگشت با تسلط به زبان آلمانی و استعدادی که در نویسندگی داشت، ترجمه و نوشتن را آغاز کرد. علوی سال ۱۳۰۹ با صادق هدایت آشنا شد و این آشنایی به رفاقتی عمیق کشید. از جمله بخشهای جذاب خاطرات علوی، یادهای او از صادق هدایت است. او داستان آشناییاش را با هدایت چنین بازگو کرده که پس از خواندن کتاب پروین دختر ساسان نوشته هدایت، تصمیم میگیرد با او بهواسطه یک دوست دیداری داشته باشد و در میانه صحبت، به هدایت چنین میگوید: «آقای هدایت من به شما ارادت دارم و پروین دختر ساسان را خواندهام و با موضوع آن موافقم و خوشم آمد کسی برداشته چنین موضوعی را مطرح کرده است. هدایت به شوخی گذراند و گفت پس شما هم اهل معرف هستید. گفتم آقا بنده اهل
معرفت نیستم ولی من گاهی یک چیزهایی نوشتم و خیلی دلم میخواست بدهم به شما بخوانید. هدایت از این خوشش آمد و گفت من هرروز بعدازظهرها در کافه وکا در مخبرالدوله یا کافه لالهزار مینشینم و یک قهوهای میخورم اگر بیایی آنجا میتوانیم با هم صحبت کنیم» (ص۱۶۵).
اینچنین بود که دوستی بزرگ علوی و هدایت آغاز شد و آنها در این کافهنشینیهای پربار همراه با مسعود فرزاد و مجتبی مینوی، محفلی تشکیل دادند و نامش را اصحاب ربعه گذاشتند. محفلی متشکل از چهار جوان مدرنیست که هدفش پرداختن به ادبیات و تاریخ بود و میخواست ترجمه آثار مدرن به فارسی را توسعه بخشد. اما محفل اصحاب ربعه و همنشینی بزرگ علوی با هدایت چند سال بیشتر دوام نداشت. زیرا بزرگ علوی در همان سالها در پی آغاز رفتوآمد با تقی ارانی و ایرج اسکندری به گروهی پیوست که بعدها ۵۳ نفر نام گرفت و باعث شد چهار سال به زندان بیفتد. علوی، دکتر ارانی را از زمان اقامت در اروپا میشناخت. ارانی دوست صمیمی پدر آقابزرگ و برادرش مرتضی علوی بود. هردو به دلیل تسلط به زبان آلمانی در مدرسه صنعتی تهران درس میدادند. با افزایش مراودتها، بزرگ علوی وارد حلقه کوچکی شد که در خانه تقی ارانی کتاب سرمایه اثر مشهور مارکس را میخواندند و آن را تفسیر میکردند. آن ایام، بزرگ علوی کارش این بود که برخی روزها در خانه ارانی متنهای مارکسیستی بخواند، چندساعتی در مدرسه صنعتی تهران درس بدهد، عصرها هم با صادق هدایت و محفلش در کافهای در مرکز تهران
همنشین باشد و سپس تا پاسی از شب بنویسد و ترجمه کند. علوی، معاشرت همزمان با هدایت و ارانی و تأثیر این دو بر زندگیاش را چنین توصیف کرده است: «صادق هدایت از یک طرف و دکتر ارانی از طرف دیگر مرا به دو قطب مختلف میکشاندند. منظورم این نیست که یکی کارهای دیگری را خنثی میکرد و کششی که هرکدام در من داشتند، متضاد از هم نبود. من از یک طرف علاقه داشتم که تماس ادبی خودم را با این گروه (هدایت) ادامه بدهم و از طرف دیگر البته شیفته دکتر «ارانی» هم بودم. شیفته علمش، سوادش، تجربهاش و مقامش و خصوصیات دیگرش. کشش روحی و معنوی این دو نفر در سرنوشت من مؤثر بود» (ص۱۴۷).
علوی زیر نظر ارانی از نویسندگان مجله دنیا شد. مجلهای که حلقه وصلی بود برای دانشجویان و تحصیلکردگان آن دوران که بهرغم فضای بسته سیاسی دوره رضاشاهی تلاش میکردند مباحث سیاسی روز دنیا از جمله عقاید سوسیالیستی و امکان برقراری تشکیلات کمونیستی در ایران را به بحث بگذارند. بهرغم شواهد فراوانی که از تلاش دکتر ارانی و برخی رفقای او برای ایجاد تشکیلات کمونیستی مخفی در ایران حکایت دارد، بزرگ علوی معتقد است که محفل مجله دنیا قصد کار سیاسی نداشته و زندانیشدن ارانی و یارانش نتیجه سناریونویسی پلیس سیاسی رضاشاه بوده است. او در خاطراتش دراینباره نوشته: «مجله دنیا خوانندگانی در بین جوانان پیدا کرده بود و جمعی دور دکتر ارانی حلقه زدند و از همین گروه دانشجویان، رئیس شهربانی وقت، گروه 53 نفر را ساخت و پرداخت و به پنج تا 10 سال حبس{محکوم} و به مرگ دکتر ارانی در زندان منتهی شد. باید در این مورد تأکید کنم که در این آمد و رفت و درس و بحث، هرگز گفتگویی از حزب یا حزبی کمونیست و یا گروه و دستهبندی وجود نداشت» (ص۱۵۵).
ثمره چهار سال زندان بزرگ علوی اگرچه نتایج دردناک خانوادگی از جمله ازدستدادن عشق دوران جوانیاش بود اما به نوشتن دو اثر مهم «ورقپارههای زندان» و «پنجاهوسه نفر» نیز انجامید؛ آثاری که در قفسه کتابهای بزرگ علوی جایگاه ویژهای دارند. خاطرات بزرگ علوی از دهه 20 و سپس سالهای اقامت در تبعید در آلمان نیز یکی از منابع مهم برای پژوهش تاریخ تکاپوهای روشنفکری نزدیک به حزب توده ایران در این دوران است. بزرگ علوی هشت روز بعد از نوروز 1332 از تهران به قصد سفری کوتاه به اروپا رفت اما کودتای 28 مرداد او را مجبور کرد که در اروپا بماند. آقابزرگ از آن تاریخ تا لحظه مرگ را در مهاجرت گذراند و تنها دوبار در اوایل انقلاب آسمان وطن را دید. در هر دو سفر به گرمی از سوی اصحاب فرهنگ هنر در تهران پذیرفته شد. روشنفکران و نویسندگان برآمده از دهه 40، به بزرگ علوی بهعنوان پیشگام ادبیات معاصر مدرن ایران مینگریستند و حال اینکه بزرگ علوی که در خاطراتش متواضع و افتاده است، خود شیفته دیدار و نشستوبرخاست با نویسندگان وطن بوده است. در خاطراتش با اشک شوق بازگو کرده که در سفر نخست در جلسه کانون نویسندگان، درحالیکه در میانه شاملو و سیاوش
کسرایی نشسته بود، از او خواسته بودند ریاست جلسه را برعهده گیرد. با اشک و بغض خطاب به نویسندگان و شاعران و مترجمان کانون نویسندگان میگوید: «آرزو میکردم همواره جزو شماها باشم. سرنوشت نگذاشت. اغلب شما را از روی آثارتان میشناسم. چقدر میل دارم از کارتان، زندگیتان و گرفتاریهایتان باخبر شوم» (ص۳۴۹). میگوید که در این سفر میهمان غلامحسین ساعدی، ایرج افشار، نادر نادرپور، عزتالله انتظامی و نصرت کریمی بوده و چه خاطراتی که از میزبانی آنها تعریف نمیکند. به شیراز و اصفهان میرود و در این سفرها بیش از 500 نفر را از اهالی فرهنگ و ادب گرفته تا سیاستمداران دیده است. تاریخی که آقابزرگ از زندگی و زمانهاش از عصر مشروطه تا انقلاب ۱۳۵۷ روایت کرده، منبع مهمی برای بازخوانی روشنفکری ادبی ایران در سده اخیر است که صداقت و خوشسروزبانی بزرگ علوی آن را خواندنیتر نیز کرده است.
منبع: سایت انجمن مرغ مقلد
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.