دومین سالگرد قربانیان حادثه با حضور خانوادهها برگزار شد
قدم به قدم با لحظات فاجعه
بامداد شنبه ۱۸ دیماه ۱۴۰۰ خانوادههایی با پلاکاردهای سیاه، عکسهای عزیزانشان و دستهگلهای فراوان در فرودگاه بینالمللی امام خمینی گرد هم آمدند. آنها دو سال پیش در همین ساعات برای آخرین بار با فرزندان و اعضای خانوادهشان خداحافظی کردند و آنها را به هواپیمای ۷۵۲ سپردند تا دقایقی بعد در آسمان ایران هدف موشک قرار بگیرند.
دو سال از این فاجعه گذشته و هنوز هم این غم بزرگ و این داغ سنگین آرام نگرفته است. برای همین در دومین سالگرد این حادثه خانوادههایی که در این دو سال کنار هم بودند و با هم این غم را تاب آورده بودند، قدم به قدم با فاجعه پیش رفتند. از فرودگاه به محل سقوط هواپیما و از آنجا به کنج غم در دل خانههایشان.
اگرچه تلاشهایی شد تا امسال هم مراسمهای دولتی برای بزرگداشت یاد و خاطره جانباختگان این حادثه انجام شود؛ اما این مراسمها با استقبال خانواده قربانیان همراه نشد؛ زیرا در ویدئوهایی که در شبکههای اجتماعی منتشر شده، این اعتراض به وضوح دیده میشود. یکی از معروفترینهایش تجمع خانوادههای داغدار در محل سقوط هواپیماست. جایی که این خانوادهها بامداد دیروز گرد هم آمدند تا با در کنار هم بودن کمی به یکدیگر تسلی خاطر بدهند.
در ویدئوهای منتشرشده میبینیم زمانی که هلیکوپتر یکی از ارگانها برای گلباران محل سقوط بالای سر خانوادهها حاضر میشود، صدای اعتراضها بلند میشود. صدای اعتراض خانوادهها بلند میشود و واضح است که این تسلی خاطر را نمیخواهند. در مجموع روایتهای رسمی از این حادثه برای همراهی خانوادههای داغدار با مراسمهای دولتی بسیار مغشوش است.
برای نمونه ایسنا گزارشی منتشر کرده از «بزرگداشت دومین سالگرد شهدای هواپیمای اوکراینی در گلزار شهدای تهران» با حضور رئیس بنیاد شهید و در آن مدعی شده جمعی از خانوادههای قربانیان هم حضور داشتند؛ اما تنها یک تصویر بسته از قاضیزادههاشمی بر سر یک مزار منتشر شده و نمیتوان از آن فهمید که این همراهی خانواده قربانیان که ایسنا مدعیاش شده، چه میزان بوده؛ اما به هر روی شرح دردی که بر این خانوادهها شده، چنان عیان است که حتی در رسمیترین روایتها با تلاش بر کمکردن حواشی آن هم کتمانپذیر نیست.
برای نمونه در شب سالگرد این رویداد مجری پربحث اخبار ۲۰:۳۰ به سراغ خانواده یکی از قربانیان رفت. علی رضوانی مجری برنامه بدون تعارف در برابر مادر «زهرا حسنیسعدی» نشست. زهرا حسنیسعدی و همسرش محمد صالحه هم از مسافران این هواپیما بودند. همانهایی که تصویرشان با قاسم سلیمانی بعد از اتفاق سقوط در مرکز توجهها بود. خانوادهای با این ویژگیها احتمالا کمخطرترین گزینه برای مجری تلویزیون در تهیه چنین گزارشی بود؛ اما جالب اینجا بود که بعد از سؤالهایی که مجری مطرح میکند، مادر زهرا حسنیسعدی رو به مجری میگوید «همه حرفها را بگویم؟» و بعد به انتقاد میگوید «خانوادهها در این دو سال زجر زیادی کشیدند. مشکل اینجاست که ما نمیدانیم مخاطبمان کیست؟ من از صداوسیما هم گلایه دارم. شما این دو سال کجا بودید؟» و بعد در اینجا دیگر حرفهای این مادر هم قطع میشود و نمیدانیم در ادامه چه انتقاداتی مطرح میکند؛ ولی به هر روی حتی در این روایتهای آهسته هم که سعی میشود سرپوش همه مسائل و چالشهای بزرگ این حادثه برداشته نشود، سویه انتقادی چنان تیز است که نمیتوان از آن
چشم پوشید.
علاوه بر این دو مراسم، روز گذشته در برخی دانشگاهها هم مراسمهای آنلاینی برای بزرگداشت یاد و خاطره قربانیان این حادثه برگزار شد. دانشگاه شریف یکی از دانشگاههایی بود که 16 دانشآموختهاش را در این حادثه از دست داد. آنها عصر دیروز مراسم یادبودی را به صورت آنلاین برگزار کردند. پیشتر هم آنها در حساب توییتری دانشگاه سعی کرده بودند یاد و خاطره قربانیان این حادثه را گرامی بدارند. فارغالتحصیلان دانشگاه شریف با مدیریت دکتر دورعلی از اعضای هیئت علمی این دانشگاه مدتی است مشغول ساخت مدرسهای در سیستانوبلوچستان هستند؛ مدرسهای که بودجه ساختش از سوی فارغالتحصیلان تأمین شده و به یاد این قربانیان ساخته
شده است.
به هر روی دو سال از این حادثه میگذرد و بعید است گذشت زمان بتواند این داغ را سرد کند. تنها پاسخی درست، روشنگرانه و بدون مصلحتاندیشی در معرفی مقصران و برخورد درست با آنهاست که شاید بتواند.
بامداد شنبه ۱۸ دیماه ۱۴۰۰ خانوادههایی با پلاکاردهای سیاه، عکسهای عزیزانشان و دستهگلهای فراوان در فرودگاه بینالمللی امام خمینی گرد هم آمدند. آنها دو سال پیش در همین ساعات برای آخرین بار با فرزندان و اعضای خانوادهشان خداحافظی کردند و آنها را به هواپیمای ۷۵۲ سپردند تا دقایقی بعد در آسمان ایران هدف موشک قرار بگیرند.
دو سال از این فاجعه گذشته و هنوز هم این غم بزرگ و این داغ سنگین آرام نگرفته است. برای همین در دومین سالگرد این حادثه خانوادههایی که در این دو سال کنار هم بودند و با هم این غم را تاب آورده بودند، قدم به قدم با فاجعه پیش رفتند. از فرودگاه به محل سقوط هواپیما و از آنجا به کنج غم در دل خانههایشان.
اگرچه تلاشهایی شد تا امسال هم مراسمهای دولتی برای بزرگداشت یاد و خاطره جانباختگان این حادثه انجام شود؛ اما این مراسمها با استقبال خانواده قربانیان همراه نشد؛ زیرا در ویدئوهایی که در شبکههای اجتماعی منتشر شده، این اعتراض به وضوح دیده میشود. یکی از معروفترینهایش تجمع خانوادههای داغدار در محل سقوط هواپیماست. جایی که این خانوادهها بامداد دیروز گرد هم آمدند تا با در کنار هم بودن کمی به یکدیگر تسلی خاطر بدهند.
در ویدئوهای منتشرشده میبینیم زمانی که هلیکوپتر یکی از ارگانها برای گلباران محل سقوط بالای سر خانوادهها حاضر میشود، صدای اعتراضها بلند میشود. صدای اعتراض خانوادهها بلند میشود و واضح است که این تسلی خاطر را نمیخواهند. در مجموع روایتهای رسمی از این حادثه برای همراهی خانوادههای داغدار با مراسمهای دولتی بسیار مغشوش است.
برای نمونه ایسنا گزارشی منتشر کرده از «بزرگداشت دومین سالگرد شهدای هواپیمای اوکراینی در گلزار شهدای تهران» با حضور رئیس بنیاد شهید و در آن مدعی شده جمعی از خانوادههای قربانیان هم حضور داشتند؛ اما تنها یک تصویر بسته از قاضیزادههاشمی بر سر یک مزار منتشر شده و نمیتوان از آن فهمید که این همراهی خانواده قربانیان که ایسنا مدعیاش شده، چه میزان بوده؛ اما به هر روی شرح دردی که بر این خانوادهها شده، چنان عیان است که حتی در رسمیترین روایتها با تلاش بر کمکردن حواشی آن هم کتمانپذیر نیست.
برای نمونه در شب سالگرد این رویداد مجری پربحث اخبار ۲۰:۳۰ به سراغ خانواده یکی از قربانیان رفت. علی رضوانی مجری برنامه بدون تعارف در برابر مادر «زهرا حسنیسعدی» نشست. زهرا حسنیسعدی و همسرش محمد صالحه هم از مسافران این هواپیما بودند. همانهایی که تصویرشان با قاسم سلیمانی بعد از اتفاق سقوط در مرکز توجهها بود. خانوادهای با این ویژگیها احتمالا کمخطرترین گزینه برای مجری تلویزیون در تهیه چنین گزارشی بود؛ اما جالب اینجا بود که بعد از سؤالهایی که مجری مطرح میکند، مادر زهرا حسنیسعدی رو به مجری میگوید «همه حرفها را بگویم؟» و بعد به انتقاد میگوید «خانوادهها در این دو سال زجر زیادی کشیدند. مشکل اینجاست که ما نمیدانیم مخاطبمان کیست؟ من از صداوسیما هم گلایه دارم. شما این دو سال کجا بودید؟» و بعد در اینجا دیگر حرفهای این مادر هم قطع میشود و نمیدانیم در ادامه چه انتقاداتی مطرح میکند؛ ولی به هر روی حتی در این روایتهای آهسته هم که سعی میشود سرپوش همه مسائل و چالشهای بزرگ این حادثه برداشته نشود، سویه انتقادی چنان تیز است که نمیتوان از آن
چشم پوشید.
علاوه بر این دو مراسم، روز گذشته در برخی دانشگاهها هم مراسمهای آنلاینی برای بزرگداشت یاد و خاطره قربانیان این حادثه برگزار شد. دانشگاه شریف یکی از دانشگاههایی بود که 16 دانشآموختهاش را در این حادثه از دست داد. آنها عصر دیروز مراسم یادبودی را به صورت آنلاین برگزار کردند. پیشتر هم آنها در حساب توییتری دانشگاه سعی کرده بودند یاد و خاطره قربانیان این حادثه را گرامی بدارند. فارغالتحصیلان دانشگاه شریف با مدیریت دکتر دورعلی از اعضای هیئت علمی این دانشگاه مدتی است مشغول ساخت مدرسهای در سیستانوبلوچستان هستند؛ مدرسهای که بودجه ساختش از سوی فارغالتحصیلان تأمین شده و به یاد این قربانیان ساخته
شده است.
به هر روی دو سال از این حادثه میگذرد و بعید است گذشت زمان بتواند این داغ را سرد کند. تنها پاسخی درست، روشنگرانه و بدون مصلحتاندیشی در معرفی مقصران و برخورد درست با آنهاست که شاید بتواند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.