|

میهن‌پرست بسازید، نه میهن‌گریز

دکتر امیر صدری- پزشک و روزنامه‌نگار

نمی‌دانم در خونم بوده یا وقتی آن‌قدر کوچک بوده‌ام که یادم نمی‌آید، به من یادش داده‌اند؛ هر چیزی علت بوده، نتیجه‌اش این شده که با شنیدن نام میهن، احساس خاصی به من دست می‌دهد. شنیدن نام «ایران» کافی است تا موهای تنم سیخ شود، پخش سرود ملی یا «ای ایران ای مرز پرگهر» هم ضربان قلبم را بالا می‌برد. درخصوص خودم هم همیشه این باور را داشته‌ام که عاشق این آب و خاکم، عاشق میهنم هستم و یک میهن‌پرستم. در این خصوص شک ندارم. عاشق مردم این خاک و بوم هم هستم، می‌دانم که شرایط و سختی‌ها باعث شده مردم ذاتا مهربان کشورم حالا سرد و سخت، عصبانی و شوریده‌حال و کم‌طاقت شوند، اما می‌دانم شرایط که مهیا شود این آدم‌ها همان مهربان‌های میهمان‌نواز نوع‌دوستی خواهند شد که بودند. احساس می‌کنم من یکی از همین مردم هستم، با آنها معنا پیدا می‌کنم و بدون آنها چیزهای بسیاری کم خواهم داشت و شاید اصلا هیچ نباشم. برای همین هم هست که از بچگی با ادبیات برخی بچه‌ها که می‌گفتند «می‌خوای بخواه، نمی‌خوای...» مشکل داشتم و بعد هم با ادبیاتی که از آن جمله معروف «هر کی نمی‌خواد جمع کنه بره» شروع شد و بعدها زیرشاخه‌های مختلف دیگری هم پیدا کرد و یکی، دو روز پیش هم به‌طور خاص پزشکان را نشانه رفته است. هرچند گوینده این کلام «پزشکان من را تهدید به مهاجرت نکنند، هرکه می‌خواهد برود به سلامت! خودم برایش بلیت پرواز هم می‌گیرم...» بعدا توضیح داد که منظورش همه پزشکان نبوده‌اند و بخش معدودی بوده‌اند، اما جان کلام همان است که بوده و این آن چیزی است که لج درمی‌آورد. این حس مالکیت، حس تعیین تکلیف از سر قدرت که اینجا، این خاک، این کشور متعلق به من و ماست و شما میهمان هستی حداکثر، این حس «یا آن‌جور باش که ما می‌گوییم یا جمع کن و برو...».

حالا در پاسخ به حرف‌های پزشک متخصص و رئیس دانشگاه سابق و استاندار فعلی، کمپینی به راه افتاده که در آن پزشکان فراوانی هشتگ زده‌اند #مدرک من کو و #بلیت من کو.
دردم آمده از این سخنان و بعد از این کمپین.
از همان بچگی به من یاد داده‌اند که ایران مال همه ماست، مال تمام رنگ پوست‌ها و نژادها و مذاهب، می‌دانم هرآنچه کشورم دارد با همت همه این آدم‌های مختلف در کنار هم و با هم ساخته شده است. می‌دانم بزرگ‌ترین گنج و داشته کشورم همین آدم‌ها هستند؛ همین آدم‌هایی که روی نام ایران تأکید دارند و با شنیدن و یادکردن ایران ضربان قلبشان بالا می‌رود و هر جای جهان هم که بروند هیچ جا برای‌ آنها ایران نخواهد شد. برای همین دردم آمده که این همه پزشک نخبه خاص این کشور اعلام آمادگی کرده‌اند که بروند. پیش‌تر هشدار داده بودم و بودیم که هر روز بر شمار پزشکانی که دارند می‌روند اضافه می‌شود و حالا این هشتگ‌ها دردم می‌آورد که «یعنی همه آنها واقعا این همه دوست دارند بروند؟ همه‌شان اگر فرصت مهیا شود میهن را می‌گذارند و می‌روند؟». باور دارم که نتیجه همه این ادبیات «اینجا مال من است نه تو»، یعنی برو، بکن و برو، دیگر میهنت را دوست نداشته باش، می‌شود از‌دست‌دادن بزرگ‌ترین گنج عالم هستی. ایران به مردمش ایران است، نه به نفت و گاز و برنج شمال و خرمای جنوب و مس کرمان و ذوب‌آهن اصفهان، هیچ چیز ایران به اندازه تک‌تک آنها که می‌روند ارزش ندارد. شما ملاک میهن‌پرستی نیستید، چه کسی گفته آن که به او می‌گوید برو کمتر از شما میهنش و مردمش را دوست دارد؟ اگر میهن‌پرستید دعوت کنید که بمانند، کاری کنید که به ماندن ترغیب شوند، وگرنه فراری‌دادن که کاری ندارد. اگر مسئول هستی، اگر میکروفنی در اختیار داری، باید بکوشی درک کنی، باید رخت و لباس و کفش آدم‌های دیگر را تن کنی تا درد و دغدغه‌شان را دریابی و وقتی دردهایشان را یافتی کمک به حل‌شان کنی، وگرنه از بالا نگاه‌کردن و نسخه «رفتن» برای دیگران پیچیدن هنر نیست. هنر آن است که انسان‌ها را میهن‌پرست کنید، نه میهن‌گریز.

نمی‌دانم در خونم بوده یا وقتی آن‌قدر کوچک بوده‌ام که یادم نمی‌آید، به من یادش داده‌اند؛ هر چیزی علت بوده، نتیجه‌اش این شده که با شنیدن نام میهن، احساس خاصی به من دست می‌دهد. شنیدن نام «ایران» کافی است تا موهای تنم سیخ شود، پخش سرود ملی یا «ای ایران ای مرز پرگهر» هم ضربان قلبم را بالا می‌برد. درخصوص خودم هم همیشه این باور را داشته‌ام که عاشق این آب و خاکم، عاشق میهنم هستم و یک میهن‌پرستم. در این خصوص شک ندارم. عاشق مردم این خاک و بوم هم هستم، می‌دانم که شرایط و سختی‌ها باعث شده مردم ذاتا مهربان کشورم حالا سرد و سخت، عصبانی و شوریده‌حال و کم‌طاقت شوند، اما می‌دانم شرایط که مهیا شود این آدم‌ها همان مهربان‌های میهمان‌نواز نوع‌دوستی خواهند شد که بودند. احساس می‌کنم من یکی از همین مردم هستم، با آنها معنا پیدا می‌کنم و بدون آنها چیزهای بسیاری کم خواهم داشت و شاید اصلا هیچ نباشم. برای همین هم هست که از بچگی با ادبیات برخی بچه‌ها که می‌گفتند «می‌خوای بخواه، نمی‌خوای...» مشکل داشتم و بعد هم با ادبیاتی که از آن جمله معروف «هر کی نمی‌خواد جمع کنه بره» شروع شد و بعدها زیرشاخه‌های مختلف دیگری هم پیدا کرد و یکی، دو روز پیش هم به‌طور خاص پزشکان را نشانه رفته است. هرچند گوینده این کلام «پزشکان من را تهدید به مهاجرت نکنند، هرکه می‌خواهد برود به سلامت! خودم برایش بلیت پرواز هم می‌گیرم...» بعدا توضیح داد که منظورش همه پزشکان نبوده‌اند و بخش معدودی بوده‌اند، اما جان کلام همان است که بوده و این آن چیزی است که لج درمی‌آورد. این حس مالکیت، حس تعیین تکلیف از سر قدرت که اینجا، این خاک، این کشور متعلق به من و ماست و شما میهمان هستی حداکثر، این حس «یا آن‌جور باش که ما می‌گوییم یا جمع کن و برو...».

حالا در پاسخ به حرف‌های پزشک متخصص و رئیس دانشگاه سابق و استاندار فعلی، کمپینی به راه افتاده که در آن پزشکان فراوانی هشتگ زده‌اند #مدرک من کو و #بلیت من کو.
دردم آمده از این سخنان و بعد از این کمپین.
از همان بچگی به من یاد داده‌اند که ایران مال همه ماست، مال تمام رنگ پوست‌ها و نژادها و مذاهب، می‌دانم هرآنچه کشورم دارد با همت همه این آدم‌های مختلف در کنار هم و با هم ساخته شده است. می‌دانم بزرگ‌ترین گنج و داشته کشورم همین آدم‌ها هستند؛ همین آدم‌هایی که روی نام ایران تأکید دارند و با شنیدن و یادکردن ایران ضربان قلبشان بالا می‌رود و هر جای جهان هم که بروند هیچ جا برای‌ آنها ایران نخواهد شد. برای همین دردم آمده که این همه پزشک نخبه خاص این کشور اعلام آمادگی کرده‌اند که بروند. پیش‌تر هشدار داده بودم و بودیم که هر روز بر شمار پزشکانی که دارند می‌روند اضافه می‌شود و حالا این هشتگ‌ها دردم می‌آورد که «یعنی همه آنها واقعا این همه دوست دارند بروند؟ همه‌شان اگر فرصت مهیا شود میهن را می‌گذارند و می‌روند؟». باور دارم که نتیجه همه این ادبیات «اینجا مال من است نه تو»، یعنی برو، بکن و برو، دیگر میهنت را دوست نداشته باش، می‌شود از‌دست‌دادن بزرگ‌ترین گنج عالم هستی. ایران به مردمش ایران است، نه به نفت و گاز و برنج شمال و خرمای جنوب و مس کرمان و ذوب‌آهن اصفهان، هیچ چیز ایران به اندازه تک‌تک آنها که می‌روند ارزش ندارد. شما ملاک میهن‌پرستی نیستید، چه کسی گفته آن که به او می‌گوید برو کمتر از شما میهنش و مردمش را دوست دارد؟ اگر میهن‌پرستید دعوت کنید که بمانند، کاری کنید که به ماندن ترغیب شوند، وگرنه فراری‌دادن که کاری ندارد. اگر مسئول هستی، اگر میکروفنی در اختیار داری، باید بکوشی درک کنی، باید رخت و لباس و کفش آدم‌های دیگر را تن کنی تا درد و دغدغه‌شان را دریابی و وقتی دردهایشان را یافتی کمک به حل‌شان کنی، وگرنه از بالا نگاه‌کردن و نسخه «رفتن» برای دیگران پیچیدن هنر نیست. هنر آن است که انسان‌ها را میهن‌پرست کنید، نه میهن‌گریز.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.