|

جابه‌جایی جعبه‌ها

سحر سلخی

اضطراب، تشویش یا دلشوره عبارت است از یک احساس منتشر، ناخوشایند و مبهم از هراس و نگرانی با منشأ ناشناخته که به فرد دست می‌دهد که عدم اطمینان، درماندگی و برانگیختگی جسمی به همراه دارد. وقوع مجدد موقعیت‌هایی که قبلا فشار روحی آفریده‌اند یا طی آنها به فرد آسیب رسیده‌ است باعث اضطراب می‌شود. كارتن‬‌ها نماد وضعیتی همراه با اضطراب و تشویش دائمی خانه‌به‌دوشان مستأجر است. مستأجر ناچار است سال به سال ماحصل زندگی را در کارتن‌ها با دقت بسته‌بندی کند و از خانه‌ای به خانه اجاره‌ای دیگری کوچ کند. او همواره نگران است، او همواره مضطرب است، آینده چه خواهد شد؟
«حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَکیلُ»
نگرانی یا دلواپسی واکنشی طبیعی است که در آن ذهن تلاش می‌کند با عامل تهدید بیرونی مبارزه کند و جلوی آن را بگیرد. نگرانی بیشتر مربوط به آینده است و چیزهایی که هنوز اتفاق نیفتاده و مستأجر همواره نگران این است که آیا از عهده تأمین اجاره‌بهای سال دیگر بر خواهد آمد؟ آیا صاحبخانه منصف خواهد بود؟ آیا سال دیگر مجبور به ترک این خانه خواهد شد؟ و در طول زندگی مستأجری، کارتن‌ها نماد این جابه‌جایی و اضطراب‌اند.
و چنین است که با «نگرانی» از چند ماه قبل از موعد پایان قرارداد اجاره چشمانش در خیابان، کارتن می‌کاود. کارتن باید مقاوم باشد و تاب به‌دوش‌کشیدن زندگی مستأجر را داشته باشد. او مغازه‌هایی را برای خرید کارتن‌های «خوب و مقاوم» به‌خاطر می‌سپارد و فروشنده هرچقدر منصف‌تر، گشاده‌روتر و سخاوتمندتر باشد، مستأجر بیشتر با او احساس صمیمیت می‌کند. موعدش که برسد دسته‌دسته کارتن است که به خانه آشفته از هجوم اسباب‌کشی وارد می‌شود. مغازه‌دارها هم کمبود جا دارند، کارتن‌ها را تا می‌زنند و فرایند بازکردن و چسب‌زدن کارتن‌ها شروع می‌شود و اسباب و اثاثیه در آنها جا داده می‌شود. بعضی اسباب و اشیا، عزیزند و نباید در کارتن‌ها جا داده شوند، آنها جدا گوشه‌ای چیده می‌شوند تا به روشی دیگر به خانه جدید برده شوند، به آنها «دست‌بر» گفته می‌شود؛ یعنی آن‌قدر عزیزند که باید روی دست برده شوند تا خط نیفتند مثلا کتاب‌ها و خرده‌اشیای یادگاری. پس از پایان طاقت‌فرسای جابه‌جایی حالا وقتش می‌رسد که مستأجر کارتن‌ها را که اغلب کارتن‌های میوه (بیشتر موز) یا پفک، گاهی تخم‌مرغ و از این قبیل است تا می‌زند، با دقت بسته‌بندی می‌کند و این مایملک ارزشمند را در جایی که از گزند باد و باران آسیب نبیند نگه می‌دارد تا سال دیگر؛ تا سال دیگر و با آرزویی تقریبا محال که‌ ای کاش برای همیشه این مایملک را نداشته باشد. کارتن‌ها، جزء داشته‌های ارزشمند هر مستأجر است، اگر آنها نباشند چگونه خانه‌اش را به دوش بکشد و به جایی دیگر ببرد؟ گاهی هم آنها را به دوستان نیازمندش امانت می‌دهد. در این میان پیدا می‌شود کارتن‌هایی که سال‌های سال از خانه‌ای به خانه دیگر وسایل را بر دوش کشیده‌اند. هر سال با پایین‌آمدن توان مالی مستأجر، این نگرانی که سال بعد چقدر از اسباب و وسایل در آنها جای خواهد گرفت، روح مستأجر را می‌خورد و رنده می‌کند؛ زیرا گرانی گریبان‌گیر است و فراگیر؛ زیرا خانه‌های مستأجران هرچه که می‌گذرد کوچک و کوچک‌تر می‌شود اما امید همواره با ماست؛ این امید که روزی، صاحب خانه‌ای یک‌متری خواهیم شد، روزی که ما هم صاحبخانه می‌شویم.

اضطراب، تشویش یا دلشوره عبارت است از یک احساس منتشر، ناخوشایند و مبهم از هراس و نگرانی با منشأ ناشناخته که به فرد دست می‌دهد که عدم اطمینان، درماندگی و برانگیختگی جسمی به همراه دارد. وقوع مجدد موقعیت‌هایی که قبلا فشار روحی آفریده‌اند یا طی آنها به فرد آسیب رسیده‌ است باعث اضطراب می‌شود. كارتن‬‌ها نماد وضعیتی همراه با اضطراب و تشویش دائمی خانه‌به‌دوشان مستأجر است. مستأجر ناچار است سال به سال ماحصل زندگی را در کارتن‌ها با دقت بسته‌بندی کند و از خانه‌ای به خانه اجاره‌ای دیگری کوچ کند. او همواره نگران است، او همواره مضطرب است، آینده چه خواهد شد؟
«حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَکیلُ»
نگرانی یا دلواپسی واکنشی طبیعی است که در آن ذهن تلاش می‌کند با عامل تهدید بیرونی مبارزه کند و جلوی آن را بگیرد. نگرانی بیشتر مربوط به آینده است و چیزهایی که هنوز اتفاق نیفتاده و مستأجر همواره نگران این است که آیا از عهده تأمین اجاره‌بهای سال دیگر بر خواهد آمد؟ آیا صاحبخانه منصف خواهد بود؟ آیا سال دیگر مجبور به ترک این خانه خواهد شد؟ و در طول زندگی مستأجری، کارتن‌ها نماد این جابه‌جایی و اضطراب‌اند.
و چنین است که با «نگرانی» از چند ماه قبل از موعد پایان قرارداد اجاره چشمانش در خیابان، کارتن می‌کاود. کارتن باید مقاوم باشد و تاب به‌دوش‌کشیدن زندگی مستأجر را داشته باشد. او مغازه‌هایی را برای خرید کارتن‌های «خوب و مقاوم» به‌خاطر می‌سپارد و فروشنده هرچقدر منصف‌تر، گشاده‌روتر و سخاوتمندتر باشد، مستأجر بیشتر با او احساس صمیمیت می‌کند. موعدش که برسد دسته‌دسته کارتن است که به خانه آشفته از هجوم اسباب‌کشی وارد می‌شود. مغازه‌دارها هم کمبود جا دارند، کارتن‌ها را تا می‌زنند و فرایند بازکردن و چسب‌زدن کارتن‌ها شروع می‌شود و اسباب و اثاثیه در آنها جا داده می‌شود. بعضی اسباب و اشیا، عزیزند و نباید در کارتن‌ها جا داده شوند، آنها جدا گوشه‌ای چیده می‌شوند تا به روشی دیگر به خانه جدید برده شوند، به آنها «دست‌بر» گفته می‌شود؛ یعنی آن‌قدر عزیزند که باید روی دست برده شوند تا خط نیفتند مثلا کتاب‌ها و خرده‌اشیای یادگاری. پس از پایان طاقت‌فرسای جابه‌جایی حالا وقتش می‌رسد که مستأجر کارتن‌ها را که اغلب کارتن‌های میوه (بیشتر موز) یا پفک، گاهی تخم‌مرغ و از این قبیل است تا می‌زند، با دقت بسته‌بندی می‌کند و این مایملک ارزشمند را در جایی که از گزند باد و باران آسیب نبیند نگه می‌دارد تا سال دیگر؛ تا سال دیگر و با آرزویی تقریبا محال که‌ ای کاش برای همیشه این مایملک را نداشته باشد. کارتن‌ها، جزء داشته‌های ارزشمند هر مستأجر است، اگر آنها نباشند چگونه خانه‌اش را به دوش بکشد و به جایی دیگر ببرد؟ گاهی هم آنها را به دوستان نیازمندش امانت می‌دهد. در این میان پیدا می‌شود کارتن‌هایی که سال‌های سال از خانه‌ای به خانه دیگر وسایل را بر دوش کشیده‌اند. هر سال با پایین‌آمدن توان مالی مستأجر، این نگرانی که سال بعد چقدر از اسباب و وسایل در آنها جای خواهد گرفت، روح مستأجر را می‌خورد و رنده می‌کند؛ زیرا گرانی گریبان‌گیر است و فراگیر؛ زیرا خانه‌های مستأجران هرچه که می‌گذرد کوچک و کوچک‌تر می‌شود اما امید همواره با ماست؛ این امید که روزی، صاحب خانه‌ای یک‌متری خواهیم شد، روزی که ما هم صاحبخانه می‌شویم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.