|

بازی همسان‌سازی

جلوی مجلس و كانون‌های بازنشستگی تجمع هست. تجمعی متفاوت از بسیاری تجمعات، جمعی با موهای سپید، قامت‌های نحیف و خمیده و نیمه‌خمیده، چشمانی كم‌سو و بعضی عصا به دست و... .

بازنشستگان‌اند، همان معلمانی كه در سال‌های پیروزی انقلاب، مشت‌های گره‌كرده و فریاد بلندشان كاخ‌ها را لرزاند. همان‌هایی كه استبداد و فساد را برنتافتند و پرچم عدالت‌خواهی برافراشتند، همان معلمانی كه بعد بسیاری همراه دانش‌آموزان‌شان برای دفاع از وطن به جبهه رفتند و هشت سال با متجاوز جنگیدند، همان معلمانی كه رؤیاهای زیادی داشتند و ورد و سرودشان الله، الله بود و فردا كه بهار آید، آزاد و رها هستیم.
امروز باز به خیابان آمده‌اند اما نه برای اهداف سیاسی بلكه برای عدالت و رفع تبعیض، برای اینكه به دولتمردان بگویند خمیدگی قامتمان بیشتر از آنكه از گذر زمان باشد، از بی‌عدالتی و تبعیض است.
جایی كه امروز آنان جمع شده‌اند، دانش‌آموزان دیروز آنان بر اریكه قدرت نشسته‌اند، یكی پشت بلندگوی دستی می‌خواهد فریاد بزند: بازنشسته داد بزن، حق خود را فریاد بزن، اما نه، این حنجره‌ها نحیف‌تر از آن‌اند كه داد بزنند و فریاد بكشند، تا دانش‌آموزان‌شان كه تا دیروز به احترامشان از جا بلند می‌شدند، فریادشان را بشنوند و حداقل به احترامشان چند لحظه‌ای صندلی قدرت را رها کرده و به درد دل آنان گوش دهند و... .
آنان همان نسل انقلابی هستند كه با فساد و رانت و اختلاس بیگانه بودند و فقط برای رسیدن به روزی حلال معلم شده بودند، امروز حتی حقوقشان كفایت تهیه دارویی كه اندكی از درد جسم و جانشان را كم كند، نمی‌كند. سفره‌شان خالی‌تر از آن است كه شبی فرزندان بر سر آن بنشینند و خوش بگذرانند، نه آن شور انقلابی دیروز را دارند، نه با سیاست و قدرت كاری دارند، خسته از سیاست و فقط نگران معیشت و سفره خالی خود هستند. سفره‌ای خالی كه با پول یك اختلاس و رانت می‌توان هزاران سفره خالی آنان را رنگین كرد.
جوانی‌شان را صرف تربیت فرزندان این مرز و بوم كرده و حالا كه پیر و فرتوت و رنجورند، نای فریادزدن ندارند تا دانش‌آموزان دیروزشان و صاحبان قدرت امروز صدای نحیفشان را از پشت دیوار مجلس بشنوند و اندكی از بودجه‌هایی كه بیشتر ریخت‌وپاش است كاسته و همسان‌سازی را اجرا كنند تا بازنشستگان توان تهیه داروی دردهای فراوان را داشته باشند و در داستان‌های پدربزرگ و مادربزرگ‌شان از گذشته خود با آه و حسرت یاد نكنند و با افتخار برای نوه‌ها داستان زندگی‌شان را بازگو كنند؟!

جلوی مجلس و كانون‌های بازنشستگی تجمع هست. تجمعی متفاوت از بسیاری تجمعات، جمعی با موهای سپید، قامت‌های نحیف و خمیده و نیمه‌خمیده، چشمانی كم‌سو و بعضی عصا به دست و... .

بازنشستگان‌اند، همان معلمانی كه در سال‌های پیروزی انقلاب، مشت‌های گره‌كرده و فریاد بلندشان كاخ‌ها را لرزاند. همان‌هایی كه استبداد و فساد را برنتافتند و پرچم عدالت‌خواهی برافراشتند، همان معلمانی كه بعد بسیاری همراه دانش‌آموزان‌شان برای دفاع از وطن به جبهه رفتند و هشت سال با متجاوز جنگیدند، همان معلمانی كه رؤیاهای زیادی داشتند و ورد و سرودشان الله، الله بود و فردا كه بهار آید، آزاد و رها هستیم.
امروز باز به خیابان آمده‌اند اما نه برای اهداف سیاسی بلكه برای عدالت و رفع تبعیض، برای اینكه به دولتمردان بگویند خمیدگی قامتمان بیشتر از آنكه از گذر زمان باشد، از بی‌عدالتی و تبعیض است.
جایی كه امروز آنان جمع شده‌اند، دانش‌آموزان دیروز آنان بر اریكه قدرت نشسته‌اند، یكی پشت بلندگوی دستی می‌خواهد فریاد بزند: بازنشسته داد بزن، حق خود را فریاد بزن، اما نه، این حنجره‌ها نحیف‌تر از آن‌اند كه داد بزنند و فریاد بكشند، تا دانش‌آموزان‌شان كه تا دیروز به احترامشان از جا بلند می‌شدند، فریادشان را بشنوند و حداقل به احترامشان چند لحظه‌ای صندلی قدرت را رها کرده و به درد دل آنان گوش دهند و... .
آنان همان نسل انقلابی هستند كه با فساد و رانت و اختلاس بیگانه بودند و فقط برای رسیدن به روزی حلال معلم شده بودند، امروز حتی حقوقشان كفایت تهیه دارویی كه اندكی از درد جسم و جانشان را كم كند، نمی‌كند. سفره‌شان خالی‌تر از آن است كه شبی فرزندان بر سر آن بنشینند و خوش بگذرانند، نه آن شور انقلابی دیروز را دارند، نه با سیاست و قدرت كاری دارند، خسته از سیاست و فقط نگران معیشت و سفره خالی خود هستند. سفره‌ای خالی كه با پول یك اختلاس و رانت می‌توان هزاران سفره خالی آنان را رنگین كرد.
جوانی‌شان را صرف تربیت فرزندان این مرز و بوم كرده و حالا كه پیر و فرتوت و رنجورند، نای فریادزدن ندارند تا دانش‌آموزان دیروزشان و صاحبان قدرت امروز صدای نحیفشان را از پشت دیوار مجلس بشنوند و اندكی از بودجه‌هایی كه بیشتر ریخت‌وپاش است كاسته و همسان‌سازی را اجرا كنند تا بازنشستگان توان تهیه داروی دردهای فراوان را داشته باشند و در داستان‌های پدربزرگ و مادربزرگ‌شان از گذشته خود با آه و حسرت یاد نكنند و با افتخار برای نوه‌ها داستان زندگی‌شان را بازگو كنند؟!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.