|

به مبارکی سال نو میلادی

غلامرضا امامی

«و عیسی چون در بیت‌اللحم زاییده شد، ناگاه مجوسی چند از ناحیه مشرق به اورشلیم ‌آمده گفتند: كجاست آن مولود؟ زانكه ما ستاره او را در طرف مشرق دیده‌ایم»

«انجیل متی»
ما را با مسیح پیامبر مهر پیوندی دیرینه و دیر‌پاست.حضرت زردشت تولد مسیح را بشارت و نوید داده بود. در پی پیشگویی آن پیامبر پارسی، سه تن از نیاکان ما ایرانیان از حركت ستارگان دریافته بودند كه در شبی سرد، مسیح چون خورشیدی گرم، جهان و جان سرد مردمان را روشن می‌سازد. نوری تاریكی را می‌زداید. دل‌ها را شادان و پرمهر می‌دارد، با تولد او ستم‌دیدگان دلگرم می‌شوند و با ستمگران می‌ستیزند. آنان از راهی دور، از میهن و سرزمین ما، از خاک پاک ما، از پارس به فلسطین سفر كردند، می‌خواستند این كودك را بنگرند و آن شب آن‌چنان كه در انجیل آمده: ناگاه ستاره‌ای كه در ناحیه مشرق دیده بودند در پیش‌رویشان می‌رفت تا آنكه آمده بر جایی كه طفل بود ایستاده شد. چون ستاره را دیده بودند. در انتهای غایت خرسند گشته و داخل در خانه شده، طفل را با مادر وی مریم یافتند. پس مخازن خود را گشوده از طلا و كندر و مربا پیشكش گذرانیدند.

سال‌های بسیاری، قرن‌ها، شب یلدا، میلاد میترا و مهر و کریسمس هم‌زمان بود؛ اما با تغییراتی این هم‌زمانی دگرگون شد. قرن‌ها است که نقش آن سه ایرانی پاک‌نهاد در تالار مرکزی زادگاه مسیح - کلیسای بیت‌اللحم - دل و دیده از زائران و بینندگان می‌رباید. این سه ایرانی که شلوار و جامه‌ای ایرانی بر تن دارند و کلاهی نوک‌برگشته بر سر، بر سر‌در کلیسا با مهره‌های سنگی رنگی به روزگاران جاودان مانده‌اند. خسرو دوم که فلسطین را تسخیر کرد و همه یادگاران کهن را نابود ساخت، از انهدام این اثر تاریخی ایرانی چشم پوشید. آن سه ایرانی که حاکم زمانه فرمان قتل‌شان را صادر کرد، هدایای خویش را تقدیم مریم و نوزادش مسیح کردند و شبانه به سوی ایران گریخته و بازگشتند. بنا به تحقیق دانشور ایران‌شناس فرزانه، استاد فرانکو اومتو، آن سه ایرانی در ساوه درگذشتند. مزار آنان را به سال 1271 مارکوپولو دیدار کرد و نیز تا سال 1288 در دیدار نماینده پاپ «جوانی مونته کوروینو» این بنای چهارگوش برپا بود. اکنون گویا آن بنا در زیر توده‌ای خاک پنهان شده و باستان‌شناسان ما می‌تو انند از این گنجینه کهن رمز و راز بگشایند. ما را با مسیح و مسیحیان مهری دیرینه است... پیوندی پاك و پایدار، سال‌های بسیاری است كه زادگاه و زاده‌شدن مسیح به هنرمندی و چیره‌دستی در همه خانه‌ها و روستاها و شهرهای ایتالیا به نمایش درآمده و ساخته می‌شود؛ ماكتی که ایتالیایی‌ها آن را (پره سپیو) می‌نامند. من سال‌ها است که در ایتالیا می‌زیم. این شاهكارهای شگفت را كه به بركت ایمان و به شور عشق پدید آمده، بسیار دیده‌ام. در زادروز آن پیامبر مهر و مدارا زندگی دو هزار سال پیش در زادگاهش «بیت‌اللحم» آن‌چنان به زیبایی شكل می‌گیرد كه بیش از هر سروده و داستان و نقش و نغمه‌ای دل می‌لرزد و دیده از شوق و عشق می‌گرید. در این بازآفرینی‌ها، مردان پارسی، دستاری زیبا و رنگین بر سر دارند و هدیه‌هایی بر دست. كمتر كسی درمی‌یابد كه این مردان با هاله و هیبتی شرقی، پدران ایرانی ما هستند كه به پیشواز تولد مسیح، این راه دراز را با شتر پیمودند. در آن بازآفرینی‌ها تصویر یا تندیس شتری هم به چشم می‌خورد به نشانه شرق و نماد سفر‌های دور و دراز. در ایام زادروز مسیح و آغاز سال نو میلادی از خدا می‌خواهیم كه به نور پاك مسیح جهان روشن شود و شب ستم پایان گیرد. مسیح، جهان را به یاری ستم‌دیدگان و ستم‌ستیزان فرا‌می‌خواند. مسیح می‌خواهد كه خشم و خروش جغد جنگ خاموش شود، كبوتر صلح و عشق و شادی و دوستی در جهان، در همه جای جهان، به پرواز درآید و بر دل‌ها و دید‌ه‌ها سایه بگستراند. نفیر گلوله‌ها خاموش شود و به جای گلوله‌ها، گل‌ها دیده‌ها و دل‌ها را شادان سازد. از خدای مسیح می‌خواهیم به بركت او در این سال، كودكی برای آب و نان نگرید و شب خسته و گرسنه از سوز سرما نلرزد و نخسبد. اشكی بر دیده مادری روان نشود. پدری پیكر گلگون كودك پاكش را به خاك نسپارد. بر سر مردمی بی‌پناه آتش خشم و كینه شعله نکشد. پناهنده‌ای بی‌پناه به کام دریا فرونرود. مرزها به روی آوارگان گشوده شود، دیوارها بشکند و فرو ریزد؛ دیوارهای درونی و بیرونی. بی‌محکمه و محاکمه‌ای در هیچ کجای جهان، دستبندی بر دستی، پای‌بندی بر پایی، حصاری بر اندیشه‌ای افكنده نشود. بی‌گناهی در حبس به سر نبرد، آزاده‌ای به بندی نیفتد. سفره‌ای از نان خالی پهن نشود و پدری از شرم ناداری چشم به زمین ندوزد. مادری از غم فقر نگرید. سربازی قلب بی‌گناهی را نشانه نگیرد و فرمان شلیک را چنین پاسخ دهد: این انسان هم مادری دارد و پدری. دختری دارد و پسری، نه. من شلیک نمی‌کنم. جانی نمی‌ستانم. آرزو کنیم اشك اسیری روان نشود، دل و دیده ستم‌دیده‌ای نلرزد، قاضیان به حق حکم رانند، به داد، داد ستانند. مسیح پیام‌آور آزادی، صلح، شادی و امید است. قرن‌ها پیش پدران ما به شوق دیدار مسیح راه درازی را پیمودند و اكنون ما ایرانیان، فرزندان آنان كه بسیاری از ما مسلمانیم، برادرانه در كنار مسیحیان هم‌میهن‌مان قرن‌ها به آرامی و مهربانی زیسته‌ایم. در آستانه سال نو از خدای مسیح می‌خواهیم كه به مباركی، درخت داد را پربار كند، گام‌مان را به راه او استوار دارد و نوید عشق را در دلمان سر دهد. از خرمای شادی، جانمان را شیرین سازد و از چشمه گوارای آزادی و صلح و دادگری، جامی به جهانیان بنوشاند. ایمان بیاوریم كه به گفته حافظ: فیض روح‌القدس ار باز مدد فرماید/ دیگران هم بكنند
آنچه «مسیحا» می‌کرد.

«و عیسی چون در بیت‌اللحم زاییده شد، ناگاه مجوسی چند از ناحیه مشرق به اورشلیم ‌آمده گفتند: كجاست آن مولود؟ زانكه ما ستاره او را در طرف مشرق دیده‌ایم»

«انجیل متی»
ما را با مسیح پیامبر مهر پیوندی دیرینه و دیر‌پاست.حضرت زردشت تولد مسیح را بشارت و نوید داده بود. در پی پیشگویی آن پیامبر پارسی، سه تن از نیاکان ما ایرانیان از حركت ستارگان دریافته بودند كه در شبی سرد، مسیح چون خورشیدی گرم، جهان و جان سرد مردمان را روشن می‌سازد. نوری تاریكی را می‌زداید. دل‌ها را شادان و پرمهر می‌دارد، با تولد او ستم‌دیدگان دلگرم می‌شوند و با ستمگران می‌ستیزند. آنان از راهی دور، از میهن و سرزمین ما، از خاک پاک ما، از پارس به فلسطین سفر كردند، می‌خواستند این كودك را بنگرند و آن شب آن‌چنان كه در انجیل آمده: ناگاه ستاره‌ای كه در ناحیه مشرق دیده بودند در پیش‌رویشان می‌رفت تا آنكه آمده بر جایی كه طفل بود ایستاده شد. چون ستاره را دیده بودند. در انتهای غایت خرسند گشته و داخل در خانه شده، طفل را با مادر وی مریم یافتند. پس مخازن خود را گشوده از طلا و كندر و مربا پیشكش گذرانیدند.

سال‌های بسیاری، قرن‌ها، شب یلدا، میلاد میترا و مهر و کریسمس هم‌زمان بود؛ اما با تغییراتی این هم‌زمانی دگرگون شد. قرن‌ها است که نقش آن سه ایرانی پاک‌نهاد در تالار مرکزی زادگاه مسیح - کلیسای بیت‌اللحم - دل و دیده از زائران و بینندگان می‌رباید. این سه ایرانی که شلوار و جامه‌ای ایرانی بر تن دارند و کلاهی نوک‌برگشته بر سر، بر سر‌در کلیسا با مهره‌های سنگی رنگی به روزگاران جاودان مانده‌اند. خسرو دوم که فلسطین را تسخیر کرد و همه یادگاران کهن را نابود ساخت، از انهدام این اثر تاریخی ایرانی چشم پوشید. آن سه ایرانی که حاکم زمانه فرمان قتل‌شان را صادر کرد، هدایای خویش را تقدیم مریم و نوزادش مسیح کردند و شبانه به سوی ایران گریخته و بازگشتند. بنا به تحقیق دانشور ایران‌شناس فرزانه، استاد فرانکو اومتو، آن سه ایرانی در ساوه درگذشتند. مزار آنان را به سال 1271 مارکوپولو دیدار کرد و نیز تا سال 1288 در دیدار نماینده پاپ «جوانی مونته کوروینو» این بنای چهارگوش برپا بود. اکنون گویا آن بنا در زیر توده‌ای خاک پنهان شده و باستان‌شناسان ما می‌تو انند از این گنجینه کهن رمز و راز بگشایند. ما را با مسیح و مسیحیان مهری دیرینه است... پیوندی پاك و پایدار، سال‌های بسیاری است كه زادگاه و زاده‌شدن مسیح به هنرمندی و چیره‌دستی در همه خانه‌ها و روستاها و شهرهای ایتالیا به نمایش درآمده و ساخته می‌شود؛ ماكتی که ایتالیایی‌ها آن را (پره سپیو) می‌نامند. من سال‌ها است که در ایتالیا می‌زیم. این شاهكارهای شگفت را كه به بركت ایمان و به شور عشق پدید آمده، بسیار دیده‌ام. در زادروز آن پیامبر مهر و مدارا زندگی دو هزار سال پیش در زادگاهش «بیت‌اللحم» آن‌چنان به زیبایی شكل می‌گیرد كه بیش از هر سروده و داستان و نقش و نغمه‌ای دل می‌لرزد و دیده از شوق و عشق می‌گرید. در این بازآفرینی‌ها، مردان پارسی، دستاری زیبا و رنگین بر سر دارند و هدیه‌هایی بر دست. كمتر كسی درمی‌یابد كه این مردان با هاله و هیبتی شرقی، پدران ایرانی ما هستند كه به پیشواز تولد مسیح، این راه دراز را با شتر پیمودند. در آن بازآفرینی‌ها تصویر یا تندیس شتری هم به چشم می‌خورد به نشانه شرق و نماد سفر‌های دور و دراز. در ایام زادروز مسیح و آغاز سال نو میلادی از خدا می‌خواهیم كه به نور پاك مسیح جهان روشن شود و شب ستم پایان گیرد. مسیح، جهان را به یاری ستم‌دیدگان و ستم‌ستیزان فرا‌می‌خواند. مسیح می‌خواهد كه خشم و خروش جغد جنگ خاموش شود، كبوتر صلح و عشق و شادی و دوستی در جهان، در همه جای جهان، به پرواز درآید و بر دل‌ها و دید‌ه‌ها سایه بگستراند. نفیر گلوله‌ها خاموش شود و به جای گلوله‌ها، گل‌ها دیده‌ها و دل‌ها را شادان سازد. از خدای مسیح می‌خواهیم به بركت او در این سال، كودكی برای آب و نان نگرید و شب خسته و گرسنه از سوز سرما نلرزد و نخسبد. اشكی بر دیده مادری روان نشود. پدری پیكر گلگون كودك پاكش را به خاك نسپارد. بر سر مردمی بی‌پناه آتش خشم و كینه شعله نکشد. پناهنده‌ای بی‌پناه به کام دریا فرونرود. مرزها به روی آوارگان گشوده شود، دیوارها بشکند و فرو ریزد؛ دیوارهای درونی و بیرونی. بی‌محکمه و محاکمه‌ای در هیچ کجای جهان، دستبندی بر دستی، پای‌بندی بر پایی، حصاری بر اندیشه‌ای افكنده نشود. بی‌گناهی در حبس به سر نبرد، آزاده‌ای به بندی نیفتد. سفره‌ای از نان خالی پهن نشود و پدری از شرم ناداری چشم به زمین ندوزد. مادری از غم فقر نگرید. سربازی قلب بی‌گناهی را نشانه نگیرد و فرمان شلیک را چنین پاسخ دهد: این انسان هم مادری دارد و پدری. دختری دارد و پسری، نه. من شلیک نمی‌کنم. جانی نمی‌ستانم. آرزو کنیم اشك اسیری روان نشود، دل و دیده ستم‌دیده‌ای نلرزد، قاضیان به حق حکم رانند، به داد، داد ستانند. مسیح پیام‌آور آزادی، صلح، شادی و امید است. قرن‌ها پیش پدران ما به شوق دیدار مسیح راه درازی را پیمودند و اكنون ما ایرانیان، فرزندان آنان كه بسیاری از ما مسلمانیم، برادرانه در كنار مسیحیان هم‌میهن‌مان قرن‌ها به آرامی و مهربانی زیسته‌ایم. در آستانه سال نو از خدای مسیح می‌خواهیم كه به مباركی، درخت داد را پربار كند، گام‌مان را به راه او استوار دارد و نوید عشق را در دلمان سر دهد. از خرمای شادی، جانمان را شیرین سازد و از چشمه گوارای آزادی و صلح و دادگری، جامی به جهانیان بنوشاند. ایمان بیاوریم كه به گفته حافظ: فیض روح‌القدس ار باز مدد فرماید/ دیگران هم بكنند
آنچه «مسیحا» می‌کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.