مهاجرت فقط با لباس تن
ایسنا: بهتازگی کرزی اعلام کرده است برای نجات مردم افغانستان از گرسنگی، وقتش است که جهان با طالبان همکاری کند. چند روز پیش در مراسم اهدای جوایز ترویج علم، آیتالله محققداماد گفت بسیاری از دانشمندان و علمای افغان در کشورهای جهان آوارهاند، آنهم بابت افرادی که به اسم دین رفتار میکنند. وضعیت مهاجران افغان که به ایران آمدهاند نیز چندان مساعد نیست. خبرگزاری ایسنا، گزارشی از مشهد تهیه کرده که بسیار تأثیربرانگیز است. مردان و زنانی که داروساز بودند، مدیر مدرسه بودند، حالا کارگری میکنند اگر کار باشد و همه چیز را از دست دادهاند؛ از شغل و خانه و خودرو گرفته تا جایگاه اجتماعیای که در کشور خود داشتهاند. آنها وطنشان را باختهاند. آنها با عبور از دیوار یا رودخانه مرزی به زابل رسیده و سپس به تهران میروند. مقصد بیشترشان تهران است. قاچاقبر هم پولش را در تهران دریافت میکند؛ نفری هفت تا ۱۲ میلیون تومان. پس از آن هرکس به یکی از شهرها میرود. بخشی از افغانستانیهایی که به صورت غیرقانونی وارد کشور میشوند، به مشهد میآیند و در مناطق ارزان شهر ساکن میشوند. حجم مراجعه در ماههای اخیر آنقدر زیاد بوده که قیمت مسکن
را افزایش داده است؛ خانهای که در ابتدای سال جاری به قیمت پنج میلیون تومان رهن داده میشد. خانههای عموما کوچک با گچبریهای ریختهشده و درهای زنگزده، خانههایی که بیشترشان یک لامپ برای روشنایی دارند و بهجای شیشههای شکستهشده هم روزنامه چسباندهاند. خانههایی که با کمک خیرین چند وسیله ابتدایی زندگی را در آنها جای دادهاند. خانمی که اگرچه خودش به صورت قانونی و از مرز آمده اما همسر نظامی و فرزند هفتسالهاش به صورت غیرقانونی با پرداخت ۱۴ میلیون تومان به یک قاچاقبر به مشهد آمدهاند، خانهشان را به قیمت بسیار پایین اجاره داده و وسایل خانه را فروختهاند و فقط با لباسهایی که بر تن داشتهاند خود را به مرز رسانده و فرار کردهاند. تعداد کمی از مهاجران با تاکسی دربست از سیستانوبلوچستان به مشهد میآیند و اکثر آنها با عبور از شهرهای کرمان، شیراز، یزد، قم و... به تهران میروند. مهاجران هیچ وسیلهای همراه خود ندارند و پول قاچاق را هم پیش از حرکت از افغانستان به حساب شخص سومی واریز میکنند و زمانی که به تهران میرسند با آن شخص تماس میگیرند تا پول را به حساب قاچاقبر واریز کند. چنانچه این پول واریز نشود،
افراد در خوابگاهی حبس میشوند؛ خوابگاهی که هیچ امکاناتی ندارد و تمامی مهاجران با عبارتی مانند «افتضاح، وخیم، بسیار بد و...» از شرایطش یاد میکنند. در این خوابگاهها، افراد تنها یک وعده غذایی بسیار ساده دریافت میکنند و اجازه خروج از آنجا را هم ندارند. چنانچه مدت زمان زیادی پول برای قاچاقبرها واریز نشود، از افراد سوءاستفادههای مختلفی صورت میگیرد. یکی از این سوءاستفادهها بهکارگیری افراد در مزارع مختلف است. بسیاری از مهاجران «رد مرز» را تجربه کردهاند. محمدرضا ۵۹ساله در افغانستان مدیر مدرسه بود. او به وسیله پاسپورت و از مرز دوغارون به مشهد آمده است. بهجز محمدرضا که هر چند روز سر ساختمان میرود، سایر افراد خانواده هم شغلشان اتوکردن روسری است. هزار شال و روسری از بعضی مغازهها تحویل میگیرند، آنها را اتو کرده و درون پلاستیک میگذارند.
ابریشم، افسانه، آسمان و گلپری چهار دختر یک خانواده افغانستانی هستند که در کشور خودشان به ترتیب ماما، داروساز و اپیدمیولوژیست بودهاند؛ گلپری هم در سن کنکور قرار داشته است. آنها اکنون در ایران شغلی ندارند. این خانواده ۱۷نفری در منزل کوچکی که اجاره کردهاند زندگی میکنند و خانه آنقدر کوچک است که به دلیل کمبود جا، صبح تا شب را در پارکهای نزدیک خانه میگذرانند و فقط شب برای خوابیدن به منزل میآیند؛ نصف جمعیت درون خانه و نصف دیگر در حیاط میخوابند. مادر این چهار خواهر میگوید: از ترس جان دخترانم فرار کردم. از ولایتهای دیگر شنیده بودم که با دختران چه رفتاری میکنند؛ بنابراین سریع فرار کردیم. آنها اگرچه از افغانستانشان فرار کردهاند، اما همگی شوق بازگشت دارند. امید دارند که روزی وضعیت کشورشان بهبود یابد تا برگردند. «جانهایشان» یا همان بچههایشان را برداشته و گریختهاند، اما آینده جانهایشان را در افغانستان میبینند. افسوس میخورند. معتقدند روزی درست میشود. از کشورشان که حرف میزنند، بغضشان پیداست.
ایسنا: بهتازگی کرزی اعلام کرده است برای نجات مردم افغانستان از گرسنگی، وقتش است که جهان با طالبان همکاری کند. چند روز پیش در مراسم اهدای جوایز ترویج علم، آیتالله محققداماد گفت بسیاری از دانشمندان و علمای افغان در کشورهای جهان آوارهاند، آنهم بابت افرادی که به اسم دین رفتار میکنند. وضعیت مهاجران افغان که به ایران آمدهاند نیز چندان مساعد نیست. خبرگزاری ایسنا، گزارشی از مشهد تهیه کرده که بسیار تأثیربرانگیز است. مردان و زنانی که داروساز بودند، مدیر مدرسه بودند، حالا کارگری میکنند اگر کار باشد و همه چیز را از دست دادهاند؛ از شغل و خانه و خودرو گرفته تا جایگاه اجتماعیای که در کشور خود داشتهاند. آنها وطنشان را باختهاند. آنها با عبور از دیوار یا رودخانه مرزی به زابل رسیده و سپس به تهران میروند. مقصد بیشترشان تهران است. قاچاقبر هم پولش را در تهران دریافت میکند؛ نفری هفت تا ۱۲ میلیون تومان. پس از آن هرکس به یکی از شهرها میرود. بخشی از افغانستانیهایی که به صورت غیرقانونی وارد کشور میشوند، به مشهد میآیند و در مناطق ارزان شهر ساکن میشوند. حجم مراجعه در ماههای اخیر آنقدر زیاد بوده که قیمت مسکن
را افزایش داده است؛ خانهای که در ابتدای سال جاری به قیمت پنج میلیون تومان رهن داده میشد. خانههای عموما کوچک با گچبریهای ریختهشده و درهای زنگزده، خانههایی که بیشترشان یک لامپ برای روشنایی دارند و بهجای شیشههای شکستهشده هم روزنامه چسباندهاند. خانههایی که با کمک خیرین چند وسیله ابتدایی زندگی را در آنها جای دادهاند. خانمی که اگرچه خودش به صورت قانونی و از مرز آمده اما همسر نظامی و فرزند هفتسالهاش به صورت غیرقانونی با پرداخت ۱۴ میلیون تومان به یک قاچاقبر به مشهد آمدهاند، خانهشان را به قیمت بسیار پایین اجاره داده و وسایل خانه را فروختهاند و فقط با لباسهایی که بر تن داشتهاند خود را به مرز رسانده و فرار کردهاند. تعداد کمی از مهاجران با تاکسی دربست از سیستانوبلوچستان به مشهد میآیند و اکثر آنها با عبور از شهرهای کرمان، شیراز، یزد، قم و... به تهران میروند. مهاجران هیچ وسیلهای همراه خود ندارند و پول قاچاق را هم پیش از حرکت از افغانستان به حساب شخص سومی واریز میکنند و زمانی که به تهران میرسند با آن شخص تماس میگیرند تا پول را به حساب قاچاقبر واریز کند. چنانچه این پول واریز نشود،
افراد در خوابگاهی حبس میشوند؛ خوابگاهی که هیچ امکاناتی ندارد و تمامی مهاجران با عبارتی مانند «افتضاح، وخیم، بسیار بد و...» از شرایطش یاد میکنند. در این خوابگاهها، افراد تنها یک وعده غذایی بسیار ساده دریافت میکنند و اجازه خروج از آنجا را هم ندارند. چنانچه مدت زمان زیادی پول برای قاچاقبرها واریز نشود، از افراد سوءاستفادههای مختلفی صورت میگیرد. یکی از این سوءاستفادهها بهکارگیری افراد در مزارع مختلف است. بسیاری از مهاجران «رد مرز» را تجربه کردهاند. محمدرضا ۵۹ساله در افغانستان مدیر مدرسه بود. او به وسیله پاسپورت و از مرز دوغارون به مشهد آمده است. بهجز محمدرضا که هر چند روز سر ساختمان میرود، سایر افراد خانواده هم شغلشان اتوکردن روسری است. هزار شال و روسری از بعضی مغازهها تحویل میگیرند، آنها را اتو کرده و درون پلاستیک میگذارند.
ابریشم، افسانه، آسمان و گلپری چهار دختر یک خانواده افغانستانی هستند که در کشور خودشان به ترتیب ماما، داروساز و اپیدمیولوژیست بودهاند؛ گلپری هم در سن کنکور قرار داشته است. آنها اکنون در ایران شغلی ندارند. این خانواده ۱۷نفری در منزل کوچکی که اجاره کردهاند زندگی میکنند و خانه آنقدر کوچک است که به دلیل کمبود جا، صبح تا شب را در پارکهای نزدیک خانه میگذرانند و فقط شب برای خوابیدن به منزل میآیند؛ نصف جمعیت درون خانه و نصف دیگر در حیاط میخوابند. مادر این چهار خواهر میگوید: از ترس جان دخترانم فرار کردم. از ولایتهای دیگر شنیده بودم که با دختران چه رفتاری میکنند؛ بنابراین سریع فرار کردیم. آنها اگرچه از افغانستانشان فرار کردهاند، اما همگی شوق بازگشت دارند. امید دارند که روزی وضعیت کشورشان بهبود یابد تا برگردند. «جانهایشان» یا همان بچههایشان را برداشته و گریختهاند، اما آینده جانهایشان را در افغانستان میبینند. افسوس میخورند. معتقدند روزی درست میشود. از کشورشان که حرف میزنند، بغضشان پیداست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.