آیا نسل كرونا، جهان را زیباتر میکند؟
تریسی بروور چندی قبل در تایم مقالهای نوشت که در آن ابراز امیدواری کرده بود که نسل جدید، پس از همهگیری، تواناتر هستند و با ذهنیت روشنی پیش میروند. این روانپزشک کودکان البته به نگرانیهای بسیاری از خانوادهها در رابطه با محدودیتهایی که همهگیری به دنبال داشت نیز اشاره میکند و مینویسد «تفاوتهای نسلی معمولا بر اساس گروههایی از افراد است که در شرایط مشترک به سن بلوغ میرسند و بر این اساس درک آنها از خودشان و نظراتشان درباره دنیای اطراف شکل میگیرد. وقایع کلیدی تاریخی و روندهای اجتماعی، تأثیر قابل توجهی بر نحوه تفکر، رفتار و درک آنها از جهان دارد. هرچند رفتارهای این نسل - که دیدگاههایشان از طریق همهگیری ویروس کرونا شکل میگیرد - بدبینانه، ترسناک یا بر مبنای ناامنی باشد، اما همچنین قابل تصور است که آنها به روشهای مثبتتری رفتار کنند». در ادامه مقاله نویسنده پیشبینیهای خوشبینانهای از رویکردی که احتمال دارد نسل جدید در پیش بگیرد، جمعبندی و ارائه کرده است:
نحوه بودن در جامعه
توجه به دیگران: این نسل شرطی شده تا تأثیر خود بر دیگران را در نظر بگیرد. به دلیل احتمال انتشار میکروب و انتقال ویروس، به طور روزانه درمورد تأثیر اعمال هر فرد بر دیگران - از اصول اولیه مانند تنفس تا فعالیتهای روزمره مانند خرید مواد غذایی - را در بر میگیرد. این نسل باور دارد که تمام فعالیتهای هر فرد بر اطرافیان تأثیر میگذارد. شاید این نسل یاد بگیرند که برای جامعه و اطرافیان خود دلسوز باشند.
گذراندن زمان با خانواده: این نسل زمان قابل توجهی را در کنار خانواده گذرانده است. حلقههای آنها کوچک بوده و احتمالا شامل خانواده نزدیک یا شاید نزدیکترین دوستان یا اقوامشان بوده است. این میتواند سبب ظهور نسلی شود که پیوندهای نزدیکتری با خواهران و برادران خود دارد و از صرف وقت با خانواده خود لذت میبرد.
همدلی: چالشهای سلامت روان به طور پیوسته در حال افزایش است و تحقیقات اثرات عاطفی منفی ویروس کرونا را نشان میدهد. ترومای پس از بیماری شایع است. این ممکن است نسلی از جوانان را خلق کند که نسبت به نیازهای انسان آگاهی بیشتری دارند و به مسائل مربوط به سلامت روان اهمیت و همدلی بیشتری نشان میدهند.
زندگی در لحظه
سرعت کندتر: پیش از کرونا، سرعت زندگی بالا بود و مشغلهداشتن، افتخار بود. همهگیری سبب شد تا بسیاری از فعالیتها را متوقف کنیم. کارهای کمتری برای انجامدادن، مکانهای کمتر برای رفتن و در نهایت کاهش سرعت. اینها همان جوانانی هستند که به جای رویدادهای مفصل، جشن تولد در خانه با تعداد انگشتشماری از دوستان را برگزار کردهاند. این ممکن است سبب تربیت نسلی شود که انرژی خود را صرف چیزهایی کوچک، معنادار نه اسرافآمیز کند، نسلی که هوشیارتر باشد و به دیدار بیشتر علاقه داشته باشد.
در آغوشگرفتن طبیعت: مردم به طور فزایندهای به سراغ طبیعت رفتهاند زیرا احساس امنیت بیشتری میکنند (میکروبها بیضررتر در هوا پخش میشوند) شاید این نسل همراه کودکانی باشد که بیشتر قدر طبیعت را بدانند و از مزایای آن برای سلامت روحی و جسمی خود بهره ببرند.
یادگیری و سپاسگزاری
راههای جدید برای برقراری ارتباط: با کاهش ارتباطات حضوری، انواع ارتباطات مجازی ضروری شد؛ از کنفرانس ویدئویی تا گفتوگوهای از راه دور. این راههای ارتباطی مستلزم مهارتهای جدیدی در گوشدادن به لحن صدا، تماشای بادقت صورت و توجه به نشانههای غیرکلامی از طریق صفحه نمایش یا از فواصل دورتر بود. این نسل ممکن است راههای جدیدی برای ایجاد ارتباطات واقعی کشف کند.
مهارتهای جدید: همهگیرشدن سبب شد تا آموختن بیشتر و بیشتر شود و به دنبال روشهای جدید و خلاقانه برای سرگرمی باشند. آنها ممکن است مهارتهایی را که تا حد زیادی فراموش شدهاند مانند بافندگی یا قلاببافی و حتی کیکپزی یاد بگیرند.
قدردانی از همه چیز: وقتی کنترل محدود است و خیلی چیزها از بین میرود، ما قدر چیزها را به خاطر نبودشان میدانیم. این ممکن است سبب شود حتی بچههایی باشند که هوس میکنند به کلاس درس برگردند و حتی برای یک شام ساده بیرون بروند. این نسل ممکن است حتی برای چیزهای کوچکی مانند لوازم اولیه یا فرصت باهمبودن با دوستانشان، بیشتر سپاسگزار باشد.
خلاقیت و سخاوت
نوآوری: این بیماری همهگیر، محدودیتهای قابل توجهی را برای انجام کارهای روزمره اعمال کرده است. این میتواند سبب تربیت نسلی شود که راههای جدیدی برای انجام کارها، کشف رویکردهای تازه به مشکلات یا پاسخهای غیرمنتظره به مسائل حلنشده پیدا کند.
سازگاربودن: همهگیری فوقالعاده سخت بود، هرکس به دنبال پیداکردن راهحلی برای گذر از آن بود. در این مدت تابآوری افراد مورد چالش قرار گرفت. شاید این سبب تربیت نسلی باشد که یاد میگیرند در مواجهه با مشکلات پافشاری کنند و به راه خود ادامه دهند، حتی در یک زمین سنگلاخ؛ نسلی که سطوح جدیدی از اراده را نشان میدهد.
اما درنهایت آنها یک نسل «چه میشد اگر» هستند که با امکانات فراوانی روبهرو هستند. آنها ممکن است نسلی باشند که میتوانند در اجتماع باشند و حضور داشته باشند و بر یادگیری و قدردانی تأکید کنند. آنها ممکن است نسلی باشند که نهتنها قدردان، بلکه خلاق و مصمم هستند. این امید وجود دارد که این نسل به رویکردی خوشبینانه، توانمندانه و دلسوزانه دست یابد که به نوبه خود شکل بهتری به جهان دهد.
تریسی بروور چندی قبل در تایم مقالهای نوشت که در آن ابراز امیدواری کرده بود که نسل جدید، پس از همهگیری، تواناتر هستند و با ذهنیت روشنی پیش میروند. این روانپزشک کودکان البته به نگرانیهای بسیاری از خانوادهها در رابطه با محدودیتهایی که همهگیری به دنبال داشت نیز اشاره میکند و مینویسد «تفاوتهای نسلی معمولا بر اساس گروههایی از افراد است که در شرایط مشترک به سن بلوغ میرسند و بر این اساس درک آنها از خودشان و نظراتشان درباره دنیای اطراف شکل میگیرد. وقایع کلیدی تاریخی و روندهای اجتماعی، تأثیر قابل توجهی بر نحوه تفکر، رفتار و درک آنها از جهان دارد. هرچند رفتارهای این نسل - که دیدگاههایشان از طریق همهگیری ویروس کرونا شکل میگیرد - بدبینانه، ترسناک یا بر مبنای ناامنی باشد، اما همچنین قابل تصور است که آنها به روشهای مثبتتری رفتار کنند». در ادامه مقاله نویسنده پیشبینیهای خوشبینانهای از رویکردی که احتمال دارد نسل جدید در پیش بگیرد، جمعبندی و ارائه کرده است:
نحوه بودن در جامعه
توجه به دیگران: این نسل شرطی شده تا تأثیر خود بر دیگران را در نظر بگیرد. به دلیل احتمال انتشار میکروب و انتقال ویروس، به طور روزانه درمورد تأثیر اعمال هر فرد بر دیگران - از اصول اولیه مانند تنفس تا فعالیتهای روزمره مانند خرید مواد غذایی - را در بر میگیرد. این نسل باور دارد که تمام فعالیتهای هر فرد بر اطرافیان تأثیر میگذارد. شاید این نسل یاد بگیرند که برای جامعه و اطرافیان خود دلسوز باشند.
گذراندن زمان با خانواده: این نسل زمان قابل توجهی را در کنار خانواده گذرانده است. حلقههای آنها کوچک بوده و احتمالا شامل خانواده نزدیک یا شاید نزدیکترین دوستان یا اقوامشان بوده است. این میتواند سبب ظهور نسلی شود که پیوندهای نزدیکتری با خواهران و برادران خود دارد و از صرف وقت با خانواده خود لذت میبرد.
همدلی: چالشهای سلامت روان به طور پیوسته در حال افزایش است و تحقیقات اثرات عاطفی منفی ویروس کرونا را نشان میدهد. ترومای پس از بیماری شایع است. این ممکن است نسلی از جوانان را خلق کند که نسبت به نیازهای انسان آگاهی بیشتری دارند و به مسائل مربوط به سلامت روان اهمیت و همدلی بیشتری نشان میدهند.
زندگی در لحظه
سرعت کندتر: پیش از کرونا، سرعت زندگی بالا بود و مشغلهداشتن، افتخار بود. همهگیری سبب شد تا بسیاری از فعالیتها را متوقف کنیم. کارهای کمتری برای انجامدادن، مکانهای کمتر برای رفتن و در نهایت کاهش سرعت. اینها همان جوانانی هستند که به جای رویدادهای مفصل، جشن تولد در خانه با تعداد انگشتشماری از دوستان را برگزار کردهاند. این ممکن است سبب تربیت نسلی شود که انرژی خود را صرف چیزهایی کوچک، معنادار نه اسرافآمیز کند، نسلی که هوشیارتر باشد و به دیدار بیشتر علاقه داشته باشد.
در آغوشگرفتن طبیعت: مردم به طور فزایندهای به سراغ طبیعت رفتهاند زیرا احساس امنیت بیشتری میکنند (میکروبها بیضررتر در هوا پخش میشوند) شاید این نسل همراه کودکانی باشد که بیشتر قدر طبیعت را بدانند و از مزایای آن برای سلامت روحی و جسمی خود بهره ببرند.
یادگیری و سپاسگزاری
راههای جدید برای برقراری ارتباط: با کاهش ارتباطات حضوری، انواع ارتباطات مجازی ضروری شد؛ از کنفرانس ویدئویی تا گفتوگوهای از راه دور. این راههای ارتباطی مستلزم مهارتهای جدیدی در گوشدادن به لحن صدا، تماشای بادقت صورت و توجه به نشانههای غیرکلامی از طریق صفحه نمایش یا از فواصل دورتر بود. این نسل ممکن است راههای جدیدی برای ایجاد ارتباطات واقعی کشف کند.
مهارتهای جدید: همهگیرشدن سبب شد تا آموختن بیشتر و بیشتر شود و به دنبال روشهای جدید و خلاقانه برای سرگرمی باشند. آنها ممکن است مهارتهایی را که تا حد زیادی فراموش شدهاند مانند بافندگی یا قلاببافی و حتی کیکپزی یاد بگیرند.
قدردانی از همه چیز: وقتی کنترل محدود است و خیلی چیزها از بین میرود، ما قدر چیزها را به خاطر نبودشان میدانیم. این ممکن است سبب شود حتی بچههایی باشند که هوس میکنند به کلاس درس برگردند و حتی برای یک شام ساده بیرون بروند. این نسل ممکن است حتی برای چیزهای کوچکی مانند لوازم اولیه یا فرصت باهمبودن با دوستانشان، بیشتر سپاسگزار باشد.
خلاقیت و سخاوت
نوآوری: این بیماری همهگیر، محدودیتهای قابل توجهی را برای انجام کارهای روزمره اعمال کرده است. این میتواند سبب تربیت نسلی شود که راههای جدیدی برای انجام کارها، کشف رویکردهای تازه به مشکلات یا پاسخهای غیرمنتظره به مسائل حلنشده پیدا کند.
سازگاربودن: همهگیری فوقالعاده سخت بود، هرکس به دنبال پیداکردن راهحلی برای گذر از آن بود. در این مدت تابآوری افراد مورد چالش قرار گرفت. شاید این سبب تربیت نسلی باشد که یاد میگیرند در مواجهه با مشکلات پافشاری کنند و به راه خود ادامه دهند، حتی در یک زمین سنگلاخ؛ نسلی که سطوح جدیدی از اراده را نشان میدهد.
اما درنهایت آنها یک نسل «چه میشد اگر» هستند که با امکانات فراوانی روبهرو هستند. آنها ممکن است نسلی باشند که میتوانند در اجتماع باشند و حضور داشته باشند و بر یادگیری و قدردانی تأکید کنند. آنها ممکن است نسلی باشند که نهتنها قدردان، بلکه خلاق و مصمم هستند. این امید وجود دارد که این نسل به رویکردی خوشبینانه، توانمندانه و دلسوزانه دست یابد که به نوبه خود شکل بهتری به جهان دهد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.