|

احمد امین‌زاده، پدیده جدید وزنه‌برداری معلولان جهان:

من را با سیامند مقایسه نکنید؛ او یک اعجوبه بود

احمد امین‌زاده، چهره تازه این روزهای وزنه‌برداری معلولان ایران است؛ کسی که بعد از مرگ تلخ سیامند رحمان و خداحافظی منصور پورمیرزایی، برترین وزنه‌بردار فوق سنگین جهان هم شده است. امین‌زاده که نایب‌قهرمانی آسیا را در کارنامه دارد، مدت‌زمانی طولانی از حضور در تیم ملی وزنه‌برداری معلولان دور بود تا حالا که این فرصت نصیبش شد به رقابت‌های جهانی برود. او در اولین تجربه حضورش در این آوردگاه بزرگ با مهار وزنه 255 کیلویی در دسته 107+ کیلوگرم صاحب مدال طلا شد. وزنه‌بردار گتوندی اگرچه بابت کسب این قهرمانی ارزشمند خوشحال است؛ اما افسوس بزرگی هم در دل دارد. اینکه چرا هیچ وقت نتوانست با اعجوبه وزنه‌برداری دنیا یعنی سیامند در رقابت‌های جهانی وزنه بزند. دقایقی با امین‌زاده هم‌کلام شدیم تا بیشتر از مسیر پرفراز‌و‌نشیبی که در این سال‌ها در ورزش قهرمانی داشته، مطلع شویم. گفت‌وگوی او را با «شرق» در ادامه می‌خوانید.

‌از مسابقات جهانی گرجستان برای‌مان بگویید. مدال طلای ارزشمندی گرفتید.
این اولین تجربه حضور من در مسابقات قهرمانی جهان بود. شش سال بود که در هیچ مسابقه‌ای شرکت نکرده بودم. آخرین مسابقه‌ام آسیایی 2015 بود. همیشه فکر می‌کردم یک روزی در کنار سیامند رحمان روی تخته مسابقات جهانی می‌روم؛ اما افسوس که نشد. بعد از مرگ سیامند واقعا شوک بزرگی به همه ما وارد شد. در همین مقطع هم آقای منصور پورمیرزایی، یکی دیگر از چهره‌های مطرح تیم ملی، از ورزش خداحافظی کردند و این شرایط برای من مهیا شد که بعد از مدت‌ها به اردوها دعوت شوم. حقیقتا فکرش را نمی‌کردم که بتوانم در گرجستان مدال طلا بگیرم. به هر حال تجربه‌ای از حضور در رقابت‌های جهانی نداشتم و فشار روحی و روانی زیادی به خاطر دوری طولانی‌مدت از بازی رویم بود؛ اما در استارت لیست مسابقات، بالاترین رکورد فوق سنگین دنیا (255 کیلوگرم) بعد از سیامند متعلق به من بود. خوشحالم که با همه این سختی‌ها جواب اعتماد کادر فنی را دادم و توانستم قهرمانی جهان را برای ایران حفظ کنم.
‌دلیل اینکه این‌قدر طولانی از مسابقات دور بودید، چه بود؟
نمی‌خواهم وارد حاشیه شوم؛ اما کسانی بودند که من را نمی‌خواستند. از طرفی هم پشت خط سیامند رحمان و منصور پورمیرزایی مانده بودم. به هر حال هرچه بود، گذشت و رفت. درست است که الان 30 سال دارم و سنم بالا رفته؛ اما می‌خواهم به آینده فکر کنم.
‌رقیب اصلی شما الان چه کسی است؟
آقای مهدی صیادی از کرج است که 25، 26 سالش است. ما اختلاف رکوردی زیادی با هم داریم؛ ولی خب باید حواسم به او حتما باشد؛ چرا‌که می‌خواهم فرصت‌های از‌دست‌رفته را جبران کنم.
‌مطمئنا هدف اصلی‌تان مدال طلای بازی‌های پارالمپیک است؟
بله، همین‌طور است. من سنم بالاست. می‌خواهم حداقل در یک المپیک شرکت کنم. مسابقات جهانی یکی از مراحل انتخابی پارالمپیک 2024 پاریس بود. این انتخابی تا دو سال آینده ادامه دارد. رویداد بعدی انتخابی کره جنوبی است. بعد هم که بازی‌های پاراآسیایی 2022 است. من تجربه حضور در پاراآسیایی را هم ندارم. امیدوارم که اول طلای این بازی‌ها را بگیرم و بعد هم پارالمپیک پاریس.
‌فکر می‌کنید بتوانید روزی به رکورد سیامند برسید؟
سیامند یک اعجوبه در دنیای وزنه‌برداری بود. او وزنه‌هایی را زده که حتی افراد سالم هم آن را نزده‌اند. اصلا نمی‌توان کسی را با سیامند مقایسه کرد. من تمام تلاشم را می‌کنم که بهترین خودم باشم.
‌خاطره‌ای از مرحوم سیامند رحمان دارید؟
من خیلی با سیامند در اردوها نبودم؛ چون دعوت می‌شدم و خط می‌خوردم؛ اما سال 2015 برای حضور در مسابقات قهرمانی آسیا با هم در اردوی تبریز بودیم. رکوردهای من پایین بود و من شرایط روحی خوبی نداشتم. سیامند وقتی حال و احوال من را دید، گفت یک نصیحت به تو می‌کنم. اینکه هیچ‌وقت ناامید نشو. الان می‌فهمم که سیامند آن موقع چه نصیحت گران‌بهایی به من کرد.
‌از شرایط و امکانات وزنه‌برداری گتوند راضی هستید؟
راستش گتوند اصلا هیئت وزنه‌برداری ندارد و من زیر‌مجموعه هیئت وزنه‌برداری استان یعنی اهواز می‌شوم. تا پیش از‌ این امکانات خوبی برای وزنه‌زدن در گتوند نداشتم؛ اما بعد از کسب عنوان قهرمانی جهان نماینده مجلس و فرماندار به خانه‌ام آمدند و قول دادند که امکانات حرفه‌ای در اختیارم قرار می‌دهند. ان‌شاءالله که حرف‌شان عملی شود.
‌اخیرا گفته بودید که درخصوص رفت‌و‌آمد به تهران هم دچار مشکل هستید.
بله، من چون معلول هستم و وزنم زیاد است شرایط سختی برای رفت‌و‌آمد دارم. معلولیت من از زانوی چپ به پایین است که کاملا بی‌حس است. من خودم بشخصه وضع مالی‌ام خوب نیست که از خوزستان با هواپیما به تهران بیایم. من شغلم کشاورزی است و صبح‌ها با تراکتور سر زمین کار می‌کنم و عصرها تمریناتم را انجام می‌دهم. متأهل هستم و یک فرزند هشت‌ساله هم دارم. فدراسیون جانبازان به اندازه پول بلیت اتوبوس یا قطار به ما کمک‌هزینه (500 هزار تومان) می‌دهد. من از گتوند تا تهران 10 ساعت با اتوبوس در راهم. وزنم چون بالاست، روی صندلی اتوبوس جا نمی‌شوم. با قطار هم 14 ساعت در راهم. همین بلیت رفت و برگشت اتوبوس 400 هزار تومان می‌شود. صد تومان باقی‌مانده‌اش را هم باید پول آژانس بدهم تا از ترمینال به اردو بروم.

احمد امین‌زاده، چهره تازه این روزهای وزنه‌برداری معلولان ایران است؛ کسی که بعد از مرگ تلخ سیامند رحمان و خداحافظی منصور پورمیرزایی، برترین وزنه‌بردار فوق سنگین جهان هم شده است. امین‌زاده که نایب‌قهرمانی آسیا را در کارنامه دارد، مدت‌زمانی طولانی از حضور در تیم ملی وزنه‌برداری معلولان دور بود تا حالا که این فرصت نصیبش شد به رقابت‌های جهانی برود. او در اولین تجربه حضورش در این آوردگاه بزرگ با مهار وزنه 255 کیلویی در دسته 107+ کیلوگرم صاحب مدال طلا شد. وزنه‌بردار گتوندی اگرچه بابت کسب این قهرمانی ارزشمند خوشحال است؛ اما افسوس بزرگی هم در دل دارد. اینکه چرا هیچ وقت نتوانست با اعجوبه وزنه‌برداری دنیا یعنی سیامند در رقابت‌های جهانی وزنه بزند. دقایقی با امین‌زاده هم‌کلام شدیم تا بیشتر از مسیر پرفراز‌و‌نشیبی که در این سال‌ها در ورزش قهرمانی داشته، مطلع شویم. گفت‌وگوی او را با «شرق» در ادامه می‌خوانید.

‌از مسابقات جهانی گرجستان برای‌مان بگویید. مدال طلای ارزشمندی گرفتید.
این اولین تجربه حضور من در مسابقات قهرمانی جهان بود. شش سال بود که در هیچ مسابقه‌ای شرکت نکرده بودم. آخرین مسابقه‌ام آسیایی 2015 بود. همیشه فکر می‌کردم یک روزی در کنار سیامند رحمان روی تخته مسابقات جهانی می‌روم؛ اما افسوس که نشد. بعد از مرگ سیامند واقعا شوک بزرگی به همه ما وارد شد. در همین مقطع هم آقای منصور پورمیرزایی، یکی دیگر از چهره‌های مطرح تیم ملی، از ورزش خداحافظی کردند و این شرایط برای من مهیا شد که بعد از مدت‌ها به اردوها دعوت شوم. حقیقتا فکرش را نمی‌کردم که بتوانم در گرجستان مدال طلا بگیرم. به هر حال تجربه‌ای از حضور در رقابت‌های جهانی نداشتم و فشار روحی و روانی زیادی به خاطر دوری طولانی‌مدت از بازی رویم بود؛ اما در استارت لیست مسابقات، بالاترین رکورد فوق سنگین دنیا (255 کیلوگرم) بعد از سیامند متعلق به من بود. خوشحالم که با همه این سختی‌ها جواب اعتماد کادر فنی را دادم و توانستم قهرمانی جهان را برای ایران حفظ کنم.
‌دلیل اینکه این‌قدر طولانی از مسابقات دور بودید، چه بود؟
نمی‌خواهم وارد حاشیه شوم؛ اما کسانی بودند که من را نمی‌خواستند. از طرفی هم پشت خط سیامند رحمان و منصور پورمیرزایی مانده بودم. به هر حال هرچه بود، گذشت و رفت. درست است که الان 30 سال دارم و سنم بالا رفته؛ اما می‌خواهم به آینده فکر کنم.
‌رقیب اصلی شما الان چه کسی است؟
آقای مهدی صیادی از کرج است که 25، 26 سالش است. ما اختلاف رکوردی زیادی با هم داریم؛ ولی خب باید حواسم به او حتما باشد؛ چرا‌که می‌خواهم فرصت‌های از‌دست‌رفته را جبران کنم.
‌مطمئنا هدف اصلی‌تان مدال طلای بازی‌های پارالمپیک است؟
بله، همین‌طور است. من سنم بالاست. می‌خواهم حداقل در یک المپیک شرکت کنم. مسابقات جهانی یکی از مراحل انتخابی پارالمپیک 2024 پاریس بود. این انتخابی تا دو سال آینده ادامه دارد. رویداد بعدی انتخابی کره جنوبی است. بعد هم که بازی‌های پاراآسیایی 2022 است. من تجربه حضور در پاراآسیایی را هم ندارم. امیدوارم که اول طلای این بازی‌ها را بگیرم و بعد هم پارالمپیک پاریس.
‌فکر می‌کنید بتوانید روزی به رکورد سیامند برسید؟
سیامند یک اعجوبه در دنیای وزنه‌برداری بود. او وزنه‌هایی را زده که حتی افراد سالم هم آن را نزده‌اند. اصلا نمی‌توان کسی را با سیامند مقایسه کرد. من تمام تلاشم را می‌کنم که بهترین خودم باشم.
‌خاطره‌ای از مرحوم سیامند رحمان دارید؟
من خیلی با سیامند در اردوها نبودم؛ چون دعوت می‌شدم و خط می‌خوردم؛ اما سال 2015 برای حضور در مسابقات قهرمانی آسیا با هم در اردوی تبریز بودیم. رکوردهای من پایین بود و من شرایط روحی خوبی نداشتم. سیامند وقتی حال و احوال من را دید، گفت یک نصیحت به تو می‌کنم. اینکه هیچ‌وقت ناامید نشو. الان می‌فهمم که سیامند آن موقع چه نصیحت گران‌بهایی به من کرد.
‌از شرایط و امکانات وزنه‌برداری گتوند راضی هستید؟
راستش گتوند اصلا هیئت وزنه‌برداری ندارد و من زیر‌مجموعه هیئت وزنه‌برداری استان یعنی اهواز می‌شوم. تا پیش از‌ این امکانات خوبی برای وزنه‌زدن در گتوند نداشتم؛ اما بعد از کسب عنوان قهرمانی جهان نماینده مجلس و فرماندار به خانه‌ام آمدند و قول دادند که امکانات حرفه‌ای در اختیارم قرار می‌دهند. ان‌شاءالله که حرف‌شان عملی شود.
‌اخیرا گفته بودید که درخصوص رفت‌و‌آمد به تهران هم دچار مشکل هستید.
بله، من چون معلول هستم و وزنم زیاد است شرایط سختی برای رفت‌و‌آمد دارم. معلولیت من از زانوی چپ به پایین است که کاملا بی‌حس است. من خودم بشخصه وضع مالی‌ام خوب نیست که از خوزستان با هواپیما به تهران بیایم. من شغلم کشاورزی است و صبح‌ها با تراکتور سر زمین کار می‌کنم و عصرها تمریناتم را انجام می‌دهم. متأهل هستم و یک فرزند هشت‌ساله هم دارم. فدراسیون جانبازان به اندازه پول بلیت اتوبوس یا قطار به ما کمک‌هزینه (500 هزار تومان) می‌دهد. من از گتوند تا تهران 10 ساعت با اتوبوس در راهم. وزنم چون بالاست، روی صندلی اتوبوس جا نمی‌شوم. با قطار هم 14 ساعت در راهم. همین بلیت رفت و برگشت اتوبوس 400 هزار تومان می‌شود. صد تومان باقی‌مانده‌اش را هم باید پول آژانس بدهم تا از ترمینال به اردو بروم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.