تعرفه، ظرفیت، نسخه الكترونیك و ما مردم
بابک زمانی- نورولوژیست
آیا سه موضوع تعرفه، ظرفیت و نسخه الکترونیک فقط به پزشكان و آنچه جامعه پزشكی نامیده میشود، مربوط است؟ آیا سایر اقشار مردم و بهخصوص فرهیختگان و اصحاب رسانه متولیان دانشكدههای غیرپزشكی و... باید بینظری خود را تا به آخر حفظ كنند و این موارد را شأن فعالیت روشنفکرانه! ندانند؟ در تمام دورانی كه این سه مسئله حیاتی مطرح بود، حتی یك نوشته یادداشت یا مصاحبه از یك غیرپزشك در حمایت از سلامت عمومی و مخالفت با این برنامهها در یاد ندارم، حال آنكه طراحان اینگونه برنامهها عمدتا غیرپزشك هستند. ببینیم این قواعد و تنظیمات نوظهور بیشتر به پزشکان مربوط میشوند یا عرصه عمومی، آنگاه که كسی بیمار شد و كارش به اورژانس كشید؟ ببینیم.
- در موضوع تعرفه بیمهها با پشتوانه نیروی دولتی، خودشان مبلغی بهعنوان دستمزد برای پزشكان تعیین کردهاند كه از پایینترین دستمزد در افغانستان هم 10 برابر كمتر است. پزشكان البته خون دل میخورند. هرچه میخواهید درباره دکترها بگویید ولی در چنین نقصان منابع مالی تهیه بهترین سرویسها بهخصوص در بخش دولتی و آموزشی مقدور نیست. پزشكان اگر بتوانند یعنی اگر مراجعین زیادی داشته باشند، تعداد بسیار زیادی مریض میبینند. كارهای غیرضروری زیبایی و نظایر آن در رشتههای دیگر زیاد میشود یا بدتر از همه به كارهای اقتصادی دیگر میپردازند. وقتی هم كه كار خیلی دشوار شد رها میکنند و میروند بههرحال این ماییم، بهعنوان مردم، كه درست معاینه نمیشویم و بهوقت كافی در محیطی خلوت برای معاینه و درمان دسترسی نخواهیم داشت.
- در بیمارستانهای دولتی نمیتوانی بهراحتی حتی راه بروی. روی این جنس «بنجل» ویزیت هم نمیتوان حساب كرد و درنتیجه نظارتی رویش صورت نمیگیرد و اعتماد نمیشود كرد، بارها و بارها باید به دکترهای مختلف رفت، راستی این مسائل تنها به دکترها بیشتر مربوط میشود یا ما بهعنوان مردم هم در آن نقشی داریم؟
- در بحث ظرفیتها در این بلبشویی كه درمان هم درست و باکیفیت انجام نمیشود تا چه رسد به آموزش، میخواهند ظرفیتهای پزشكی را زیاد كنند. آنهم ظرفیتهایی كه هرچهبیشتر آن را به سهمیهها اختصاص میدهند. راستی چه شده كه میخواهند دكتر كوپنی تربیت كنند؟ چوب دكتر كوپنی را دکترهای الان كه تا زمان فارغالتحصیلی اینان معلوم نیست چقدر بتوانند كار كنند، میخورند یا مردم عادی؟ این موضوع هم آیا بیشتر به پزشكان مربوط میشود یا مردم عادی؟ دكتر كوپنی البته حیثیت پزشكان را پایمال میکند، اما سلامت مردم كه به خطر میافتد از آن حیثیت اهمیت بیشتری دارد.
- نسخه الكترونیك را میخواهند بدون کوچکترین اصلاحی در امور بههمریختهای كه گفته شد، ایجاد كنند. با همین ارتباطات اینترنتی كه اوضاعش را میدانیم تحویل دارو از داروخانه بدون نسخه الكترونیك را ممنوع كنند. چه مشكلاتی برای تهیه دارو فراهم خواهد شد بماند. در اوضاع بههمریختهای كه ذكرش رفت نسخه الكترونیك و نه كاغذی بدون كمترین زیرساخت جز دردسر بیشتر چه چیزی به ارمغان خواهد آورد ؟راستی به پزشكان بیشتر مربوط میشود یا مردمی كه باید ویزیت شوند؟
- باید از روزی ترسید كه پزشكان هم نسبت به این موضوعات بیتفاوت شوند و نسبت به آنچه میبینند و قادر به دركش هستند، واكنشی نشان ندهند و اعتراض نكنند. اصلا چرا باید اعتراض كنند؟ وقتی به تعرفههایی كه بیمهها و نه مردم باید بپردازند اعتراض میکنند بلافاصله از مردم و نه از بیمهها میشنوند كه «خب مردم ندارند» یا «بقیه مشاغل چی؟» و كسی هم نمیپرسد چرا در افغانستان 10برابر این است؟ كسی به انگیزه پزشكان در ارتقای كیفیت سلامت دقت نمیکند یا باور نمیکند. همهچیز را به نحو آزاردهندهای از زاویه منافع حقیر مالی میبینند و بس! عرق سردی بر تو مینشیند و ساكت میشوی! وقتی پزشكان به ظرفیتها اعتراض میکنند، پاسخ این است كه نمیخواهند دست زیاد شود. تهمتی کراهتآمیز كه عمق وجود معترضین اصلی كه عمر خود را صرف آموزش و حمایت جوانان کردهاند، میفرساید. راستی با این تفاصیل وقتی عرصه عمومی رسانهها و مردم عادی اینقدر از مسائل سلامت كه بخشی از مهمترین نیازمندیهایشان است، بیاطلاع و بیتفاوت هستند، كسی از بیتفاوتی پزشكان و جوامع پزشكی (آنها كه ماندهاند) نمیهراسد؟ آیا موج مهاجرت یكی از دلایلش همین به بیتفاوتی رسیدن و آن عرق
سرد و این كراهت نیست؟
آیا سه موضوع تعرفه، ظرفیت و نسخه الکترونیک فقط به پزشكان و آنچه جامعه پزشكی نامیده میشود، مربوط است؟ آیا سایر اقشار مردم و بهخصوص فرهیختگان و اصحاب رسانه متولیان دانشكدههای غیرپزشكی و... باید بینظری خود را تا به آخر حفظ كنند و این موارد را شأن فعالیت روشنفکرانه! ندانند؟ در تمام دورانی كه این سه مسئله حیاتی مطرح بود، حتی یك نوشته یادداشت یا مصاحبه از یك غیرپزشك در حمایت از سلامت عمومی و مخالفت با این برنامهها در یاد ندارم، حال آنكه طراحان اینگونه برنامهها عمدتا غیرپزشك هستند. ببینیم این قواعد و تنظیمات نوظهور بیشتر به پزشکان مربوط میشوند یا عرصه عمومی، آنگاه که كسی بیمار شد و كارش به اورژانس كشید؟ ببینیم.
- در موضوع تعرفه بیمهها با پشتوانه نیروی دولتی، خودشان مبلغی بهعنوان دستمزد برای پزشكان تعیین کردهاند كه از پایینترین دستمزد در افغانستان هم 10 برابر كمتر است. پزشكان البته خون دل میخورند. هرچه میخواهید درباره دکترها بگویید ولی در چنین نقصان منابع مالی تهیه بهترین سرویسها بهخصوص در بخش دولتی و آموزشی مقدور نیست. پزشكان اگر بتوانند یعنی اگر مراجعین زیادی داشته باشند، تعداد بسیار زیادی مریض میبینند. كارهای غیرضروری زیبایی و نظایر آن در رشتههای دیگر زیاد میشود یا بدتر از همه به كارهای اقتصادی دیگر میپردازند. وقتی هم كه كار خیلی دشوار شد رها میکنند و میروند بههرحال این ماییم، بهعنوان مردم، كه درست معاینه نمیشویم و بهوقت كافی در محیطی خلوت برای معاینه و درمان دسترسی نخواهیم داشت.
- در بیمارستانهای دولتی نمیتوانی بهراحتی حتی راه بروی. روی این جنس «بنجل» ویزیت هم نمیتوان حساب كرد و درنتیجه نظارتی رویش صورت نمیگیرد و اعتماد نمیشود كرد، بارها و بارها باید به دکترهای مختلف رفت، راستی این مسائل تنها به دکترها بیشتر مربوط میشود یا ما بهعنوان مردم هم در آن نقشی داریم؟
- در بحث ظرفیتها در این بلبشویی كه درمان هم درست و باکیفیت انجام نمیشود تا چه رسد به آموزش، میخواهند ظرفیتهای پزشكی را زیاد كنند. آنهم ظرفیتهایی كه هرچهبیشتر آن را به سهمیهها اختصاص میدهند. راستی چه شده كه میخواهند دكتر كوپنی تربیت كنند؟ چوب دكتر كوپنی را دکترهای الان كه تا زمان فارغالتحصیلی اینان معلوم نیست چقدر بتوانند كار كنند، میخورند یا مردم عادی؟ این موضوع هم آیا بیشتر به پزشكان مربوط میشود یا مردم عادی؟ دكتر كوپنی البته حیثیت پزشكان را پایمال میکند، اما سلامت مردم كه به خطر میافتد از آن حیثیت اهمیت بیشتری دارد.
- نسخه الكترونیك را میخواهند بدون کوچکترین اصلاحی در امور بههمریختهای كه گفته شد، ایجاد كنند. با همین ارتباطات اینترنتی كه اوضاعش را میدانیم تحویل دارو از داروخانه بدون نسخه الكترونیك را ممنوع كنند. چه مشكلاتی برای تهیه دارو فراهم خواهد شد بماند. در اوضاع بههمریختهای كه ذكرش رفت نسخه الكترونیك و نه كاغذی بدون كمترین زیرساخت جز دردسر بیشتر چه چیزی به ارمغان خواهد آورد ؟راستی به پزشكان بیشتر مربوط میشود یا مردمی كه باید ویزیت شوند؟
- باید از روزی ترسید كه پزشكان هم نسبت به این موضوعات بیتفاوت شوند و نسبت به آنچه میبینند و قادر به دركش هستند، واكنشی نشان ندهند و اعتراض نكنند. اصلا چرا باید اعتراض كنند؟ وقتی به تعرفههایی كه بیمهها و نه مردم باید بپردازند اعتراض میکنند بلافاصله از مردم و نه از بیمهها میشنوند كه «خب مردم ندارند» یا «بقیه مشاغل چی؟» و كسی هم نمیپرسد چرا در افغانستان 10برابر این است؟ كسی به انگیزه پزشكان در ارتقای كیفیت سلامت دقت نمیکند یا باور نمیکند. همهچیز را به نحو آزاردهندهای از زاویه منافع حقیر مالی میبینند و بس! عرق سردی بر تو مینشیند و ساكت میشوی! وقتی پزشكان به ظرفیتها اعتراض میکنند، پاسخ این است كه نمیخواهند دست زیاد شود. تهمتی کراهتآمیز كه عمق وجود معترضین اصلی كه عمر خود را صرف آموزش و حمایت جوانان کردهاند، میفرساید. راستی با این تفاصیل وقتی عرصه عمومی رسانهها و مردم عادی اینقدر از مسائل سلامت كه بخشی از مهمترین نیازمندیهایشان است، بیاطلاع و بیتفاوت هستند، كسی از بیتفاوتی پزشكان و جوامع پزشكی (آنها كه ماندهاند) نمیهراسد؟ آیا موج مهاجرت یكی از دلایلش همین به بیتفاوتی رسیدن و آن عرق
سرد و این كراهت نیست؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.