اهمیت ترسیم نیمرخ روانشناختی خانواده خرمدین
امیرحسین جلالی- روانپزشک
مرگ دردناک بابک خرمدین موجی از نگرانی و البته بیش از آن وضعیتی شوکهکننده را برای جامعه ایران به بار آورد. خرمدین کارگردانی شناختهشده نبود و چهرهای رسانهای هم بهشمار نمیرفت. در نتیجه مرگ او هرچند مرگ دردناک جوانی محجوب توسط پدر و مادرش و آنهم در کمال خونسردی مینمود اما نمیتوانست چنانکه دیده شد، کانون توجه شود.
صفحات حوادث روزنامهها اگر نگوییم هرروز، دستکم هر هفته یک بار اخبار کشتن خویشاوندان و از جمله قتل فرزند به دست پدر یا پدر به دست فرزند را چاپ میکنند، این هم چیز تازهای نبود. اما چه چیز، این مرگ را تا این حد مهم کرد و چرا جامعه و رسانهها در اتحادی نانوشته تصمیم گرفتند کشتن بابک را نتیجه روانپریشی و دیوانگی پدری نامتعادل تصویر کنند؟
به باور من این داستان را میتوان به اینگونه جمعبندی و صورتبندی کرد که مرگ بابک خرمدین چون در یک شرایط ویژه اجتماعی و در یک وضعیت کاملا خاص در جامعه ایرانی رخ داد،، تا این حد احساسات مردمان را جریحهدار و آنان را گوشبهزنگ و نگران و حیران کرد. کشتن بابک صورتی سمبلیک یافت و به همین دلیل مانند سمبلها به چشم جامعه آمد، نه چون ماجرایی که رخ داده و میدهد و از آن نمیتوان چیزی را استنتاج کرد و به جامعه و وضعیت جامعه تعمیم داد. جامعه از مرگ بابک خرمدین یک وضعیت اجتماعی و یک حالت خاص را در ایرانی که در آن زندگی میکنیم، برداشت کرد و به همین دلیل وحشت کرد و سرگردان شد.
در نگاه جامعه، کشتن بابک خرمدین کشتن مردی میانسال به دست پدرش نبود بلکه ازمیانرفتن تمام قواعد اجتماعی و بنیادهایی بود که جامعه تصور میکرد برقرار است و کار میکند و میتوان بدان امید داشت و در بیپناهی به آن پناه برد. جامعه دچار هراس شد چون در پیش چشم خود فروریختن بنیاد جامعه را میدید، چیزی که از دههها پیش آغاز شده و البته چون به آرامی رخ داده ما بر آن چشم بستیم و انکارش کردیم. اما قتل فجیع مردی جوان در نیمههای شب در شهرک اکباتان و در پایتخت ایران زنگها را در تمام ایران به صدا درآورد.
روزنامه «شرق» از من خواسته درباره اهمیت ترسیم نیمرخ روانی اکبر خرمدین و دادن گزارشی روشنتر از وضعیت روانشناختی او برای جامعه یادداشتی بنویسم. اما باور من این است که کار نمیتواند به این طریق فیصله یابد یا حتی با تهیه مستندهای سینمایی که بیشتر از آنکه در پی نشاندادن وضعیت جامعه یا خانواده خرمدین باشند، قرار است نام کارگردان را سر زبانها بیندازند. این کار فقط و فقط از طریق نوشتن یک گزارش چندجانبه و چندرشتهای و واکاوی دقیق از وضعیت جامعهای که این قتل در آن رخ داده و رخداد آن چشم جامعه را گرفته و او را دچار خفقان و پانیک کرده است، ممکن میشود.
در این صورت است که میتوان امیدوار بود از نتایج چنین گزارشی که از جمله ترسیم نیمرخ روانشناختی خانواده خرمدین و تاریخچه روانشناسی آن را شامل میشود، راهی به رهایی یافت.
مرگ دردناک بابک خرمدین موجی از نگرانی و البته بیش از آن وضعیتی شوکهکننده را برای جامعه ایران به بار آورد. خرمدین کارگردانی شناختهشده نبود و چهرهای رسانهای هم بهشمار نمیرفت. در نتیجه مرگ او هرچند مرگ دردناک جوانی محجوب توسط پدر و مادرش و آنهم در کمال خونسردی مینمود اما نمیتوانست چنانکه دیده شد، کانون توجه شود.
صفحات حوادث روزنامهها اگر نگوییم هرروز، دستکم هر هفته یک بار اخبار کشتن خویشاوندان و از جمله قتل فرزند به دست پدر یا پدر به دست فرزند را چاپ میکنند، این هم چیز تازهای نبود. اما چه چیز، این مرگ را تا این حد مهم کرد و چرا جامعه و رسانهها در اتحادی نانوشته تصمیم گرفتند کشتن بابک را نتیجه روانپریشی و دیوانگی پدری نامتعادل تصویر کنند؟
به باور من این داستان را میتوان به اینگونه جمعبندی و صورتبندی کرد که مرگ بابک خرمدین چون در یک شرایط ویژه اجتماعی و در یک وضعیت کاملا خاص در جامعه ایرانی رخ داد،، تا این حد احساسات مردمان را جریحهدار و آنان را گوشبهزنگ و نگران و حیران کرد. کشتن بابک صورتی سمبلیک یافت و به همین دلیل مانند سمبلها به چشم جامعه آمد، نه چون ماجرایی که رخ داده و میدهد و از آن نمیتوان چیزی را استنتاج کرد و به جامعه و وضعیت جامعه تعمیم داد. جامعه از مرگ بابک خرمدین یک وضعیت اجتماعی و یک حالت خاص را در ایرانی که در آن زندگی میکنیم، برداشت کرد و به همین دلیل وحشت کرد و سرگردان شد.
در نگاه جامعه، کشتن بابک خرمدین کشتن مردی میانسال به دست پدرش نبود بلکه ازمیانرفتن تمام قواعد اجتماعی و بنیادهایی بود که جامعه تصور میکرد برقرار است و کار میکند و میتوان بدان امید داشت و در بیپناهی به آن پناه برد. جامعه دچار هراس شد چون در پیش چشم خود فروریختن بنیاد جامعه را میدید، چیزی که از دههها پیش آغاز شده و البته چون به آرامی رخ داده ما بر آن چشم بستیم و انکارش کردیم. اما قتل فجیع مردی جوان در نیمههای شب در شهرک اکباتان و در پایتخت ایران زنگها را در تمام ایران به صدا درآورد.
روزنامه «شرق» از من خواسته درباره اهمیت ترسیم نیمرخ روانی اکبر خرمدین و دادن گزارشی روشنتر از وضعیت روانشناختی او برای جامعه یادداشتی بنویسم. اما باور من این است که کار نمیتواند به این طریق فیصله یابد یا حتی با تهیه مستندهای سینمایی که بیشتر از آنکه در پی نشاندادن وضعیت جامعه یا خانواده خرمدین باشند، قرار است نام کارگردان را سر زبانها بیندازند. این کار فقط و فقط از طریق نوشتن یک گزارش چندجانبه و چندرشتهای و واکاوی دقیق از وضعیت جامعهای که این قتل در آن رخ داده و رخداد آن چشم جامعه را گرفته و او را دچار خفقان و پانیک کرده است، ممکن میشود.
در این صورت است که میتوان امیدوار بود از نتایج چنین گزارشی که از جمله ترسیم نیمرخ روانشناختی خانواده خرمدین و تاریخچه روانشناسی آن را شامل میشود، راهی به رهایی یافت.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.