|

خشونت سلطنتی

این روزها در سراسر جهان تلاش‌هایی برای آگاهی انجام می‌شود. آگاهی از خشونت‌هایی که علیه زنان به شکل‌های مختلف اعمال می‌شود. به گزارش دویچه‌وله در ۲۵ نوامبر سال ۱۹۶۰، سه خواهر عضو شبکه مخفی انقلابی جمهوری دومینیکن در زندان رژیم رافائل لئونیداس تروخیو پس از شکنجه‌های بسیار به قتل رسیدند. این جنایت سرآغاز سقوط حکومت نظامیان در این کشور حوزه دریای کارائیب بود. از سال ۱۹۸۱ به بعد، شماری از کشورهای جهان به‌خصوص در آمریکای لاتین این روز را به‌طور رسمی روز مبارزه با خشونت علیه زنان نام‌گذاری کردند. سازمان ملل متحد حدود دو دهه بعد، آن را جهانی کرد.
فقیر و غنی ندارد!
داده‌های سازمان ملل متحد نشانگر آن است که در دوره بحران، چه جنگ و چه همه‌گیری جهانی کووید، بیش از ۷۰ درصد زنان قربانی شکلی از خشونت بوده‌اند. این آمار در حالی منتشر می‌شود که به گفته خانم بحوث «بیشتر موارد خشونت علیه زنان و دختران، به‌علت ترس از مجرم، بی‌اعتمادی به دستگاه قضائی یا شرم و خجالت اساسا اعلام و ثبت نمی‌شوند».
این واقعیتی دردناک است که نهاد «زنان سازمان ملل متحد» نیز با انتشار گزارشی به مناسبت روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان آن را اعلام کرد: «در کشورهای غنی یا فقیر، زنان و دختران به علت وجود پیش‌داوری‌های جنسیتی همچنان قربانی خشونت می‌شوند». در واقع این پدیده یک بحران جهانی است و غنی و فقیر نمی‌شناسد. پس این اتفاق می‌تواند برای هرکسی در هر گوشه‌ای از جهان رخ دهد.
زندان سلطنتی
در ایران نیز تلاش‌های متعددی برای آگاهی‌سازی می‌شود. در این مدت با اشاره به فیلم‌هایی درصدد هستیم از منظری دیگر به این خشونت‌ها بپردازیم.
اسپنسر فیلمی است که به تازگی با بازیگری «کریستن استوارت» ساخته شده و سه روز از زندگی پرنسس «دایانا» را در تعطیلات کریسمس نشان می‌دهد، حکایتی از تراژدی واقعی و روزهایی که منجر شد «دایانا» که محبوب‌القلوب بود به ازدواجش خاتمه دهد. زندگی دایانا پر از بخش‌های ناگفته است و هربار بخشی از آن عیان و درباره آن سخن گفته می‌شود. این فیلم البته در شبکه‌های نمایش خانگی وجود دارد و دوبله اختصاصی دارد اما آن‌چنان به خاطر لباس‌ها سانسور شده است که بیننده بخش‌های مهمی از فیلم را از دست می‌دهد.
در این فیلم با زندان طلایی که دایانا و پسرانش هری و ویلیام در آن اسیر هستند آشنا می‌شویم. زندانی که عنوان ملکه آینده و شاه آینده را برای آنها به همراه دارد. زندانی رسوم و سنت‌هایی که حتی آنها را از بازکردن هدیه مانند دیگران در روز کریسمس متفاوت می‌کند. این را می‌توان در لباس‌های متعددی که کاملا ست و برنامه‌ریزی‌‌شده در اختیارشان قرار می‌گیرد در فیلم دید یا اینکه چطور باید هر کاری را مطابق رسم و رسوم انجام داد. اما این فیلم بخش‌های دیگری هم دارد که دایانا را به عنوان یک اسطوره یا نماد و نشانه، در نظر نگرفته و اینجاست که می‌توان دریافت که حتی می‌توان پرنسس یا ملکه آینده بود و نتوان در برابر این همه قید و تنهایی سلطنتی، تاب آورد. مادری که حق ندارد و این امکان را ندارد که فرزندش را از چیزی که می‌هراسد حفظ کند، مادری که برای بودن با آنها باید نیمه‌شب بیدارشان کند و دوست دارد فقط مادر آنها باشد نه یک ملکه، شاید زیادی برای این قصر و این قوانین رنجور است.
آزارها و خشونت‌ها
در فیلم دایانا هم از سوی همسرش «چارلز» مورد بی‌توجهی است و هم از سوی مأموران قصر. او به خاطر اینکه توانسته توجه رسانه‌ها را جلب کند، مورد سرزنش است و حتی پرده‌های اتاقش دوخته می‌شود تا عکاسی نتواند از او عکسی غیرمعمول بگیرد. او از اینکه به محض ورود به قصر طبق یک سنت صدساله باید وزن شود ناراحت است اما مجبور است. او از اینکه مدام به او می‌گویند چه بپوش و چه نپوش ناراحت است. او از اینکه همسرش با زن دیگری در ارتباط است و جواهری مشابه برای هر دویشان می‌خرد، ناراحت است. او از اینکه مدام بابت ناتوانی در غذانخوردن طعنه می‌شنود ناراحت است. او از اینکه نمی‌تواند فرزندش را که (علاقه‌ای به تیراندازی به قرقاول‌ها ندارد)، از این سنت حفظ کند، ناراحت است. از اینکه به کسی نمی‌تواند برای حرف‌زدن اعتماد کند، احساس ناراحتی و تنهایی می‌کند. تنهایی دایانا که او را شکننده کرده در بخش‌هایی از فیلم به کابوس و توهم پهلو می‌زند. هرچند بخش‌هایی از این فیلم، در واقعیت وجود داشته است، او واقعا پس از پی‌بردن به روابط چارلز با پاملا، از پله‌های قصر خودش را پایین افکنده و واقعا دچار اختلال غذاخوردن بوده است. آن‌طور که تایم در مقاله‌اش به گفت‌وگوی معروف دایانا در سال 95 ارجاع داده است: «طی مصاحبه معروفی که سال ۱۹۹۵ داشت می‌گوید: «وقتی آدم اختلال خوردن و پرخوری عصبی دارد، مدام از خودش خجالت می‌کشد و نفرت بی‌اندازه‌ای نسبت به خودش حس می‌کند. مردم هم مدام فکر می‌کنند شما دارید غذا و خوراکی‌ها را هدر می‌دهید. برای همین ترجیح می‌دهید با کسی درموردش حرف نزنید». در نهایت بیننده از قدرت دایانا برای ترک قصر خشنود می‌شود، از اینکه تصمیم می‌گیرد تلاش کند تا برای زندگی فرزندانش تصمیم بگیرد و خود را از مسائلی که او را غمگین می‌کند، حفظ کند و در نهایت «دایانا» از این زندان طلایی و تروما و کابوسی که او را احاطه کرده بیرون می‌آید و با ترس‌هایش روبه‌رو می‌شود. این فیلم با دروغ‌هایی همراه است همچون عشق ندیمه به دایانا که رسانه‌های انگلیس نیز آن را ناشی از سیاست‌های جدید هالیوود دانسته‌اند و فیلیمو در زیرنویس آن را عشق مادر-فرزندی بیان کرده است اما نشانه این واقعیت است که زنان در هر جایگاهی با ترس‌ها و خشونت‌هایی روبه‌رو می‌شوند و نیاز دارند برای تغییر آن تلاش کنند.

این روزها در سراسر جهان تلاش‌هایی برای آگاهی انجام می‌شود. آگاهی از خشونت‌هایی که علیه زنان به شکل‌های مختلف اعمال می‌شود. به گزارش دویچه‌وله در ۲۵ نوامبر سال ۱۹۶۰، سه خواهر عضو شبکه مخفی انقلابی جمهوری دومینیکن در زندان رژیم رافائل لئونیداس تروخیو پس از شکنجه‌های بسیار به قتل رسیدند. این جنایت سرآغاز سقوط حکومت نظامیان در این کشور حوزه دریای کارائیب بود. از سال ۱۹۸۱ به بعد، شماری از کشورهای جهان به‌خصوص در آمریکای لاتین این روز را به‌طور رسمی روز مبارزه با خشونت علیه زنان نام‌گذاری کردند. سازمان ملل متحد حدود دو دهه بعد، آن را جهانی کرد.
فقیر و غنی ندارد!
داده‌های سازمان ملل متحد نشانگر آن است که در دوره بحران، چه جنگ و چه همه‌گیری جهانی کووید، بیش از ۷۰ درصد زنان قربانی شکلی از خشونت بوده‌اند. این آمار در حالی منتشر می‌شود که به گفته خانم بحوث «بیشتر موارد خشونت علیه زنان و دختران، به‌علت ترس از مجرم، بی‌اعتمادی به دستگاه قضائی یا شرم و خجالت اساسا اعلام و ثبت نمی‌شوند».
این واقعیتی دردناک است که نهاد «زنان سازمان ملل متحد» نیز با انتشار گزارشی به مناسبت روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان آن را اعلام کرد: «در کشورهای غنی یا فقیر، زنان و دختران به علت وجود پیش‌داوری‌های جنسیتی همچنان قربانی خشونت می‌شوند». در واقع این پدیده یک بحران جهانی است و غنی و فقیر نمی‌شناسد. پس این اتفاق می‌تواند برای هرکسی در هر گوشه‌ای از جهان رخ دهد.
زندان سلطنتی
در ایران نیز تلاش‌های متعددی برای آگاهی‌سازی می‌شود. در این مدت با اشاره به فیلم‌هایی درصدد هستیم از منظری دیگر به این خشونت‌ها بپردازیم.
اسپنسر فیلمی است که به تازگی با بازیگری «کریستن استوارت» ساخته شده و سه روز از زندگی پرنسس «دایانا» را در تعطیلات کریسمس نشان می‌دهد، حکایتی از تراژدی واقعی و روزهایی که منجر شد «دایانا» که محبوب‌القلوب بود به ازدواجش خاتمه دهد. زندگی دایانا پر از بخش‌های ناگفته است و هربار بخشی از آن عیان و درباره آن سخن گفته می‌شود. این فیلم البته در شبکه‌های نمایش خانگی وجود دارد و دوبله اختصاصی دارد اما آن‌چنان به خاطر لباس‌ها سانسور شده است که بیننده بخش‌های مهمی از فیلم را از دست می‌دهد.
در این فیلم با زندان طلایی که دایانا و پسرانش هری و ویلیام در آن اسیر هستند آشنا می‌شویم. زندانی که عنوان ملکه آینده و شاه آینده را برای آنها به همراه دارد. زندانی رسوم و سنت‌هایی که حتی آنها را از بازکردن هدیه مانند دیگران در روز کریسمس متفاوت می‌کند. این را می‌توان در لباس‌های متعددی که کاملا ست و برنامه‌ریزی‌‌شده در اختیارشان قرار می‌گیرد در فیلم دید یا اینکه چطور باید هر کاری را مطابق رسم و رسوم انجام داد. اما این فیلم بخش‌های دیگری هم دارد که دایانا را به عنوان یک اسطوره یا نماد و نشانه، در نظر نگرفته و اینجاست که می‌توان دریافت که حتی می‌توان پرنسس یا ملکه آینده بود و نتوان در برابر این همه قید و تنهایی سلطنتی، تاب آورد. مادری که حق ندارد و این امکان را ندارد که فرزندش را از چیزی که می‌هراسد حفظ کند، مادری که برای بودن با آنها باید نیمه‌شب بیدارشان کند و دوست دارد فقط مادر آنها باشد نه یک ملکه، شاید زیادی برای این قصر و این قوانین رنجور است.
آزارها و خشونت‌ها
در فیلم دایانا هم از سوی همسرش «چارلز» مورد بی‌توجهی است و هم از سوی مأموران قصر. او به خاطر اینکه توانسته توجه رسانه‌ها را جلب کند، مورد سرزنش است و حتی پرده‌های اتاقش دوخته می‌شود تا عکاسی نتواند از او عکسی غیرمعمول بگیرد. او از اینکه به محض ورود به قصر طبق یک سنت صدساله باید وزن شود ناراحت است اما مجبور است. او از اینکه مدام به او می‌گویند چه بپوش و چه نپوش ناراحت است. او از اینکه همسرش با زن دیگری در ارتباط است و جواهری مشابه برای هر دویشان می‌خرد، ناراحت است. او از اینکه مدام بابت ناتوانی در غذانخوردن طعنه می‌شنود ناراحت است. او از اینکه نمی‌تواند فرزندش را که (علاقه‌ای به تیراندازی به قرقاول‌ها ندارد)، از این سنت حفظ کند، ناراحت است. از اینکه به کسی نمی‌تواند برای حرف‌زدن اعتماد کند، احساس ناراحتی و تنهایی می‌کند. تنهایی دایانا که او را شکننده کرده در بخش‌هایی از فیلم به کابوس و توهم پهلو می‌زند. هرچند بخش‌هایی از این فیلم، در واقعیت وجود داشته است، او واقعا پس از پی‌بردن به روابط چارلز با پاملا، از پله‌های قصر خودش را پایین افکنده و واقعا دچار اختلال غذاخوردن بوده است. آن‌طور که تایم در مقاله‌اش به گفت‌وگوی معروف دایانا در سال 95 ارجاع داده است: «طی مصاحبه معروفی که سال ۱۹۹۵ داشت می‌گوید: «وقتی آدم اختلال خوردن و پرخوری عصبی دارد، مدام از خودش خجالت می‌کشد و نفرت بی‌اندازه‌ای نسبت به خودش حس می‌کند. مردم هم مدام فکر می‌کنند شما دارید غذا و خوراکی‌ها را هدر می‌دهید. برای همین ترجیح می‌دهید با کسی درموردش حرف نزنید». در نهایت بیننده از قدرت دایانا برای ترک قصر خشنود می‌شود، از اینکه تصمیم می‌گیرد تلاش کند تا برای زندگی فرزندانش تصمیم بگیرد و خود را از مسائلی که او را غمگین می‌کند، حفظ کند و در نهایت «دایانا» از این زندان طلایی و تروما و کابوسی که او را احاطه کرده بیرون می‌آید و با ترس‌هایش روبه‌رو می‌شود. این فیلم با دروغ‌هایی همراه است همچون عشق ندیمه به دایانا که رسانه‌های انگلیس نیز آن را ناشی از سیاست‌های جدید هالیوود دانسته‌اند و فیلیمو در زیرنویس آن را عشق مادر-فرزندی بیان کرده است اما نشانه این واقعیت است که زنان در هر جایگاهی با ترس‌ها و خشونت‌هایی روبه‌رو می‌شوند و نیاز دارند برای تغییر آن تلاش کنند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.