|

دست‌نوشته‌های زندانی بند 2 مشاوره

الهام.ن: «قرار است روزهای شنبه به صورت هفتگی، دست‌نوشته‌های الهام را بخوانیم که پنج سال به جرم قتل در زندان بوده و امروز خاطراتش را به صورت به‌هم‌پیوسته برای ما می‌نویسد».
روزهای اول ورودی به سالن چقدر سخت بود. همه جوری نگاهت می‌کنند. بعضی‌ها از ته دلشون برات دلسوزی می‌کنن، ببینن گیجی بهت لباس میدن، قاشق، لیوان، بشقاب یا هر چیزی که بتونه کمکت بکنه تا چند روزی خودتو پیدا بکنی. ولی امان از بعضی از آدما که فقط دنبال پرسش و پاسخ هستن؛ هی ازت سؤال می‌کنن جرمت چیه؟ چند سالته؟ از کی دستگیر شدی؟ ازدواج کردی؟ بچه داری؟ خلاصه انگار که یک فیلم رو دارن نقد می‌کنن. کلی هم خوشحالن از اینکه بهت نزدیک میشن و از همه ماجرا باخبر. خانمی تقریبا ۳۷‌ساله از روز اول نظرمو به خودش جلب کرد. سبزه بود و خوشگل. همه سالن می‌شناختنش. هرجا که می‌رفت کلی بهش احترام می‌گذاشتن؛ واقعا هم زن خیلی محترمی بود. همه بهش می‌گفتن فاطمه‌جون. من کابین آخری دم سالن نمازخانه بودم، اون کابینه دوم از در ورودی. خیلی با هم فاصله داشتیم. گه‌گداری از جلوی در کابینش که رد می‌شدم، با سر بهش سلام می‌کردم، اونم هر دفعه بلند می‌گفت سلام دختر سبزه من. نمی‌دونستم چرا ولی همیشه بهم می‌گفت دختر سبزه من. تقریبا سه ماهی از ورودیم به اون سالن گذشته بود که یک روز دیدم فاطمه‌جون صدام کرد که وسایلتو جمع کن بیا کابین من. گفتم نمی‌شه که باید اول از وکیل‌بند اجازه بگیرم. گفت من اجازه‌تو گرفتم، بهت میگم جمع کن بیا کابین من. خودش کمکم کرد. خودش تخت یک بود. من تخت بالای سرش یعنی طبقه دو وسایلمو چیدم. خودش کمکم کرد وسایلمو جابه‌جا کردم. با بچه‌هایی که توی کابینش بودن، آشنام کرد. بهم گفت اینجا راحت باش، هر کاری هم داشته باشی حتما به خودم بگو. چند ماهی گذشت. رابطه‌مون خیلی گرم و صمیمی شده بود، حتی بهش می‌گفتم مامان فاطمه. به‌جز من هیچ‌کس حق نداره بهش بگه مامان. همه بهش می‌گفتن فاطمه‌جون. بهم می‌گفت رنگ چشمات رنگ چشمای دخترمه. هیچ‌وقت به خودم اجازه ندادم ازش سؤال کنم داستان اینکه اینجایی چیه، ولی از بیشتر بچه‌ها شنیده بودم جرمش قتل عمده و حکمش قصاص نفسه و الان 9ساله زندانه. یه شب با بقیه شب‌ها فرق داشت. حالش انگار زیاد میزون ‌نبود. بچه‌ها حرف می‌زدن، می‌خندید، ولی خنده‌هاش سرد و بی‌روح بود. معلوم بود حواسش کاملا جای دیگه‌ایه. بهش گفتم ردیفی، چیزی شده، کاری از دستم برمیاد؟ با علامت سر بهم گفتن نه. خیلی نگرانش بودم، واقعا زن مهربونی بود. هیچ ملاقاتی‌ای هم نداشت. گه‌گداری شاید در ماه چند بار مادرش می‌آمد ملاقات. خیلی زن آرومی بود و دوست‌داشتنی. همه دوستش داشتن. طبق معمول با صدای بلند و وحشتناک موزیکی که از بلندگوی سالن پخش می‌شد، یهو از خواب پریدم. واقعا این دیگه آخرش بود این‌جوری از خواب بپری. یه صدای وحشتناک بلند که ویزویز هم می‌کرد؛ بلندگوشون آخه خراب بود. آمار بود. یه صف طولانی برای شمارش. روزی دو بار می‌شمردنمون. باید به صف طولانی می‌ایستادیم تا شمارش بشیم. وسط آمار بودیم که از بلندگو صدا کردن فاطمه ...‌ با حجاب دادیاری. همه میخکوب شدن. یعنی چی شده صبح به این زودی، اونم دادیاری؟ خدایا امروز رو به خیر بگذرون. سریع فاطمه صورتشو شست. داشت لباسشو می‌پوشید، چادرشو سرش می‌کرد که سمتش رفتم و گفتم زودی به من خبر بده. دستمو فشرد. رفت پیش افسر نگهبانی که ببرندش دادیاری. بچه‌ها هر کدوم یه چیزی می‌گفتن. یکی می‌گفت حتما رضایت‌گرفتن براش. اون یکی می‌گفت آره دیگه آزاده. یکی می‌گفت حتما اجرای حکمشه. وای خدا گوشام دیگه نمی‌شنید. قلبم داشت تند‌تند می‌زد. روی تختم دراز شدم. به خودم دلداری می‌دادم هیچی نیست مثل همیشه الکی می‌خوان سؤال کنن الان میاد. تسبیحمو برداشتم، شروع کردم به صلوات‌فرستادن. نمی‌دونم چقدر ذکر گفتم که همون‌جوری خوابم برده بود. یهو با صدای هق‌هق گریه بیدار شدم دیدم فاطمه‌‌اس. داره بلندبلند زار می‌زنه. خیلی بلند. جوری گریه می‌کرد که دل همه سالن براش ریش‌ریش شده بود. آخه یه زن چقدر می‌تونه به تنگنا برسه که این‌جوری زار بزنه. بچه‌ها همه دورش جمع شده بودن. در لحظه به خودم اومدم، از روی تخت پریدم پایین و از بچه‌ها خواهش کردم دورشو خلوت کنن. سریع از سحر خواستم یه لیوان آب‌قند درست کنه. فاطمه رو بغل کردم و به آرامش دعوتش کردم. موهاشو ناز کردم، گفتم آروم باش، آروم باش عزیزم. ولی همچنان داشت بلند زار می‌زد. نمی‌دونستم باید چی کار کنم. 10 دقیقه‌ای به این حالت گذاشت. دیدم داره آروم می‌شه یه لیوان دیگه آب دستش دادم. پرسیدم بهتری؟ با سر جوابمو داد. بهش پیشنهاد دادم اگه دوست داری با من حرف بزن شاید آروم‌تر بشی. سریع استقبال کرد و از اینجا قصه فاطمه برای من شروع شد... .
ادامه دارد...

الهام.ن: «قرار است روزهای شنبه به صورت هفتگی، دست‌نوشته‌های الهام را بخوانیم که پنج سال به جرم قتل در زندان بوده و امروز خاطراتش را به صورت به‌هم‌پیوسته برای ما می‌نویسد».
روزهای اول ورودی به سالن چقدر سخت بود. همه جوری نگاهت می‌کنند. بعضی‌ها از ته دلشون برات دلسوزی می‌کنن، ببینن گیجی بهت لباس میدن، قاشق، لیوان، بشقاب یا هر چیزی که بتونه کمکت بکنه تا چند روزی خودتو پیدا بکنی. ولی امان از بعضی از آدما که فقط دنبال پرسش و پاسخ هستن؛ هی ازت سؤال می‌کنن جرمت چیه؟ چند سالته؟ از کی دستگیر شدی؟ ازدواج کردی؟ بچه داری؟ خلاصه انگار که یک فیلم رو دارن نقد می‌کنن. کلی هم خوشحالن از اینکه بهت نزدیک میشن و از همه ماجرا باخبر. خانمی تقریبا ۳۷‌ساله از روز اول نظرمو به خودش جلب کرد. سبزه بود و خوشگل. همه سالن می‌شناختنش. هرجا که می‌رفت کلی بهش احترام می‌گذاشتن؛ واقعا هم زن خیلی محترمی بود. همه بهش می‌گفتن فاطمه‌جون. من کابین آخری دم سالن نمازخانه بودم، اون کابینه دوم از در ورودی. خیلی با هم فاصله داشتیم. گه‌گداری از جلوی در کابینش که رد می‌شدم، با سر بهش سلام می‌کردم، اونم هر دفعه بلند می‌گفت سلام دختر سبزه من. نمی‌دونستم چرا ولی همیشه بهم می‌گفت دختر سبزه من. تقریبا سه ماهی از ورودیم به اون سالن گذشته بود که یک روز دیدم فاطمه‌جون صدام کرد که وسایلتو جمع کن بیا کابین من. گفتم نمی‌شه که باید اول از وکیل‌بند اجازه بگیرم. گفت من اجازه‌تو گرفتم، بهت میگم جمع کن بیا کابین من. خودش کمکم کرد. خودش تخت یک بود. من تخت بالای سرش یعنی طبقه دو وسایلمو چیدم. خودش کمکم کرد وسایلمو جابه‌جا کردم. با بچه‌هایی که توی کابینش بودن، آشنام کرد. بهم گفت اینجا راحت باش، هر کاری هم داشته باشی حتما به خودم بگو. چند ماهی گذشت. رابطه‌مون خیلی گرم و صمیمی شده بود، حتی بهش می‌گفتم مامان فاطمه. به‌جز من هیچ‌کس حق نداره بهش بگه مامان. همه بهش می‌گفتن فاطمه‌جون. بهم می‌گفت رنگ چشمات رنگ چشمای دخترمه. هیچ‌وقت به خودم اجازه ندادم ازش سؤال کنم داستان اینکه اینجایی چیه، ولی از بیشتر بچه‌ها شنیده بودم جرمش قتل عمده و حکمش قصاص نفسه و الان 9ساله زندانه. یه شب با بقیه شب‌ها فرق داشت. حالش انگار زیاد میزون ‌نبود. بچه‌ها حرف می‌زدن، می‌خندید، ولی خنده‌هاش سرد و بی‌روح بود. معلوم بود حواسش کاملا جای دیگه‌ایه. بهش گفتم ردیفی، چیزی شده، کاری از دستم برمیاد؟ با علامت سر بهم گفتن نه. خیلی نگرانش بودم، واقعا زن مهربونی بود. هیچ ملاقاتی‌ای هم نداشت. گه‌گداری شاید در ماه چند بار مادرش می‌آمد ملاقات. خیلی زن آرومی بود و دوست‌داشتنی. همه دوستش داشتن. طبق معمول با صدای بلند و وحشتناک موزیکی که از بلندگوی سالن پخش می‌شد، یهو از خواب پریدم. واقعا این دیگه آخرش بود این‌جوری از خواب بپری. یه صدای وحشتناک بلند که ویزویز هم می‌کرد؛ بلندگوشون آخه خراب بود. آمار بود. یه صف طولانی برای شمارش. روزی دو بار می‌شمردنمون. باید به صف طولانی می‌ایستادیم تا شمارش بشیم. وسط آمار بودیم که از بلندگو صدا کردن فاطمه ...‌ با حجاب دادیاری. همه میخکوب شدن. یعنی چی شده صبح به این زودی، اونم دادیاری؟ خدایا امروز رو به خیر بگذرون. سریع فاطمه صورتشو شست. داشت لباسشو می‌پوشید، چادرشو سرش می‌کرد که سمتش رفتم و گفتم زودی به من خبر بده. دستمو فشرد. رفت پیش افسر نگهبانی که ببرندش دادیاری. بچه‌ها هر کدوم یه چیزی می‌گفتن. یکی می‌گفت حتما رضایت‌گرفتن براش. اون یکی می‌گفت آره دیگه آزاده. یکی می‌گفت حتما اجرای حکمشه. وای خدا گوشام دیگه نمی‌شنید. قلبم داشت تند‌تند می‌زد. روی تختم دراز شدم. به خودم دلداری می‌دادم هیچی نیست مثل همیشه الکی می‌خوان سؤال کنن الان میاد. تسبیحمو برداشتم، شروع کردم به صلوات‌فرستادن. نمی‌دونم چقدر ذکر گفتم که همون‌جوری خوابم برده بود. یهو با صدای هق‌هق گریه بیدار شدم دیدم فاطمه‌‌اس. داره بلندبلند زار می‌زنه. خیلی بلند. جوری گریه می‌کرد که دل همه سالن براش ریش‌ریش شده بود. آخه یه زن چقدر می‌تونه به تنگنا برسه که این‌جوری زار بزنه. بچه‌ها همه دورش جمع شده بودن. در لحظه به خودم اومدم، از روی تخت پریدم پایین و از بچه‌ها خواهش کردم دورشو خلوت کنن. سریع از سحر خواستم یه لیوان آب‌قند درست کنه. فاطمه رو بغل کردم و به آرامش دعوتش کردم. موهاشو ناز کردم، گفتم آروم باش، آروم باش عزیزم. ولی همچنان داشت بلند زار می‌زد. نمی‌دونستم باید چی کار کنم. 10 دقیقه‌ای به این حالت گذاشت. دیدم داره آروم می‌شه یه لیوان دیگه آب دستش دادم. پرسیدم بهتری؟ با سر جوابمو داد. بهش پیشنهاد دادم اگه دوست داری با من حرف بزن شاید آروم‌تر بشی. سریع استقبال کرد و از اینجا قصه فاطمه برای من شروع شد... .
ادامه دارد...

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.