|

تراژدی در تراژدی

امير صدري*

نمایش «اتاق» که این روزها در سالن سپند در حال اجراست، روایتی است از آنچه بر کادر درمان در مواجهه با همه‌گیری کرونا گذشت. این اثر نمایشی روایتی وفادارانه و انسانی از موقعیت تراژیک مواجهه انسانی با فاجعه است.

باید اشاره کرد که بزرگ‌ترین هنر کارگردان این نمایش (زنده‌یاد ساشا کشوادی) نه در پرداخت و بسط متن یا طراحی صحنه هنرمندانه یا راهنمایی بازیگران یا دیالوگ‌نویسی، بلکه در رسیدن بی‌واسطه به عمق واقعیت است. نمایش بر مبنای تجربه شخصی نویسنده - کارگردان در روزها زیستن همراه با کادر درمان و مصاحبه با آنان است. در‌واقع بزرگ‌ترین حسن نمایش اتاق در عینیت‌بخشی به تجربه‌های زیسته انسان‌هایی است که دو سال درگیر بحران و التهاب بوده‌اند.
به‌طور‌معمول بزرگ‌ترین نقطه‌ضعف اقتباس‌های داستانی از وقایع و اتفاقات تاریخی، غلو یا کم‌رنگ‌کردن وقایع و احساسات و وفادارنبودن به عمق ماجراست که این به‌‌ویژه در حوزه سلامت و درمان بسیار مشهود بوده است و به‌خصوص رعایت‌نکرددن نکات شغلی و حرفه‌ای این حوزه بارها و بارها باعث اعتراض اعضای کادر درمان و جامعه پزشکی شده‌ است؛ اما اتاق آگاهانه و با فاصله‌گذاری می‌کوشد از اغراق بپرهیزد و درعین‌حال در حوزه تخصصی پزشکی و پرستاری بسیار خوب روایت شده است.
نمایش دقیقا در آغاز مستندگونه‌بودن خود را در فرم بیان می‌کند و آشکار می‌کند که بر مبنای انجام مصاحبه‌های کارگردان اثر با گروهی از پرستاران و کادر درمان شکل‌گرفته است.
باید گفت هنر اصلی نویسنده- کارگردان اثر عبور از مرزهای معمول خودسانسوری، اغراق یا فراموشی و کلا فیلترینگ‌های شخصی بر روایت زیسته انسانی و رسیدن تجارب ناب انسان‌های درگیر با فاجعه است. آنچه کادر درمان واقعی در اختیار کارگردان و نویسنده اثر قرار داده‌اند، مجموعه‌ای از نقاط بیم ‌ و امید، کمدی و تراژدی و مرگ و زندگی‌ است که بی‌واسطه و با برش‌های درست در اختیار تماشاگر اثر قرار می‌گیرد.
کارگردان هوشمندانه ساختار نمایش خود را بر مبنای مصاحبه‌ها قرار داده و در دو بخش اثر هم با شکستن ساختار نمایش و با فاصله‌گذاری هوشمندانه، روایت مستقیم تأثیرگذار فرامتنی را به‌واسطه پخش صدای واقعی فرد‌شونده در اختیار تماشاگر قرار می‌گیرد.
نمایش اتاق درباره تراژدی است، تراژدی مواجهه انسان با بحران و فاجعه، تراژدی ازدست‌دادن و تراژدی خط باریک میان رنج و امید، میان داشتن و از‌دست‌دادن‌ و این تراژدی ساخته‌شده براساس واقعیت در واقعیت به اوج می‌رسد؛ چراکه تنها دو روز مانده به اجرای عمومی، کارگردان جوان نمایش بر اثر سکته قلبی به دیار باقی می‌شتابد و تراژدی در تراژدی ثبت می‌شود.
نمایش اتاق ادای دینی است به مدافعان سلامت و به‌خصوص شهدای مدافع سلامت و البته هنرمندانی که روزها و ماه‌ها وقت گذاشتند تا این حماسه‌ها را به آثار هنری ماندگار تبدیل کنند. این نمایش روایتی ساده و بی‌پیرایه و مستقیم است از آنچه بر مدافعان سلامت گذشته‌ است. هوشمندی در استفاده از فرم درست و برش‌های تأثیرگذار کوتاه از دغدغه‌ها و سرگشتگی‌های انسانی و تصویر چالش‌ها، هراس‌ها و فداکاری‌ها نمایش را تأثیرگذار کرده‌ است. اگرچه ضعف‌هایی در ساختار کلی نمایش به چشم می‌آید اما در کل این نمایش تلاشی درخشان برای بازنمایی یک موقعیت کاملا تازه است که با وجود همین تماس دائمی جامعه با آن، هنوز این نمایش حرف‌هایی تازه برای مخاطبانش دارد.
*مدیر روابط عمومی نظام پزشکی تهران بزرگ

نمایش «اتاق» که این روزها در سالن سپند در حال اجراست، روایتی است از آنچه بر کادر درمان در مواجهه با همه‌گیری کرونا گذشت. این اثر نمایشی روایتی وفادارانه و انسانی از موقعیت تراژیک مواجهه انسانی با فاجعه است.

باید اشاره کرد که بزرگ‌ترین هنر کارگردان این نمایش (زنده‌یاد ساشا کشوادی) نه در پرداخت و بسط متن یا طراحی صحنه هنرمندانه یا راهنمایی بازیگران یا دیالوگ‌نویسی، بلکه در رسیدن بی‌واسطه به عمق واقعیت است. نمایش بر مبنای تجربه شخصی نویسنده - کارگردان در روزها زیستن همراه با کادر درمان و مصاحبه با آنان است. در‌واقع بزرگ‌ترین حسن نمایش اتاق در عینیت‌بخشی به تجربه‌های زیسته انسان‌هایی است که دو سال درگیر بحران و التهاب بوده‌اند.
به‌طور‌معمول بزرگ‌ترین نقطه‌ضعف اقتباس‌های داستانی از وقایع و اتفاقات تاریخی، غلو یا کم‌رنگ‌کردن وقایع و احساسات و وفادارنبودن به عمق ماجراست که این به‌‌ویژه در حوزه سلامت و درمان بسیار مشهود بوده است و به‌خصوص رعایت‌نکرددن نکات شغلی و حرفه‌ای این حوزه بارها و بارها باعث اعتراض اعضای کادر درمان و جامعه پزشکی شده‌ است؛ اما اتاق آگاهانه و با فاصله‌گذاری می‌کوشد از اغراق بپرهیزد و درعین‌حال در حوزه تخصصی پزشکی و پرستاری بسیار خوب روایت شده است.
نمایش دقیقا در آغاز مستندگونه‌بودن خود را در فرم بیان می‌کند و آشکار می‌کند که بر مبنای انجام مصاحبه‌های کارگردان اثر با گروهی از پرستاران و کادر درمان شکل‌گرفته است.
باید گفت هنر اصلی نویسنده- کارگردان اثر عبور از مرزهای معمول خودسانسوری، اغراق یا فراموشی و کلا فیلترینگ‌های شخصی بر روایت زیسته انسانی و رسیدن تجارب ناب انسان‌های درگیر با فاجعه است. آنچه کادر درمان واقعی در اختیار کارگردان و نویسنده اثر قرار داده‌اند، مجموعه‌ای از نقاط بیم ‌ و امید، کمدی و تراژدی و مرگ و زندگی‌ است که بی‌واسطه و با برش‌های درست در اختیار تماشاگر اثر قرار می‌گیرد.
کارگردان هوشمندانه ساختار نمایش خود را بر مبنای مصاحبه‌ها قرار داده و در دو بخش اثر هم با شکستن ساختار نمایش و با فاصله‌گذاری هوشمندانه، روایت مستقیم تأثیرگذار فرامتنی را به‌واسطه پخش صدای واقعی فرد‌شونده در اختیار تماشاگر قرار می‌گیرد.
نمایش اتاق درباره تراژدی است، تراژدی مواجهه انسان با بحران و فاجعه، تراژدی ازدست‌دادن و تراژدی خط باریک میان رنج و امید، میان داشتن و از‌دست‌دادن‌ و این تراژدی ساخته‌شده براساس واقعیت در واقعیت به اوج می‌رسد؛ چراکه تنها دو روز مانده به اجرای عمومی، کارگردان جوان نمایش بر اثر سکته قلبی به دیار باقی می‌شتابد و تراژدی در تراژدی ثبت می‌شود.
نمایش اتاق ادای دینی است به مدافعان سلامت و به‌خصوص شهدای مدافع سلامت و البته هنرمندانی که روزها و ماه‌ها وقت گذاشتند تا این حماسه‌ها را به آثار هنری ماندگار تبدیل کنند. این نمایش روایتی ساده و بی‌پیرایه و مستقیم است از آنچه بر مدافعان سلامت گذشته‌ است. هوشمندی در استفاده از فرم درست و برش‌های تأثیرگذار کوتاه از دغدغه‌ها و سرگشتگی‌های انسانی و تصویر چالش‌ها، هراس‌ها و فداکاری‌ها نمایش را تأثیرگذار کرده‌ است. اگرچه ضعف‌هایی در ساختار کلی نمایش به چشم می‌آید اما در کل این نمایش تلاشی درخشان برای بازنمایی یک موقعیت کاملا تازه است که با وجود همین تماس دائمی جامعه با آن، هنوز این نمایش حرف‌هایی تازه برای مخاطبانش دارد.
*مدیر روابط عمومی نظام پزشکی تهران بزرگ

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.