|

وقتی خوانندگان موسیقی دستگاهی رسالت اصلی خود را فراموش می‌کنند

پژمان بلورچی.ناشر موسیقی و مدیر مؤسسه فرهنگی‌-‌هنری نهاله رودکی

این روزها صحبت در مورد موسیقی ایرانی (به معنای موسیقی دستگاهی) از منظر تولید، کمی عجیب به نظر می‌رسد. خیل کثیری از خوانندگان موسیقی دستگاهی، رسالت اصلی خود به عنوان خواننده این نوع از موسیقی را فراموش کرده و به سمت اجرای موسیقی تلفیقی کشیده شده‌اند. البته آهنگ‌سازان این سبک از موسیقی نیز دیگر علاقه‌مندی زیادی برای نوشتن از خود نشان نمی‌دهند و در نهایت شرکت‌های تولید موسیقی، ناشران موسیقی و تهیه‌کنندگان فیلم و سریال (به عنوان سفارش‌دهنده موسیقی تیتراژ) نیز گرایشی به تولیدات آثاری از این ژانر از خود نشان نمی‌دهند. این تفکر که (البته در حوزه تهیه، تولید و نشر موسیقی) باید با موج ایجادشده در جامعه همسو شد، می‌تواند نتایج دهشتناکی داشته باشد؛ زیرا در مواردی، جامعه دچار سردرگمی در انتخاب مسیر می‌شود و در صورت پیروی از آن، نتیجه‌ای جز انحطاط به ارمغان نمی‌آورد. به نظر من به عنوان ناشری که حدود 21 سال در زمینه تهیه و تولید آثار موسیقی دستگاهی و مقامی تجربه کسب کرده‌ام، در حال حاضر و در امروز جامعه خود، در چنین حالتی به سر می‌بریم. همیشه اعتقاد من بر این بوده است که اگر ناشران و تهیه‌کنندگان موسیقی برای هدفمندترکردن تولیدات آثار شرکت، شعار و تعریفی ثابت را در نظر گرفته و آن را به صورت هدف بلندمدت دنبال کنند و به خاطر نفع و سود لحظه‌ای، از مسیر هدف خود تخطی نکنند؛ البته در بلندمدت به سود پایدارتری خواهند رسید.
ذکر مثال ملموسی که در این روزها درگیر آن هستیم این مسئله را مفهوم‌تر می‌کند. در سال 1399 مؤسسه نهاله رودکی بر آن شد تا با وجود محدودیت‌های کرونایی و رخوت در حوزه تولید موسیقی (به دلیل کرونا) و نیز عدم علاقه‌مندی تهیه‌کنندگان به تولید یک مجموعه کامل موسیقی در قالب آلبوم، دست به تولید شش قطعه موسیقی دستگاهی در قالب آنسامبل (سازبندی) ارکستر ملی بزند که البته آنچه این تصمیم را چالش‌برانگیزتر می‌نمود این بود که تصمیم ما بر این بود این تجربه را با معرفی خواننده‌ای جدید از ژانر موسیقی دستگاهی به جامعه پیش ببریم. پس از تفحص برای انتخاب آهنگ‌ساز و انجام جلسات متعدد با آهنگ‌سازان، با قبول آهنگ‌سازی این مجموعه از سوی یکی از استادان بزرگ موسیقی این مرز و بوم، جناب استاد مهرداد پازوکی، با نیرویی مضاعف این تجربه را آغاز کردیم.
در مورد انتخاب خواننده این مجموعه نیز پس از معرفی دوستان متعدد در این حوزه، نهایتا با انتخاب خواننده خوش‌قریحه و خوش‌صدا جناب آقای محمد یادگار که سال‌ها در آموزش آواز تجربه کسب کرده‌اند و مهم‌تر از همه، همسویی تفکر ایشان با تفکر و شعار مؤسسه نهاله رودکی در راستای ثابت‌قدم‌بودن در انتخاب مسیر تعیین‌شده در موسیقی از نگاه هنرمند، این حرکت و خلق اثری ماندگار را شروع کردیم.
مسیر تولید و پخش قطعات را پیش رفتیم تا امروز که مقارن با پخش پنجمین قطعه از شش قطعه این آلبوم موسیقی (با نام عقل و فهم) به آهنگ‌سازی جناب مهرداد پازوکی و خوانندگی آقای محمد یادگار و تهیه‌کنندگی بنده (مدیرمسئول مؤسسه نهاله رودکی) هستیم که البته ذکر این مثال به این دلیل است که این مجموعه به گواه صاحب‌نظران با استقبال فوق‌العاده‌ای مواجه شده و برخلاف نظرات غیرکارشناسانه، تولید این ژانر از موسیقی همیشه برای جامعه جذاب و شنیدنی و با اقبال بسیار خوبی همراه است. تولید اثری در این ژانر و نیز معرفی جناب محمد یادگار خواننده خوش‌آتیه، به مجموعه شنیداری جامعه، در شرایط رخوت کرونایی در دو سال اخیر و حصول نتیجه اقبال این آلبوم موسیقی، گام دیگری در تأیید این منظر است که این وظیفه ناشران و همه عوامل و متخصصان در این عرصه و نیز هنرمندان موسیقی است که خوراک مناسب برای ارتقای سطح شنیداری مردم جامعه ایجاد کنند و عدول از این وظیفه مهم، فضا را برای ورود افراد غیر در این حوزه فراهم کرده و باعث افول سطح شنیداری و موسیقایی جامعه می‌شود.
در پایان، پس از پخش ششمین قطعه از این آلبوم شش‌قطعه‌ای در دو هفته آتی، مؤسسه نهاله رودکی اقدام به پخش فیزیکی کل آلبوم فوق کرده و امیدواریم با رفع محدودیت‌های کرونایی، هر‌چه زودتر اجرای این اثر را روی صحنه به تماشا بنشینیم.
این روزها صحبت در مورد موسیقی ایرانی (به معنای موسیقی دستگاهی) از منظر تولید، کمی عجیب به نظر می‌رسد. خیل کثیری از خوانندگان موسیقی دستگاهی، رسالت اصلی خود به عنوان خواننده این نوع از موسیقی را فراموش کرده و به سمت اجرای موسیقی تلفیقی کشیده شده‌اند. البته آهنگ‌سازان این سبک از موسیقی نیز دیگر علاقه‌مندی زیادی برای نوشتن از خود نشان نمی‌دهند و در نهایت شرکت‌های تولید موسیقی، ناشران موسیقی و تهیه‌کنندگان فیلم و سریال (به عنوان سفارش‌دهنده موسیقی تیتراژ) نیز گرایشی به تولیدات آثاری از این ژانر از خود نشان نمی‌دهند. این تفکر که (البته در حوزه تهیه، تولید و نشر موسیقی) باید با موج ایجادشده در جامعه همسو شد، می‌تواند نتایج دهشتناکی داشته باشد؛ زیرا در مواردی، جامعه دچار سردرگمی در انتخاب مسیر می‌شود و در صورت پیروی از آن، نتیجه‌ای جز انحطاط به ارمغان نمی‌آورد. به نظر من به عنوان ناشری که حدود 21 سال در زمینه تهیه و تولید آثار موسیقی دستگاهی و مقامی تجربه کسب کرده‌ام، در حال حاضر و در امروز جامعه خود، در چنین حالتی به سر می‌بریم. همیشه اعتقاد من بر این بوده است که اگر ناشران و تهیه‌کنندگان موسیقی برای هدفمندترکردن تولیدات آثار شرکت، شعار و تعریفی ثابت را در نظر گرفته و آن را به صورت هدف بلندمدت دنبال کنند و به خاطر نفع و سود لحظه‌ای، از مسیر هدف خود تخطی نکنند؛ البته در بلندمدت به سود پایدارتری خواهند رسید.
ذکر مثال ملموسی که در این روزها درگیر آن هستیم این مسئله را مفهوم‌تر می‌کند. در سال 1399 مؤسسه نهاله رودکی بر آن شد تا با وجود محدودیت‌های کرونایی و رخوت در حوزه تولید موسیقی (به دلیل کرونا) و نیز عدم علاقه‌مندی تهیه‌کنندگان به تولید یک مجموعه کامل موسیقی در قالب آلبوم، دست به تولید شش قطعه موسیقی دستگاهی در قالب آنسامبل (سازبندی) ارکستر ملی بزند که البته آنچه این تصمیم را چالش‌برانگیزتر می‌نمود این بود که تصمیم ما بر این بود این تجربه را با معرفی خواننده‌ای جدید از ژانر موسیقی دستگاهی به جامعه پیش ببریم. پس از تفحص برای انتخاب آهنگ‌ساز و انجام جلسات متعدد با آهنگ‌سازان، با قبول آهنگ‌سازی این مجموعه از سوی یکی از استادان بزرگ موسیقی این مرز و بوم، جناب استاد مهرداد پازوکی، با نیرویی مضاعف این تجربه را آغاز کردیم.
در مورد انتخاب خواننده این مجموعه نیز پس از معرفی دوستان متعدد در این حوزه، نهایتا با انتخاب خواننده خوش‌قریحه و خوش‌صدا جناب آقای محمد یادگار که سال‌ها در آموزش آواز تجربه کسب کرده‌اند و مهم‌تر از همه، همسویی تفکر ایشان با تفکر و شعار مؤسسه نهاله رودکی در راستای ثابت‌قدم‌بودن در انتخاب مسیر تعیین‌شده در موسیقی از نگاه هنرمند، این حرکت و خلق اثری ماندگار را شروع کردیم.
مسیر تولید و پخش قطعات را پیش رفتیم تا امروز که مقارن با پخش پنجمین قطعه از شش قطعه این آلبوم موسیقی (با نام عقل و فهم) به آهنگ‌سازی جناب مهرداد پازوکی و خوانندگی آقای محمد یادگار و تهیه‌کنندگی بنده (مدیرمسئول مؤسسه نهاله رودکی) هستیم که البته ذکر این مثال به این دلیل است که این مجموعه به گواه صاحب‌نظران با استقبال فوق‌العاده‌ای مواجه شده و برخلاف نظرات غیرکارشناسانه، تولید این ژانر از موسیقی همیشه برای جامعه جذاب و شنیدنی و با اقبال بسیار خوبی همراه است. تولید اثری در این ژانر و نیز معرفی جناب محمد یادگار خواننده خوش‌آتیه، به مجموعه شنیداری جامعه، در شرایط رخوت کرونایی در دو سال اخیر و حصول نتیجه اقبال این آلبوم موسیقی، گام دیگری در تأیید این منظر است که این وظیفه ناشران و همه عوامل و متخصصان در این عرصه و نیز هنرمندان موسیقی است که خوراک مناسب برای ارتقای سطح شنیداری مردم جامعه ایجاد کنند و عدول از این وظیفه مهم، فضا را برای ورود افراد غیر در این حوزه فراهم کرده و باعث افول سطح شنیداری و موسیقایی جامعه می‌شود.
در پایان، پس از پخش ششمین قطعه از این آلبوم شش‌قطعه‌ای در دو هفته آتی، مؤسسه نهاله رودکی اقدام به پخش فیزیکی کل آلبوم فوق کرده و امیدواریم با رفع محدودیت‌های کرونایی، هر‌چه زودتر اجرای این اثر را روی صحنه به تماشا بنشینیم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.