موسیقی ایران نوازندهای کارکشته را از دست داد
علی جعفریپویان*- نوازنده ویولن
پورنگ پورشیرازی، نوازنده کنترباس و مدرس موسیقی متولد چهارم آبان ۱۳۵۳ در تهران بود که در ۴۷سالگی چند روز پیش درگذشت. آشنایی من با «پورنگ» در سال ۱۳۶۹ اتفاق افتاد؛ زمانی که هر دو در هنرستان موسیقی فعالیت میکردیم. او چند سالی از من بزرگتر و آن زمان بیشتر دوستِ برادرم (ایمان) بود؛ اما پورنگ از همان زمان علاوه بر استعداد موسیقاییاش، یک هنر دیگر هم داشت و آن ارتباط فوقالعادهاش با همه (از کوچک و بزرگ) بود. همیشه سعی میکرد طوری رفتار کند که هیچکس احساس بدی پیدا نکند. پورنگ از همان سالها شوخ و خاص و بامزه بود. اصلا انتخاب «کنترباس» که بههرحال سازی بهنسبت غیرمتداولتر است نیز به روحیه خاص خود او برمیگشت. یادم هست بیشتر یک کاپشن چرم قهوهای میپوشید و کلاهی بر سر میگذاشت که بیشتر پیرمردها سرشان میگذاشتند و ما همیشه سر این موضوع سربهسرش میگذاشتیم. او علاقه عجیبی به فوتبال داشت و بسیار خوشصحبت و خوشمشرب بود. بسیار اهل سفر و جسور و شجاع؛ گاهی آنقدر رفتارهای پختهای از خودش نشان میداد که تصور نمیکردی او هم مثلِ ما هنرجوی هنرستان است. روزگار گذشت و ما با هم نواختیم؛ در خیلی جاها و ارکسترها و هر روز شناخت من از او بیشتر شد و میدیدم که هر روز تا چه اندازه پختهتر از روز پیش میشود و چقدر تفاوت میکند، اگرچه همچنان همان خصلتهای زیبایش را حفظ کرده بود. آنان که بخت همراهی با پورنگ را داشتند، همواره علاوه بر درسهای کاری که از او میگرفتند، زندگیشان سرشار از خاطرات مفرحی است که او برایشان رقم میزد. کنار پورنگ همه چیز زیبا و ساده بود.
پورنگ نوازندهای متبحر بود و درعینحال بدون هیچ حاشیه و ادعایی. او همواره همراه تمامی دوستانش بود. معاشرت با او هیچگاه تکراری نمیشد. او هر لحظه چیزی داشت برای اینکه آدمی را شگفتزده کند. پورنگ خوب میدانست کار گروهی کردن چه معنایی دارد. بعد از فوت استادش (آقای علیرضا خورشیدفر) بار سنگینی روی دوشش افتاد و مسئولیت زیادی پیدا کرد و حالا که او نیز رفته است، نبودش در ارکستر و ضبطهای استودیویی بسیار به چشم میآید. موسیقی ایران نوازندهای کارکشته را از دست داد؛ نوازندهای که تمام سختیها را با انعطاف بسیار تحمل میکرد، آن ساز بزرگ را به دوش میکشید و از این ارکستر به آن استودیو میرفت تا جلایی دیگر به آثار موسیقایی ببخشد. او سازش را عاشقانه دوست داشت و مثل عزیز گرانبهایی در آغوشش میکشید. حالا او رفته است و نوازندگان از حضور او و سازش با آن صدای گرم و آن نقش مهمش محروم ماندهاند.
پورنگ اهل آن نبود که دیده شود و بخواهد دیگران او را ببینند، اما پورنگ بود و «پررنگ». او نماد لبخند بود و عاشق تمام شیرینیهای دنیا. ما همه این روزها داغداریم به خاطر ازدستدادن او و به دلیل اینکه میدانیم نوازندههایی مثل او که درک بسیار درستی از کار گروهی دارند، چقدر کم تعدادند. انعطاف او در هر موردی که منجر به سختی میشد، ستودنی بود؛ شاید به همین دلیل با سرطان نجنگید و با او هم نرمش به خرج داد.
پورنگ پورشیرازی، نوازنده کنترباس و مدرس موسیقی متولد چهارم آبان ۱۳۵۳ در تهران بود که در ۴۷سالگی چند روز پیش درگذشت. آشنایی من با «پورنگ» در سال ۱۳۶۹ اتفاق افتاد؛ زمانی که هر دو در هنرستان موسیقی فعالیت میکردیم. او چند سالی از من بزرگتر و آن زمان بیشتر دوستِ برادرم (ایمان) بود؛ اما پورنگ از همان زمان علاوه بر استعداد موسیقاییاش، یک هنر دیگر هم داشت و آن ارتباط فوقالعادهاش با همه (از کوچک و بزرگ) بود. همیشه سعی میکرد طوری رفتار کند که هیچکس احساس بدی پیدا نکند. پورنگ از همان سالها شوخ و خاص و بامزه بود. اصلا انتخاب «کنترباس» که بههرحال سازی بهنسبت غیرمتداولتر است نیز به روحیه خاص خود او برمیگشت. یادم هست بیشتر یک کاپشن چرم قهوهای میپوشید و کلاهی بر سر میگذاشت که بیشتر پیرمردها سرشان میگذاشتند و ما همیشه سر این موضوع سربهسرش میگذاشتیم. او علاقه عجیبی به فوتبال داشت و بسیار خوشصحبت و خوشمشرب بود. بسیار اهل سفر و جسور و شجاع؛ گاهی آنقدر رفتارهای پختهای از خودش نشان میداد که تصور نمیکردی او هم مثلِ ما هنرجوی هنرستان است. روزگار گذشت و ما با هم نواختیم؛ در خیلی جاها و ارکسترها و هر روز شناخت من از او بیشتر شد و میدیدم که هر روز تا چه اندازه پختهتر از روز پیش میشود و چقدر تفاوت میکند، اگرچه همچنان همان خصلتهای زیبایش را حفظ کرده بود. آنان که بخت همراهی با پورنگ را داشتند، همواره علاوه بر درسهای کاری که از او میگرفتند، زندگیشان سرشار از خاطرات مفرحی است که او برایشان رقم میزد. کنار پورنگ همه چیز زیبا و ساده بود.
پورنگ نوازندهای متبحر بود و درعینحال بدون هیچ حاشیه و ادعایی. او همواره همراه تمامی دوستانش بود. معاشرت با او هیچگاه تکراری نمیشد. او هر لحظه چیزی داشت برای اینکه آدمی را شگفتزده کند. پورنگ خوب میدانست کار گروهی کردن چه معنایی دارد. بعد از فوت استادش (آقای علیرضا خورشیدفر) بار سنگینی روی دوشش افتاد و مسئولیت زیادی پیدا کرد و حالا که او نیز رفته است، نبودش در ارکستر و ضبطهای استودیویی بسیار به چشم میآید. موسیقی ایران نوازندهای کارکشته را از دست داد؛ نوازندهای که تمام سختیها را با انعطاف بسیار تحمل میکرد، آن ساز بزرگ را به دوش میکشید و از این ارکستر به آن استودیو میرفت تا جلایی دیگر به آثار موسیقایی ببخشد. او سازش را عاشقانه دوست داشت و مثل عزیز گرانبهایی در آغوشش میکشید. حالا او رفته است و نوازندگان از حضور او و سازش با آن صدای گرم و آن نقش مهمش محروم ماندهاند.
پورنگ اهل آن نبود که دیده شود و بخواهد دیگران او را ببینند، اما پورنگ بود و «پررنگ». او نماد لبخند بود و عاشق تمام شیرینیهای دنیا. ما همه این روزها داغداریم به خاطر ازدستدادن او و به دلیل اینکه میدانیم نوازندههایی مثل او که درک بسیار درستی از کار گروهی دارند، چقدر کم تعدادند. انعطاف او در هر موردی که منجر به سختی میشد، ستودنی بود؛ شاید به همین دلیل با سرطان نجنگید و با او هم نرمش به خرج داد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.