مرور آثار
من در مجموع ۲۴ سال خارج کشور بودم؛ مهاجرت اجباری. مسئله این است که من از این مهاجرتها استفاده کردم، نگذاشتم بیهوده باشم و فقط بنشینم آنجا قرمهسبزی درست کنم، تا یاد تهران بیفتم. ایرانیهایی که میروند خارج از کشور، مصنوعا این فضا را ایجاد میکنند. از کشورشان بد میگویند، وقتی هم برمیگردند از آنجا بد میگویند.
خیلی طبیعی به مرگ نگاه میکنم و فکر میکنم چیزی است مانند تولد. من وقتی به تولد فکر میکنم، میبینم هیچی یادم نمیآید که چه شد و چگونه متولد شدم. وقتی مرگ برای نزدیکانم مثل مادرم، پدرم یا دوستانم پیش آمد، اصلا ناراحت نمیشوم؛ چون ناراحتی من هیچچیز را عوض نمیکند. البته بهگونهای دیگر ناراحت میشوم، ولی خودم آگاه به عبثبودنش هستم.
من دنبال یک زبان تصویری جهانی هستم. دلم میخواهد همه با یک زبان صحبت کنند. از مرزها متنفرم، عاشق صلح هستم و از جنگ، تبعیض نژادی، بیعدالتی و آلودگی محیط زیست بیزارم. من تصویری فکر میکنم. خیلیها در جهان زبان مرا میفهمند و این موفقیت بزرگی است، اما کامل نیست. تلاش میکنم؛ شب و روز. استاد من چاپلین است. بدون کلام سالهاست حرفش را میزند.
هنر من یک حُسن دارد و آن اینکه من عاشق این کار هستم. من عاشق کاریکاتورم؛ چون همیشه با اندیشه، تفکر و با احساسات مردم سروکار دارد. کاریکاتور میتواند مطالبی را در کمترین زمان ممکن به مردم بگوید که در واقعیت نیست و هنرمند آنچه را در ذهنش دارد، بهراحتی به مردم انتقال میدهد. من اول از همه از کاریکاتورهایم لذت میبرم و بعد این لذت را با مخاطبانم به اشتراک میگذارم.
(درباره کاراکتر مرد همیشه حاضر در آثارش) این مرد انسانی خلاصه است. انسانی است که میمیک ندارد و از طریق هیکل میفهمیم انسان است. باوجود نداشتن میمیک بازهم میفهمیم افسرده است. رسیدن به این مرحله هم خودش خیلی هنر است که آدم بتواند آدمی را نشان بدهد که غمگین است، بدون آنکه از میمیک صورت استفاده کرده باشد.
اثری را با موضوع کرونا در فضای مجازی منتشر کردم که خیلی خوب دیده شد. هنرمند هم وظیفهای در این زمینه در خود احساس میکند و دوست دارد آنچه را خلق میکند با مردم به اشتراک بگذارد و من هم امیدوارم برای این بیماری که هنوز هیچ درمانی برایش پیدا نشده است راه مقابلهای پیدا شود و حداقل مردم بتوانند آرامش درونی خود را حفظ کنند.
من در مجموع ۲۴ سال خارج کشور بودم؛ مهاجرت اجباری. مسئله این است که من از این مهاجرتها استفاده کردم، نگذاشتم بیهوده باشم و فقط بنشینم آنجا قرمهسبزی درست کنم، تا یاد تهران بیفتم. ایرانیهایی که میروند خارج از کشور، مصنوعا این فضا را ایجاد میکنند. از کشورشان بد میگویند، وقتی هم برمیگردند از آنجا بد میگویند.
خیلی طبیعی به مرگ نگاه میکنم و فکر میکنم چیزی است مانند تولد. من وقتی به تولد فکر میکنم، میبینم هیچی یادم نمیآید که چه شد و چگونه متولد شدم. وقتی مرگ برای نزدیکانم مثل مادرم، پدرم یا دوستانم پیش آمد، اصلا ناراحت نمیشوم؛ چون ناراحتی من هیچچیز را عوض نمیکند. البته بهگونهای دیگر ناراحت میشوم، ولی خودم آگاه به عبثبودنش هستم.
من دنبال یک زبان تصویری جهانی هستم. دلم میخواهد همه با یک زبان صحبت کنند. از مرزها متنفرم، عاشق صلح هستم و از جنگ، تبعیض نژادی، بیعدالتی و آلودگی محیط زیست بیزارم. من تصویری فکر میکنم. خیلیها در جهان زبان مرا میفهمند و این موفقیت بزرگی است، اما کامل نیست. تلاش میکنم؛ شب و روز. استاد من چاپلین است. بدون کلام سالهاست حرفش را میزند.
هنر من یک حُسن دارد و آن اینکه من عاشق این کار هستم. من عاشق کاریکاتورم؛ چون همیشه با اندیشه، تفکر و با احساسات مردم سروکار دارد. کاریکاتور میتواند مطالبی را در کمترین زمان ممکن به مردم بگوید که در واقعیت نیست و هنرمند آنچه را در ذهنش دارد، بهراحتی به مردم انتقال میدهد. من اول از همه از کاریکاتورهایم لذت میبرم و بعد این لذت را با مخاطبانم به اشتراک میگذارم.
(درباره کاراکتر مرد همیشه حاضر در آثارش) این مرد انسانی خلاصه است. انسانی است که میمیک ندارد و از طریق هیکل میفهمیم انسان است. باوجود نداشتن میمیک بازهم میفهمیم افسرده است. رسیدن به این مرحله هم خودش خیلی هنر است که آدم بتواند آدمی را نشان بدهد که غمگین است، بدون آنکه از میمیک صورت استفاده کرده باشد.
اثری را با موضوع کرونا در فضای مجازی منتشر کردم که خیلی خوب دیده شد. هنرمند هم وظیفهای در این زمینه در خود احساس میکند و دوست دارد آنچه را خلق میکند با مردم به اشتراک بگذارد و من هم امیدوارم برای این بیماری که هنوز هیچ درمانی برایش پیدا نشده است راه مقابلهای پیدا شود و حداقل مردم بتوانند آرامش درونی خود را حفظ کنند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.