کوچکهایی که بزرگ میشوند!
عمادالدین باقی
معمولا مشکلات بزرگ از چیزهای کوچک شروع میشود و حل مشکلات بزرگ هم بدون توجه به همین چیزهای کوچک میسر نیست. چیزهای کوچکی که هزاران هزار در زندگی روزمره ما اتفاق میافتد و مردم را کلافه میکند؛ اما چون به نظر بزرگان! کوچک هستند، هیچکس به آنها توجه نمیکند. از ماجراهای آمبولانس و گرفتن پذیرش بیمارستان و مسائل آن که بگذریم وقتی همسرم مادرش را به خاطر زمینخوردن و شکستگی لگن به بیمارستان منتقل میکرد، گفت بیمارستان بقیهالله شرط گذاشته که بدون چادر افراد را راه نمیدهند؛ درحالیکه فردی مانند او بدون چادر هم حجاب کامل و شرعی دارد؛ اما اجبار به چادر آن هم در بیمارستانی که هر روز صدها نفر مراجعهکننده دارد، چه آثاری در پی خواهد داشت؟ اگر کسی با پول شخصی و ارث پدرش یک بیمارستان کاملا خصوصی دایر کند و بگوید که میخواهم سلیقه من حاکم باشد، شاید توجیهی داشته باشد؛ اما بیمارستانی که متعلق به اموال عمومی است، به چه مجوزی باید چنین اجباری ایجاد کند؟ اجبار به چادر برای افراد باحجاب، به چه دلیل و طبق کدام نص شرعی، اخلاقی و انسانی است؟ هر بیمارستان خصوصی و دولتی مسئله اصلیاش باید درمان و بهترین خدمات درمانی باشد، نه اینکه نوع حجاب را تعیین کند. همین رخداد بهظاهر کوچک، نمادی از یک رشته تناقضات فکری و عملی جدی است. برای مثال نهفقط مراجعهکنندگان؛ بلکه در داخل بیمارستان، کادر پرستاران و پزشکان زن هم مجبورند با چادر تردد کنند. استفاده از چادر علاوه بر اینکه کارایی حرفهای آنها را کاهش میدهد، از لحاظ بهداشتی و کشیدهشدن چادر به زمین و برخورد با سطوح مختلف، خلاف اصول بهداشتی است. استفاده از چادر اجباری باعث میشود بعضی از بیماران و همراهان از گیت كه رد میشوند، چادر از سر برداشته و داخل کیسه بگذارند یا از سر انداخته و بر شانههایشان بیفکنند و همین هم باعث میشود بر زمین كشیده شود و آلودگی محیط بیمارستان را به دنبال داشته باشد. این خاص بیماران و همراهان نیست، بانوان پرستار هم وقتی بیمار را تحویل بخش جراحی یا آیسییو میدهند، چون حمل بیمار مشكل است، با همین معضل كشیدن چادر به زمین و جذب آلودگی مواجه هستند. واقعا گذاشتن گیتها در ورودیهای متعدد بیمارستان و مواجههدادن زنانی چادری با بانوان دیگر و اجبار به چادر علاوه بر هزینه پرسنلی و دم و دستگاهش، در بیمارستانی كه هر روز صدها نفر مراجعهكننده با افكار مختلف و با روحیه درهمریخته برای بیماری خودشان و عزیزانشان دارد، چه آثاری خواهد داشت؟
پرستاران و پزشکان در داخل بخش یا در اتاق عمل نمیتوانند از پوشش چادر استفاده کنند. اگر چادر در آنجا باعث بهوجودآمدن مشکلات و محدودیتها و مُعَذِر است (که هست) چرا در خارج از بخش نیست؟ بدتر اینکه اگر این الگو، الگوی مطلوب باشد، آیا معنایش این است که صدها بیمارستان دیگر در سراسر کشور که پزشکان و پرستاران و ارباب رجوع باحجاب (اختیاری یا اجباری) اما بدون چادر در محیط کار حاضر میشوند، وضعیت نامطلوب است؟ آیا معنایش این است که اگر قدرت پیدا کنند، این الگوی مطلوب خود را میخواهند بگسترانند؟ این همه کادر درمانی، اداری و مدیریتی در بیمارستان بزرگ بقیهالله چرا تاکنون نتوانستهاند جلوی چنین مقررات غیرمنطقی و زیانآوری را بگیرند؟ اگر خودشان به این مقررات باور داشته باشند که جای تأسف دارد و اگر باور نداشته باشند هم وامصیبتا.
معمولا مشکلات بزرگ از چیزهای کوچک شروع میشود و حل مشکلات بزرگ هم بدون توجه به همین چیزهای کوچک میسر نیست. چیزهای کوچکی که هزاران هزار در زندگی روزمره ما اتفاق میافتد و مردم را کلافه میکند؛ اما چون به نظر بزرگان! کوچک هستند، هیچکس به آنها توجه نمیکند. از ماجراهای آمبولانس و گرفتن پذیرش بیمارستان و مسائل آن که بگذریم وقتی همسرم مادرش را به خاطر زمینخوردن و شکستگی لگن به بیمارستان منتقل میکرد، گفت بیمارستان بقیهالله شرط گذاشته که بدون چادر افراد را راه نمیدهند؛ درحالیکه فردی مانند او بدون چادر هم حجاب کامل و شرعی دارد؛ اما اجبار به چادر آن هم در بیمارستانی که هر روز صدها نفر مراجعهکننده دارد، چه آثاری در پی خواهد داشت؟ اگر کسی با پول شخصی و ارث پدرش یک بیمارستان کاملا خصوصی دایر کند و بگوید که میخواهم سلیقه من حاکم باشد، شاید توجیهی داشته باشد؛ اما بیمارستانی که متعلق به اموال عمومی است، به چه مجوزی باید چنین اجباری ایجاد کند؟ اجبار به چادر برای افراد باحجاب، به چه دلیل و طبق کدام نص شرعی، اخلاقی و انسانی است؟ هر بیمارستان خصوصی و دولتی مسئله اصلیاش باید درمان و بهترین خدمات درمانی باشد، نه اینکه نوع حجاب را تعیین کند. همین رخداد بهظاهر کوچک، نمادی از یک رشته تناقضات فکری و عملی جدی است. برای مثال نهفقط مراجعهکنندگان؛ بلکه در داخل بیمارستان، کادر پرستاران و پزشکان زن هم مجبورند با چادر تردد کنند. استفاده از چادر علاوه بر اینکه کارایی حرفهای آنها را کاهش میدهد، از لحاظ بهداشتی و کشیدهشدن چادر به زمین و برخورد با سطوح مختلف، خلاف اصول بهداشتی است. استفاده از چادر اجباری باعث میشود بعضی از بیماران و همراهان از گیت كه رد میشوند، چادر از سر برداشته و داخل کیسه بگذارند یا از سر انداخته و بر شانههایشان بیفکنند و همین هم باعث میشود بر زمین كشیده شود و آلودگی محیط بیمارستان را به دنبال داشته باشد. این خاص بیماران و همراهان نیست، بانوان پرستار هم وقتی بیمار را تحویل بخش جراحی یا آیسییو میدهند، چون حمل بیمار مشكل است، با همین معضل كشیدن چادر به زمین و جذب آلودگی مواجه هستند. واقعا گذاشتن گیتها در ورودیهای متعدد بیمارستان و مواجههدادن زنانی چادری با بانوان دیگر و اجبار به چادر علاوه بر هزینه پرسنلی و دم و دستگاهش، در بیمارستانی كه هر روز صدها نفر مراجعهكننده با افكار مختلف و با روحیه درهمریخته برای بیماری خودشان و عزیزانشان دارد، چه آثاری خواهد داشت؟
پرستاران و پزشکان در داخل بخش یا در اتاق عمل نمیتوانند از پوشش چادر استفاده کنند. اگر چادر در آنجا باعث بهوجودآمدن مشکلات و محدودیتها و مُعَذِر است (که هست) چرا در خارج از بخش نیست؟ بدتر اینکه اگر این الگو، الگوی مطلوب باشد، آیا معنایش این است که صدها بیمارستان دیگر در سراسر کشور که پزشکان و پرستاران و ارباب رجوع باحجاب (اختیاری یا اجباری) اما بدون چادر در محیط کار حاضر میشوند، وضعیت نامطلوب است؟ آیا معنایش این است که اگر قدرت پیدا کنند، این الگوی مطلوب خود را میخواهند بگسترانند؟ این همه کادر درمانی، اداری و مدیریتی در بیمارستان بزرگ بقیهالله چرا تاکنون نتوانستهاند جلوی چنین مقررات غیرمنطقی و زیانآوری را بگیرند؟ اگر خودشان به این مقررات باور داشته باشند که جای تأسف دارد و اگر باور نداشته باشند هم وامصیبتا.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.