|

در آستانه مرگ

شرق: املی نوتومب یا املی نوتوم در ایران نویسنده شناخته‌شده‌ای است و تاکنون آثار بسیاری از او توسط مترجمان مختلف به فارسی منتشر شده است. مدتی پیش نیز رمانی از او با عنوان «قتل منزه» با ترجمه نسرین کوچه‌مشکیان در نشر حکمت کلمه منتشر شد. املی نوتومب نویسنده مشهور بلژیکی است که در سال 1966 متولد شد و به‌عنوان نویسنده‌ای پرکار شناخته می‌شود که برخی از آثارش برنده جوایز مختلف ادبی شده‌اند. او به‌عنوان یک پلیسی‌نویس زن هم شناخته می‌شود، چراکه در برخی داستان‌هایش شاهد قتل‌هایی پیچیده هستیم.
«قتل منزه» با مرگی که به‌زودی رقم می‌خورد آغاز می‌شود. نویسنده‌ای مشهور و کهن‌سال تنها دو ماه دیگر زنده است و با انتشار این خبر، تعداد زیادی از روزنامه‌نگاران کشورهای مختلف می‌خواهند با او مصاحبه کنند: «با انتشار خبر قریب‌الوقوع‌بودن مرگ مسیو پیغتکست‌تاچ در مجامع عمومی (و اینکه چنین نویسنده بزرگی تنها تا دو ماه دیگر زنده است)، خیل عظیمی از روزنامه‌نگاران سراسر جهان از این جنتلمن هشتادساله درخواست مصاحبه کردند. نکته حیرت‌انگیز آنکه تاچ علی‌رغم اعتبار بالایی که از آن برخوردار بود، خبرنگاران را در اتاق محل استراحت خود پذیرا می‌شد و مصاحبه‌گرها و فرستاده‌های روزنامه‌های مشهوری همچون خبرچین نانکینگ و ناظر بنگلادش دور تخت‌خواب او جمع می‌شدند. به‌این‌ترتیب مسیو تاچ دو ماه قبل از مرگش این فرصت را یافت تا میزان شهرت خود را محک بزند. منشی او آقای ارنست گراولین در گزینش درخواست‌ها جدیت تمام داشت. تمام تقاضاهای ارسالی از سوی مطبوعات خارجی را رد می‌کرد چون مرد در حال احتضار که تنها به زبان فرانسه حرف می‌زد، نسبت به مترجم‌ها و مفسرها بی‌اعتماد بود. گراولین به گزارشگران رنگین‌پوست نیز وقت ملاقات نمی‌داد چون مسیو تاچ با بالارفتن سن عقاید نژادپرستانه‌اش را صراحتا ابراز می‌کرد که با عقاید قبلی‌اش، که پیش‌تر سخت به آنها پایبند بود، تناقض آشکار داشت».
مسیو تاچ به بیماری سختی دچار شده که نامی دارد که توسط نویسنده ساخته شده: سندرم الزنویورپلاتز. راوی می‌گوید این بیماری که عموما سرطان غضروف نامیده می‌شود، در قرن نوزدهم توسط پزشک ناشناسی اهل کاین فرانسه شناسایی شد که برای اولین‌بار به وجود این بیماری نادر در میان گروهی از محکومان جرایم جنسی منجر به قتل پی برد. مسیو تاچ فکر می‌کند ابتلا به این بیماری منزلت غیرمنتظره‌ای است و از ابتلا به آن به‌نوعی احساس غرور می‌کرد. او مردن به‌خاطر امراض قلبی را احمقانه می‌داند و از آن واهمه دارد اما ابتلا به سندرم الزنویورپلاتز باعث می‌شد که او با نوعی حس کامیابی دنیا را ترک کند.
تا جایی که به دانش پزشکی مربوط است، این مرد هشتاد‌ساله فربه و بی‌تحرک که سال‌هاست به مرض چاقی مفرط دچار شده باید زودتر از اینها با مرگ روبه‌رو می‌شد. مسیو تاچ عادات غذایی وحشتناکی دارد و هیچ توصیه تغذیه‌ای را هم نمی‌پذیرد و به جز این، سال‌هاست که روزی بیست نخ سیگار هاوانا هم می‌کشد. حالا این نویسنده کهنه‌کار و مشهور در آستانه مرگ است و این خبری است حائز اهمیت که بسیاری را متوجه مسیو تاچ کرده است: «به‌دلیل گستردگی پوشش رسانه‌ای موضوع، گزارش این مرگ قریب‌الوقوع تازگی نداشت. نامه‌های ارسالی به ناشر وی نیز به نوعی خودسنجی و نقد مطالب تکراری مقالات قبلی بودند و جلب نظر خوانندگان ارائه طرح‌های نادر و جدیدی توسط روزنامه‌نگاران انتخابی را می‌طلبید. زندگی‌نامه‌نویس‌ها نیز از مدت‌ها قبل دور این موضوع پرسه می‌زدند. ناشرین دائما در پی تهییج روشنفکرانی بودند که موفقیت اعجاب‌آور این مرد را تا حدی اغراق‌آمیز می‌دانستند: آیا پیغتکست‌تاچ واقعا آدم خلاقی است؟ یا تنها وارث نبوغ آن گروه از نوآورانی است که نبوغشان کشف نشده و گمنام مانده‌اند؟ آنان در تأیید نظر خود، از نویسندگانی نام می‌بردند که حتی خودشان نیز نوشته‌های خود را نمی‌خواندند تا لااقل به‌طور ناشناس، آثار خود را نقد بنمایند». اینها همه باعث شده بود تا روزهای پایانی مرد در حال احتضار جنبشی خاص به وجود بیاورد که این در نوع خود موفقیتی محسوب می‌شد. مسیو تاچ تنها زندگی می‌کرد و حیوان خانگی هم نداشت. او تا این زمان بیست‌‌و‌دو رمان نوشته و نویسنده‌ای شناخته‌شده به شمار می‌رفت. او در طبقه همکف ساختمانی کاملا معمولی زندگی می‌کرد. او به دلیل چاقی مفرط باید با ویلچر حرکت می‌کرد و به همین خاطر تمام وسایل مورد نیازش به اجبار در همان طبقه قرار داده شده بود. خبر مرگ قریب‌الوقوع این نویسنده در دهم ژانویه منتشر شده بود و تنها چهار روز بعد بود که خبرنگاران برای انجام مصاحبه به سراغش رفتند. «قتل منزه» رمانی است در پنج فصل که با خبر مرگ قریب‌الوقوع مسیو تاچ آغاز می‌شود.

شرق: املی نوتومب یا املی نوتوم در ایران نویسنده شناخته‌شده‌ای است و تاکنون آثار بسیاری از او توسط مترجمان مختلف به فارسی منتشر شده است. مدتی پیش نیز رمانی از او با عنوان «قتل منزه» با ترجمه نسرین کوچه‌مشکیان در نشر حکمت کلمه منتشر شد. املی نوتومب نویسنده مشهور بلژیکی است که در سال 1966 متولد شد و به‌عنوان نویسنده‌ای پرکار شناخته می‌شود که برخی از آثارش برنده جوایز مختلف ادبی شده‌اند. او به‌عنوان یک پلیسی‌نویس زن هم شناخته می‌شود، چراکه در برخی داستان‌هایش شاهد قتل‌هایی پیچیده هستیم.
«قتل منزه» با مرگی که به‌زودی رقم می‌خورد آغاز می‌شود. نویسنده‌ای مشهور و کهن‌سال تنها دو ماه دیگر زنده است و با انتشار این خبر، تعداد زیادی از روزنامه‌نگاران کشورهای مختلف می‌خواهند با او مصاحبه کنند: «با انتشار خبر قریب‌الوقوع‌بودن مرگ مسیو پیغتکست‌تاچ در مجامع عمومی (و اینکه چنین نویسنده بزرگی تنها تا دو ماه دیگر زنده است)، خیل عظیمی از روزنامه‌نگاران سراسر جهان از این جنتلمن هشتادساله درخواست مصاحبه کردند. نکته حیرت‌انگیز آنکه تاچ علی‌رغم اعتبار بالایی که از آن برخوردار بود، خبرنگاران را در اتاق محل استراحت خود پذیرا می‌شد و مصاحبه‌گرها و فرستاده‌های روزنامه‌های مشهوری همچون خبرچین نانکینگ و ناظر بنگلادش دور تخت‌خواب او جمع می‌شدند. به‌این‌ترتیب مسیو تاچ دو ماه قبل از مرگش این فرصت را یافت تا میزان شهرت خود را محک بزند. منشی او آقای ارنست گراولین در گزینش درخواست‌ها جدیت تمام داشت. تمام تقاضاهای ارسالی از سوی مطبوعات خارجی را رد می‌کرد چون مرد در حال احتضار که تنها به زبان فرانسه حرف می‌زد، نسبت به مترجم‌ها و مفسرها بی‌اعتماد بود. گراولین به گزارشگران رنگین‌پوست نیز وقت ملاقات نمی‌داد چون مسیو تاچ با بالارفتن سن عقاید نژادپرستانه‌اش را صراحتا ابراز می‌کرد که با عقاید قبلی‌اش، که پیش‌تر سخت به آنها پایبند بود، تناقض آشکار داشت».
مسیو تاچ به بیماری سختی دچار شده که نامی دارد که توسط نویسنده ساخته شده: سندرم الزنویورپلاتز. راوی می‌گوید این بیماری که عموما سرطان غضروف نامیده می‌شود، در قرن نوزدهم توسط پزشک ناشناسی اهل کاین فرانسه شناسایی شد که برای اولین‌بار به وجود این بیماری نادر در میان گروهی از محکومان جرایم جنسی منجر به قتل پی برد. مسیو تاچ فکر می‌کند ابتلا به این بیماری منزلت غیرمنتظره‌ای است و از ابتلا به آن به‌نوعی احساس غرور می‌کرد. او مردن به‌خاطر امراض قلبی را احمقانه می‌داند و از آن واهمه دارد اما ابتلا به سندرم الزنویورپلاتز باعث می‌شد که او با نوعی حس کامیابی دنیا را ترک کند.
تا جایی که به دانش پزشکی مربوط است، این مرد هشتاد‌ساله فربه و بی‌تحرک که سال‌هاست به مرض چاقی مفرط دچار شده باید زودتر از اینها با مرگ روبه‌رو می‌شد. مسیو تاچ عادات غذایی وحشتناکی دارد و هیچ توصیه تغذیه‌ای را هم نمی‌پذیرد و به جز این، سال‌هاست که روزی بیست نخ سیگار هاوانا هم می‌کشد. حالا این نویسنده کهنه‌کار و مشهور در آستانه مرگ است و این خبری است حائز اهمیت که بسیاری را متوجه مسیو تاچ کرده است: «به‌دلیل گستردگی پوشش رسانه‌ای موضوع، گزارش این مرگ قریب‌الوقوع تازگی نداشت. نامه‌های ارسالی به ناشر وی نیز به نوعی خودسنجی و نقد مطالب تکراری مقالات قبلی بودند و جلب نظر خوانندگان ارائه طرح‌های نادر و جدیدی توسط روزنامه‌نگاران انتخابی را می‌طلبید. زندگی‌نامه‌نویس‌ها نیز از مدت‌ها قبل دور این موضوع پرسه می‌زدند. ناشرین دائما در پی تهییج روشنفکرانی بودند که موفقیت اعجاب‌آور این مرد را تا حدی اغراق‌آمیز می‌دانستند: آیا پیغتکست‌تاچ واقعا آدم خلاقی است؟ یا تنها وارث نبوغ آن گروه از نوآورانی است که نبوغشان کشف نشده و گمنام مانده‌اند؟ آنان در تأیید نظر خود، از نویسندگانی نام می‌بردند که حتی خودشان نیز نوشته‌های خود را نمی‌خواندند تا لااقل به‌طور ناشناس، آثار خود را نقد بنمایند». اینها همه باعث شده بود تا روزهای پایانی مرد در حال احتضار جنبشی خاص به وجود بیاورد که این در نوع خود موفقیتی محسوب می‌شد. مسیو تاچ تنها زندگی می‌کرد و حیوان خانگی هم نداشت. او تا این زمان بیست‌‌و‌دو رمان نوشته و نویسنده‌ای شناخته‌شده به شمار می‌رفت. او در طبقه همکف ساختمانی کاملا معمولی زندگی می‌کرد. او به دلیل چاقی مفرط باید با ویلچر حرکت می‌کرد و به همین خاطر تمام وسایل مورد نیازش به اجبار در همان طبقه قرار داده شده بود. خبر مرگ قریب‌الوقوع این نویسنده در دهم ژانویه منتشر شده بود و تنها چهار روز بعد بود که خبرنگاران برای انجام مصاحبه به سراغش رفتند. «قتل منزه» رمانی است در پنج فصل که با خبر مرگ قریب‌الوقوع مسیو تاچ آغاز می‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.