برخی احوالات آمریکایی
شرق: «خانهای که اجاره کرده بودند نه آنچنان بزرگ و جادار بود، نه چشمگیر و لوکس؛ اما در عوض کنار دریا بود. تنها منظرهای که میشد از تراس کوچکش دید، ردیف تیرهای چراغ برق، جادهای شنی و دریای مدیترانه خوابآلود و آرامی بود که در یک هوای ابری، مانند آن روز، نمیشد از روپوش خاکستری آسمان تشخیص داد. نیمه دوم سپتامبر بود. نه کسی در ساحل دیده میشد، نه ماشینی در اطراف. کلارا رفت کنار پنجره و تمام خانههای دوروبر را از نظر گذراند؛ کرکره همه پنجرهها پایین بود و هیچکدام از کسانی که برای گذراندن تابستان آمده بودند در آن شهرک ساحلی نمانده بودند». این آغاز داستانی است با عنوان «مرگ پیشنوشته» از ایگناسیو مارتینس د پیسن که با ترجمه مونا مؤیدی در نشر کتاب پاگرد منتشر شده است.
ایگناسیو مارتینس د پیسن، نویسنده و مترجم معاصر اسپانیایی است که در سال 1960 در ساراگوسا متولد شده است. او بیش از بیست کتاب در کارنامهاش دارد و برنده جوایز متعددی از جمله جایزه ملی ادبیات روایی در سال 2015 و جایزه کتاب سال کالامو در سال 2014 شده است. «مرگ پیشنوشته»، داستانی است در ژانر وحشت و آنطورکه مترجم کتاب در پسگفتارش نوشته، بخشی از پروژهای است که مارتینس د پیسن برای تشویق و آموزش داستاننویسی طراحی کرده بود و ازاینرو هیچوقت به شکل کتابی جداگانه منتشر نشد. مترجم همچنین به این نکته اشاره کرده که مارتینس د پیسن از نمایندگان جریانی است که به ادبیات روایی نو اسپانیا شهرت دارد و ویژگیهای خاص این جریان در همه آثار این نویسنده دیده میشود: «آثار د پیسن سرشار از نوآوری و عناصر پستمدرن است. استفاده زیاد از خلق تصویر از دیگر ویژگیهای آثار د پیسن محسوب میشود. او با پرهیز از توصیف به مشاهده روابط و زندگی روزمره میپردازد و از دل شرایط عادی و باورپذیر، تنش، دلهره و هیجان میآفریند. شخصیتهای داستان خود را در بحرانهایی مییابند که به اغتشاش، کشاکش و درنهایت دگرگونی ایشان میانجامد. بستر زندگی روزمره در
آثار مارتینس د پیسن او را از خلق عناصر تخیلی باز نداشته و حاصل این آمیزش خیال و واقعیت دنیایی است با واقعیتی متخاصم و خیالی پناهبخش». در «مرگ پیشنوشته» با وضعیت مخاطرهآمیزی روبهرو میشویم که در طول تنها چند ساعت ترس و نفرت جای عشق و محبت را میگیرد.
«لطفا بردارید» از کاترین لیسی با ترجمه مونا قنبریان یکی دیگر از کتابهای تازه نشر کتاب پاگرد است. این کتاب شامل دو داستان است با نامهای «لطفا بردارید» و «برای اینکه مجبوری». کاترین لیسی از نویسندگان جوان ادبیات آمریکا است که مجله گرانتا در سال 2017 او را جزء برترین رماننویسان جوان آمریکا معرفی کرد. او در سال 2016 برنده جایزه وایتینگ شد و یکی از آثارش هم نامزد جایزه ادبی شیرهای جوان کتابخانه عمومی نیویورک بود. کاترین لیسی در سال 1985 متولد شده و آثارش به چند زبان ترجمه شدهاند. دو داستانی که از او به فارسی ترجمه شده، از کتاب «برخی احوالات آمریکایی» انتخاب شده است. آنطورکه مترجم نوشته، این کتاب روایت تنهایی انسانهایی بیهویت است که هرکدام به شکلی در تنگنای استیصال و درماندگی گرفتار شدهاند و در میان روزمرگی دغدغههایی شخصی سرگرداناند. مترجم نوشته که کاتریس لیسی در این داستانها «تکهتکههای واقعیت (یا خیال) را کنار هم میچیند تا گزارشی از استیصال فراهم کند و مدام گسست فکری راوی را در خط داستانی و مواجهه با دیگری یادآوری میکند. سؤالهایی که لیسی طرح میکند همگی در ابهام خود به جوابهایی مبهم و موهوم
ختم میشود؛ چراکه لیسی تعمدا از هر توضیحی طفره میرود و تنها با تعریض و اشاره است که میتواند خواننده را در دام وضعیت گرفتار کند». در بخشی از داستان «لطفا بردارید» میخوانیم: «همه از سبککردن بارشان میگفتند -برداشتن تکتک داراییهایشان و میپرسیدند که آیا این اسباب خوشحالیام را فراهم میکند؟ و اگر نه باید از شرش خلاص میشدند. همه این کار را میکردند و از خود میپرسیدند خوشحالاند یا نه. وضعیت بینهایت خطرناک به نظر میرسید. نگران دنیا شده بودم. زل زده بودم به کمد آدریان. به شلوارها، کمربندها، پیراهنهایش. چقدر پیراهن داشت. آنقدر پیراهن داشت که خیلیهایشان را ندیده بودم بپوشد، آنقدر پیراهن که هیچکسی نمیتوانست همهاش را در طول عمرش بپوشد. فلانل قهوهای، پیراهن راهراه آکسفورد، ژاکتهای گشاد پشمی -هیچکدامشان مایه خوشحالی من نمیشدند...».
شرق: «خانهای که اجاره کرده بودند نه آنچنان بزرگ و جادار بود، نه چشمگیر و لوکس؛ اما در عوض کنار دریا بود. تنها منظرهای که میشد از تراس کوچکش دید، ردیف تیرهای چراغ برق، جادهای شنی و دریای مدیترانه خوابآلود و آرامی بود که در یک هوای ابری، مانند آن روز، نمیشد از روپوش خاکستری آسمان تشخیص داد. نیمه دوم سپتامبر بود. نه کسی در ساحل دیده میشد، نه ماشینی در اطراف. کلارا رفت کنار پنجره و تمام خانههای دوروبر را از نظر گذراند؛ کرکره همه پنجرهها پایین بود و هیچکدام از کسانی که برای گذراندن تابستان آمده بودند در آن شهرک ساحلی نمانده بودند». این آغاز داستانی است با عنوان «مرگ پیشنوشته» از ایگناسیو مارتینس د پیسن که با ترجمه مونا مؤیدی در نشر کتاب پاگرد منتشر شده است.
ایگناسیو مارتینس د پیسن، نویسنده و مترجم معاصر اسپانیایی است که در سال 1960 در ساراگوسا متولد شده است. او بیش از بیست کتاب در کارنامهاش دارد و برنده جوایز متعددی از جمله جایزه ملی ادبیات روایی در سال 2015 و جایزه کتاب سال کالامو در سال 2014 شده است. «مرگ پیشنوشته»، داستانی است در ژانر وحشت و آنطورکه مترجم کتاب در پسگفتارش نوشته، بخشی از پروژهای است که مارتینس د پیسن برای تشویق و آموزش داستاننویسی طراحی کرده بود و ازاینرو هیچوقت به شکل کتابی جداگانه منتشر نشد. مترجم همچنین به این نکته اشاره کرده که مارتینس د پیسن از نمایندگان جریانی است که به ادبیات روایی نو اسپانیا شهرت دارد و ویژگیهای خاص این جریان در همه آثار این نویسنده دیده میشود: «آثار د پیسن سرشار از نوآوری و عناصر پستمدرن است. استفاده زیاد از خلق تصویر از دیگر ویژگیهای آثار د پیسن محسوب میشود. او با پرهیز از توصیف به مشاهده روابط و زندگی روزمره میپردازد و از دل شرایط عادی و باورپذیر، تنش، دلهره و هیجان میآفریند. شخصیتهای داستان خود را در بحرانهایی مییابند که به اغتشاش، کشاکش و درنهایت دگرگونی ایشان میانجامد. بستر زندگی روزمره در
آثار مارتینس د پیسن او را از خلق عناصر تخیلی باز نداشته و حاصل این آمیزش خیال و واقعیت دنیایی است با واقعیتی متخاصم و خیالی پناهبخش». در «مرگ پیشنوشته» با وضعیت مخاطرهآمیزی روبهرو میشویم که در طول تنها چند ساعت ترس و نفرت جای عشق و محبت را میگیرد.
«لطفا بردارید» از کاترین لیسی با ترجمه مونا قنبریان یکی دیگر از کتابهای تازه نشر کتاب پاگرد است. این کتاب شامل دو داستان است با نامهای «لطفا بردارید» و «برای اینکه مجبوری». کاترین لیسی از نویسندگان جوان ادبیات آمریکا است که مجله گرانتا در سال 2017 او را جزء برترین رماننویسان جوان آمریکا معرفی کرد. او در سال 2016 برنده جایزه وایتینگ شد و یکی از آثارش هم نامزد جایزه ادبی شیرهای جوان کتابخانه عمومی نیویورک بود. کاترین لیسی در سال 1985 متولد شده و آثارش به چند زبان ترجمه شدهاند. دو داستانی که از او به فارسی ترجمه شده، از کتاب «برخی احوالات آمریکایی» انتخاب شده است. آنطورکه مترجم نوشته، این کتاب روایت تنهایی انسانهایی بیهویت است که هرکدام به شکلی در تنگنای استیصال و درماندگی گرفتار شدهاند و در میان روزمرگی دغدغههایی شخصی سرگرداناند. مترجم نوشته که کاتریس لیسی در این داستانها «تکهتکههای واقعیت (یا خیال) را کنار هم میچیند تا گزارشی از استیصال فراهم کند و مدام گسست فکری راوی را در خط داستانی و مواجهه با دیگری یادآوری میکند. سؤالهایی که لیسی طرح میکند همگی در ابهام خود به جوابهایی مبهم و موهوم
ختم میشود؛ چراکه لیسی تعمدا از هر توضیحی طفره میرود و تنها با تعریض و اشاره است که میتواند خواننده را در دام وضعیت گرفتار کند». در بخشی از داستان «لطفا بردارید» میخوانیم: «همه از سبککردن بارشان میگفتند -برداشتن تکتک داراییهایشان و میپرسیدند که آیا این اسباب خوشحالیام را فراهم میکند؟ و اگر نه باید از شرش خلاص میشدند. همه این کار را میکردند و از خود میپرسیدند خوشحالاند یا نه. وضعیت بینهایت خطرناک به نظر میرسید. نگران دنیا شده بودم. زل زده بودم به کمد آدریان. به شلوارها، کمربندها، پیراهنهایش. چقدر پیراهن داشت. آنقدر پیراهن داشت که خیلیهایشان را ندیده بودم بپوشد، آنقدر پیراهن که هیچکسی نمیتوانست همهاش را در طول عمرش بپوشد. فلانل قهوهای، پیراهن راهراه آکسفورد، ژاکتهای گشاد پشمی -هیچکدامشان مایه خوشحالی من نمیشدند...».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.