|

ایران زنده می‌ماند

الهام فخاری

برای پیگیری کار خانه‌گالری‌موزه‌اش خودش بر روی صندلی چرخدار به شورای شهر آمده بود. زنی که با همه شکنندگی‌های کهن‌سالی، نگاه چشم‌هایش و آهنگ آوایش استوار و پیگیر بود. پیگیر قول و قرار و تفاهم‌نامه شهردار پیشین آمده بود. از او بسیار شنیده و درباره‌اش خوانده بودم. سروکارداشتن با یکی چهره‌های اثرگذار هنر معاصر ایران و ازجمله نقاشان بنام دست‌کم نیم‌سده کنونی در آدم حس شگفت‌انگیزی پدید می‌آورد و می‌خواهی بدانی او در شور، شادی یا خشم چگونه است و چه می‌کند. ایران درودی، نقاش نامدار ایران، به زندگی باور داشت و همواره پویا و جوینده زیست. هیچ‌جا و هیچ هنگام نما یا نوشته‌ای از او نمی‌یابیم که نک‌وناله کرده باشد. نه اینکه رنج را نداند که او به واگوی خودش ژرف‌ترین و بزرگ‌ترین رنج‌ها را هم تجربه کرد. با این‌ همه، آن‌قدر سرشار شور زیستن و آفریدن بود که نگذاشت رنج او را چروکیده و مچاله کند. نقاشی‌هایش همواره جوشش نور و چابکی روشنایی‌های را پیش چشم می‌آورد. در نماهایی فراواقع‌گرایانه نمادهایی را بازگزاری کرده است که شکوه هستی را بازتاب می‌دهد. به باور برخی نقاشان بزرگ جهان او خود سبکی ویژه برگرفته از افق‌های و کویرها و روشناهای ایران در سپهری جهانی در کار داشته است. گرچه دست‌های پرکار و آگاهی خیال‌پرداز ایران درودی یادگارهایی ماندگار بر بوم‌های نقاشی برجا گذاشته ولی این همه چرایی دیگرگونه‌بودن او نیست. بازخوردها، منش و چگونگی زیستن او هم برهان سرآمدشدن او است. درودی از طعن حسود و زخم‌زبان عیب‌جویان رنجیده می‌شد، ولی هرگز جا نزد و میدان خالی نکرد. پرکار بود و دست‌هایش با قلم‌مو و رنگ روی بوم انگار پر از زندگی دوباره می‌رویید. در برابر پس‌زدن‌ها و نه و نمی‌شودها کم نیاورد. آن استواری‌اش روی صندلی چرخدار و دست‌های هنرمندش که برای پیگیری کارها دانسته و درست به کار بود، هنوز پیش روی من است. به روشنی می‌دانست چرا و چگونه می‌زید. از سرچشمه زندگی سرشار بود و آن جوشش هستی را به کار می‌آورد. چون چرایی و چیستی زندگی برایش سرراست و روشن بود، چگونگی‌‌اش هم برای خودش و دیگران درست بود. درگیری و رودررویی و کژومژی نداشت. نه مجیز می‌گفت و نه چاپلوسی می‌کرد، نه طعن و کنایه می‌زد و نه از طعن و کنایه‌های آزارگران در هم ‌می‌شکست. زنی بود پر از زندگی، غوطه‌ور در عشقی ماندگار که از او آلیاژی استوارتر ساخته بود. کارگاه نقاشی، آفرینشگاه، همان پرستشگاهش بود. در ستایش بی‌مرز هستی کار کرد، رها و سازنده‌ آفرید، روان نوشت و گمان می‌کنم دیروز با شکوه مرگ با همان استواری و آرامش ژرف درونی‌اش روبه‌رو شد. ایران درودی فراتر از نقاش‌بودن، یک زن استوار به‌ دور از جنسیت‌زدگی‌ها، دوستدار و آفریننده زیبایی‌ها، سرزنده و تا آخرین گام‌ها یک هنرمند جهانی میهن‌دوست پویا و پرامید بود. از او بازگو کرده‌اند که پس از بیماری سخت گفته است: «ایران باید زنده بماند». و ما باور داریم ایران درودی ماندگار می‌ماند. او بر مشی خود آگاهانه استوار ماند، ایرانی بود، ایران را می‌شناخت و دوست داشت و از این آگاهی بال‌های پرواز در گستره جهان گشود و ایرانی استوار درون خود پرورد، نقاشی کشید و نوشت و سخن گفت. او «در فاصله دو نقطه» بخشی از زیست آفرینشگرانه خود را بازگو کرده که بسیار شیرین، امیدبخش و استوارکننده است. او بر آن بود که نقاشی‌هایش را در خانه‌اش برای بچه‌های ایران به یادگار بگذارد و همه را از فرانسه آورد. آرزوی تبدیل‌شدن خانه‌اش به نگارخانه‌موزه

آموزشی-فرهنگی در پیچ‌وخم‌های سنگ‌اندازی‌ها و کندکاری‌ها شهرداری بر دل خودش و دوستداران ایران ماند. با همه این تلخی بر خود می‌دانیم که برآموخته از کسانی همچون او از تجربه رهایی و آزادی هنر بر توان خود برای مبارزه با پلیدی‌ها و ناراستی‌ها بیفزاییم تا ایران و هنر ایران زنده بماند. ایران درودی نقاشی کشید، ساز نواخت، آفریننده بود و ساخت، آموخت و دیگران را در آموختن یاری کرد. ایران زنده می‌ماند.

برای پیگیری کار خانه‌گالری‌موزه‌اش خودش بر روی صندلی چرخدار به شورای شهر آمده بود. زنی که با همه شکنندگی‌های کهن‌سالی، نگاه چشم‌هایش و آهنگ آوایش استوار و پیگیر بود. پیگیر قول و قرار و تفاهم‌نامه شهردار پیشین آمده بود. از او بسیار شنیده و درباره‌اش خوانده بودم. سروکارداشتن با یکی چهره‌های اثرگذار هنر معاصر ایران و ازجمله نقاشان بنام دست‌کم نیم‌سده کنونی در آدم حس شگفت‌انگیزی پدید می‌آورد و می‌خواهی بدانی او در شور، شادی یا خشم چگونه است و چه می‌کند. ایران درودی، نقاش نامدار ایران، به زندگی باور داشت و همواره پویا و جوینده زیست. هیچ‌جا و هیچ هنگام نما یا نوشته‌ای از او نمی‌یابیم که نک‌وناله کرده باشد. نه اینکه رنج را نداند که او به واگوی خودش ژرف‌ترین و بزرگ‌ترین رنج‌ها را هم تجربه کرد. با این‌ همه، آن‌قدر سرشار شور زیستن و آفریدن بود که نگذاشت رنج او را چروکیده و مچاله کند. نقاشی‌هایش همواره جوشش نور و چابکی روشنایی‌های را پیش چشم می‌آورد. در نماهایی فراواقع‌گرایانه نمادهایی را بازگزاری کرده است که شکوه هستی را بازتاب می‌دهد. به باور برخی نقاشان بزرگ جهان او خود سبکی ویژه برگرفته از افق‌های و کویرها و روشناهای ایران در سپهری جهانی در کار داشته است. گرچه دست‌های پرکار و آگاهی خیال‌پرداز ایران درودی یادگارهایی ماندگار بر بوم‌های نقاشی برجا گذاشته ولی این همه چرایی دیگرگونه‌بودن او نیست. بازخوردها، منش و چگونگی زیستن او هم برهان سرآمدشدن او است. درودی از طعن حسود و زخم‌زبان عیب‌جویان رنجیده می‌شد، ولی هرگز جا نزد و میدان خالی نکرد. پرکار بود و دست‌هایش با قلم‌مو و رنگ روی بوم انگار پر از زندگی دوباره می‌رویید. در برابر پس‌زدن‌ها و نه و نمی‌شودها کم نیاورد. آن استواری‌اش روی صندلی چرخدار و دست‌های هنرمندش که برای پیگیری کارها دانسته و درست به کار بود، هنوز پیش روی من است. به روشنی می‌دانست چرا و چگونه می‌زید. از سرچشمه زندگی سرشار بود و آن جوشش هستی را به کار می‌آورد. چون چرایی و چیستی زندگی برایش سرراست و روشن بود، چگونگی‌‌اش هم برای خودش و دیگران درست بود. درگیری و رودررویی و کژومژی نداشت. نه مجیز می‌گفت و نه چاپلوسی می‌کرد، نه طعن و کنایه می‌زد و نه از طعن و کنایه‌های آزارگران در هم ‌می‌شکست. زنی بود پر از زندگی، غوطه‌ور در عشقی ماندگار که از او آلیاژی استوارتر ساخته بود. کارگاه نقاشی، آفرینشگاه، همان پرستشگاهش بود. در ستایش بی‌مرز هستی کار کرد، رها و سازنده‌ آفرید، روان نوشت و گمان می‌کنم دیروز با شکوه مرگ با همان استواری و آرامش ژرف درونی‌اش روبه‌رو شد. ایران درودی فراتر از نقاش‌بودن، یک زن استوار به‌ دور از جنسیت‌زدگی‌ها، دوستدار و آفریننده زیبایی‌ها، سرزنده و تا آخرین گام‌ها یک هنرمند جهانی میهن‌دوست پویا و پرامید بود. از او بازگو کرده‌اند که پس از بیماری سخت گفته است: «ایران باید زنده بماند». و ما باور داریم ایران درودی ماندگار می‌ماند. او بر مشی خود آگاهانه استوار ماند، ایرانی بود، ایران را می‌شناخت و دوست داشت و از این آگاهی بال‌های پرواز در گستره جهان گشود و ایرانی استوار درون خود پرورد، نقاشی کشید و نوشت و سخن گفت. او «در فاصله دو نقطه» بخشی از زیست آفرینشگرانه خود را بازگو کرده که بسیار شیرین، امیدبخش و استوارکننده است. او بر آن بود که نقاشی‌هایش را در خانه‌اش برای بچه‌های ایران به یادگار بگذارد و همه را از فرانسه آورد. آرزوی تبدیل‌شدن خانه‌اش به نگارخانه‌موزه

آموزشی-فرهنگی در پیچ‌وخم‌های سنگ‌اندازی‌ها و کندکاری‌ها شهرداری بر دل خودش و دوستداران ایران ماند. با همه این تلخی بر خود می‌دانیم که برآموخته از کسانی همچون او از تجربه رهایی و آزادی هنر بر توان خود برای مبارزه با پلیدی‌ها و ناراستی‌ها بیفزاییم تا ایران و هنر ایران زنده بماند. ایران درودی نقاشی کشید، ساز نواخت، آفریننده بود و ساخت، آموخت و دیگران را در آموختن یاری کرد. ایران زنده می‌ماند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.