|

مشهورترین خون‌آشام

شرق: «دوباره دفتر خاطرات. فعلا خوابم نمی‌برد، پس به جای خوابیدن، می‌نویسم. اضطرابم بیش از آن است که بتوانم بخوابم. با هم چه ماجرایی پشت سر گذاشتیم، چه تجربه دردناکی! همین که دفتر خاطراتم را بستم، خواب مرا در ربود... ناگهان کاملا بیدار شدم و نشستم، با حس ناگوار وحشت در وجودم و نوعی حس خلأ در اطرافم. اتاق تاریک بود، ازاین‌رو نمی‌توانستم تختخواب لوسی را ببینم؛ آهسته به آن سوی اتاق رفتم و دستم را به سویش دراز کردم. تختخواب خالی بود. کبریتی روشن کردم و دیدم در اتاق نیست. در بسته بود، اما قفل نشده بود، به همان حالتی که رهایش کرده بودم. ترسیدم مادرش را بیدار کنم که تازگی بیماری‌اش شدت گرفته، بنابراین سریع لباس پوشیدم و آماده شدم تا دنبالش بگردم...». این بخشی از رمان مشهور «دراکولا» اثر برام استوکر است که مدتی پیش با ترجمه محمود گودرزی در نشر برج منتشر شد.
آبراهام استوکر مشهور به برام استوکر، نویسنده ایرلندی است که در سال 1847 متولد شد و در سال 1912 از دنیا رفت. او در سال‌های حیاتش رمان‌ها و داستان‌های کوتاه زیادی نوشت. استوکر در سال‌های نوجوانی‌اش با بیماری درگیر بود که این باعث شد چند سالی از عمرش را در رختخواب سپری کند. تجربیات او در دوران نقاهت تأثیرات زیادی در زندگی او باقی گذاشتند.
در کارنامه استوکر رمان‌های زیادی دیده می‌شود که در میان همه آنها، دراکولا مشهورترین داستانی است که او نوشته است. این داستان به‌واسطه حضور خون‌آشامی به نام «کنت دراکولا» شهرتی بسیار یافت که بارها مورد توجه نویسندگان و هنرمندان دیگر قرار گرفت. آن‌طورکه در کتاب توضیح داده شده، استوکر پیش از آنکه سراغ نوشتن این رمان برود، هشت سال مشغول تحقیق و بررسی در فرهنگ‌های اروپا و خواندن افسانه‌های مربوط به خون‌آشامان بود. در بخشی دیگر از رمان می‌خوانیم: «دوباره دور هم جمع شده‌ایم. گویا بالاخره مسیر را یافته‌ایم و کار فردایمان ممکن است آغاز پایان باشد. نمی‌دانم سکوت رنفلید ربطی به این موضوع دارد یا نه. مزاج او با اعمال کنت تغییر کرده، طوری که ممکن است نابودی قریب‌الوقوع هیولا را به شیوه‌ای ظریف حس کرده باشد. اگر بتوانیم بفهمیم که در فاصله گفت‌وگوی من و او و اقدام مجددش به گرفتن مگس‌ها در ذهنش چه گذشته، شاید سرنخی ارزشمند به دست بیاوریم. فعلا گویا تا مدتی ساکت است... آیا واقعا ساکت است؟! آن نعره وحشیانه انگار از اتاق او آمد... نگهبان ناغافل پرید داخل اتاقم و گفت رنفلید دچار سانحه‌ای شده. فریادش را شنیده و وقتی سراغش رفته، دیده رو به زمین کف اتاق افتاده و غرق در خون است. باید بلافاصله بروم...».
برام استوکر با نوشتن «دراکولا» در تاریخ ادبیات ماندگار شده است. همه خون‌آشام‌های متأخر تحت‌تأثیر کنت دراکولا آفریده شده‌ا‌ند و البته شاید «هرگز صاحب سایه‌ای مخوف‌تر از او نشده‌اند». در توضیحات پشت جلد کتاب درباره این رمان آمده: «برام استوکر صدوبیست سال پس از انتشار دراکولا همچنان یکی از چهره‌های شاخص ادبیات گوتیک و خالق تکان‌دهنده‌ترین رمان این سبک است. کنت دراکولا اشراف‌زاده‌ تنها و مرموزی است که همه اطرافیانش را از دست داده و می‌تواند شر و نیروهای اهریمنی را از مرزهای قصری در بلندای کوه‌های کارپات به سرزمین‌های دوردست بفرستد. ترسیم همه این شرهای عالم‌گیر از خلال یادداشت‌ها و نامه‌های وکیلی رخ می‌نماید که یکی از راویان شر مسلم است: دفترچه خاطرات جاناتان هارکر».
«دراکولا» رمانی در بخش‌های مختلف است که روایتش براساس خاطرات ثبت‌شده، تلگراف‌ها و نامه‌های ارسال‌شده بین افراد پیش می‌رود. در سطور پایانی کتاب می‌خوانیم: «هفت سال پیش همگی از میان شعله‌‌ها گذشتیم و فکر می‌کنیم سعادت برخی از ما پس از آن ماجرا ارزش عذابی را که کشیدیم داشته است. برای من و مینا شادی مضاعفی است که روز تولد پسرمان مصادف است با روزی که کوئینسی موریس از دنیا رفت. می‌دانم مادرش در باطن عقیده دارد که مقداری از روحیه دوست شجاعمان در فرزندمان نفوذ کرده است. مجموعه اسم‌هایش گروه کوچک ما مردها را به هم ربط می‌دهد، اما صدایش می‌زنیم کوئینسی. تابستان امسال به ترانسیلوانیا سفر کردیم و از آن سرزمین قدیمی گذشتیم که برای ما مملو از خاطرات واضح و سهمگین بود و هنوز هم هست. سخت می‌توانستیم باور کنیم که آن چیزهایی که با چشم‌های خود دیده و با گوش‌های خود شنیده بودیم حقایقی انکارناپذیر بودند. از آنچه اتفاق افتاده بود هیچ رد و نشانی باقی نمانده بود. قلعه مثل قبل بر فراز دشتی عریان ایستاده بود...».

شرق: «دوباره دفتر خاطرات. فعلا خوابم نمی‌برد، پس به جای خوابیدن، می‌نویسم. اضطرابم بیش از آن است که بتوانم بخوابم. با هم چه ماجرایی پشت سر گذاشتیم، چه تجربه دردناکی! همین که دفتر خاطراتم را بستم، خواب مرا در ربود... ناگهان کاملا بیدار شدم و نشستم، با حس ناگوار وحشت در وجودم و نوعی حس خلأ در اطرافم. اتاق تاریک بود، ازاین‌رو نمی‌توانستم تختخواب لوسی را ببینم؛ آهسته به آن سوی اتاق رفتم و دستم را به سویش دراز کردم. تختخواب خالی بود. کبریتی روشن کردم و دیدم در اتاق نیست. در بسته بود، اما قفل نشده بود، به همان حالتی که رهایش کرده بودم. ترسیدم مادرش را بیدار کنم که تازگی بیماری‌اش شدت گرفته، بنابراین سریع لباس پوشیدم و آماده شدم تا دنبالش بگردم...». این بخشی از رمان مشهور «دراکولا» اثر برام استوکر است که مدتی پیش با ترجمه محمود گودرزی در نشر برج منتشر شد.
آبراهام استوکر مشهور به برام استوکر، نویسنده ایرلندی است که در سال 1847 متولد شد و در سال 1912 از دنیا رفت. او در سال‌های حیاتش رمان‌ها و داستان‌های کوتاه زیادی نوشت. استوکر در سال‌های نوجوانی‌اش با بیماری درگیر بود که این باعث شد چند سالی از عمرش را در رختخواب سپری کند. تجربیات او در دوران نقاهت تأثیرات زیادی در زندگی او باقی گذاشتند.
در کارنامه استوکر رمان‌های زیادی دیده می‌شود که در میان همه آنها، دراکولا مشهورترین داستانی است که او نوشته است. این داستان به‌واسطه حضور خون‌آشامی به نام «کنت دراکولا» شهرتی بسیار یافت که بارها مورد توجه نویسندگان و هنرمندان دیگر قرار گرفت. آن‌طورکه در کتاب توضیح داده شده، استوکر پیش از آنکه سراغ نوشتن این رمان برود، هشت سال مشغول تحقیق و بررسی در فرهنگ‌های اروپا و خواندن افسانه‌های مربوط به خون‌آشامان بود. در بخشی دیگر از رمان می‌خوانیم: «دوباره دور هم جمع شده‌ایم. گویا بالاخره مسیر را یافته‌ایم و کار فردایمان ممکن است آغاز پایان باشد. نمی‌دانم سکوت رنفلید ربطی به این موضوع دارد یا نه. مزاج او با اعمال کنت تغییر کرده، طوری که ممکن است نابودی قریب‌الوقوع هیولا را به شیوه‌ای ظریف حس کرده باشد. اگر بتوانیم بفهمیم که در فاصله گفت‌وگوی من و او و اقدام مجددش به گرفتن مگس‌ها در ذهنش چه گذشته، شاید سرنخی ارزشمند به دست بیاوریم. فعلا گویا تا مدتی ساکت است... آیا واقعا ساکت است؟! آن نعره وحشیانه انگار از اتاق او آمد... نگهبان ناغافل پرید داخل اتاقم و گفت رنفلید دچار سانحه‌ای شده. فریادش را شنیده و وقتی سراغش رفته، دیده رو به زمین کف اتاق افتاده و غرق در خون است. باید بلافاصله بروم...».
برام استوکر با نوشتن «دراکولا» در تاریخ ادبیات ماندگار شده است. همه خون‌آشام‌های متأخر تحت‌تأثیر کنت دراکولا آفریده شده‌ا‌ند و البته شاید «هرگز صاحب سایه‌ای مخوف‌تر از او نشده‌اند». در توضیحات پشت جلد کتاب درباره این رمان آمده: «برام استوکر صدوبیست سال پس از انتشار دراکولا همچنان یکی از چهره‌های شاخص ادبیات گوتیک و خالق تکان‌دهنده‌ترین رمان این سبک است. کنت دراکولا اشراف‌زاده‌ تنها و مرموزی است که همه اطرافیانش را از دست داده و می‌تواند شر و نیروهای اهریمنی را از مرزهای قصری در بلندای کوه‌های کارپات به سرزمین‌های دوردست بفرستد. ترسیم همه این شرهای عالم‌گیر از خلال یادداشت‌ها و نامه‌های وکیلی رخ می‌نماید که یکی از راویان شر مسلم است: دفترچه خاطرات جاناتان هارکر».
«دراکولا» رمانی در بخش‌های مختلف است که روایتش براساس خاطرات ثبت‌شده، تلگراف‌ها و نامه‌های ارسال‌شده بین افراد پیش می‌رود. در سطور پایانی کتاب می‌خوانیم: «هفت سال پیش همگی از میان شعله‌‌ها گذشتیم و فکر می‌کنیم سعادت برخی از ما پس از آن ماجرا ارزش عذابی را که کشیدیم داشته است. برای من و مینا شادی مضاعفی است که روز تولد پسرمان مصادف است با روزی که کوئینسی موریس از دنیا رفت. می‌دانم مادرش در باطن عقیده دارد که مقداری از روحیه دوست شجاعمان در فرزندمان نفوذ کرده است. مجموعه اسم‌هایش گروه کوچک ما مردها را به هم ربط می‌دهد، اما صدایش می‌زنیم کوئینسی. تابستان امسال به ترانسیلوانیا سفر کردیم و از آن سرزمین قدیمی گذشتیم که برای ما مملو از خاطرات واضح و سهمگین بود و هنوز هم هست. سخت می‌توانستیم باور کنیم که آن چیزهایی که با چشم‌های خود دیده و با گوش‌های خود شنیده بودیم حقایقی انکارناپذیر بودند. از آنچه اتفاق افتاده بود هیچ رد و نشانی باقی نمانده بود. قلعه مثل قبل بر فراز دشتی عریان ایستاده بود...».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.