کرونا در بستر جهانیسازی
کلاوس شواپ، بنیانگذار مجمع جهانی اقتصاد و تیهری مالهره، دستیار اجرایی مؤسسه مانتلی باومتر نویسندگان کتاب «کووید-۱۹ بازتنظیم بزرگ» بر این باورند که جهان هرگز دوباره به وضعیت عادی پیش از همهگیری کرونا بازنخواهد گشت. آثار همهجانبه همهگیری، فرایندهای مقابله با آن، تأثیر اقدامات کشورها و نهادهای بینالمللی برای جلوگیری و مهار آن و پیامدهای این اقدامات چنان وسیع، عمیق و تاریخیاند که در افق آن، دورانی جدید برای تمدن بشری آغاز خواهد شد. در این کتاب عنوان میشود همهگیری کووید-۱۹ در زمستان ۲۰۱۹ با درهمشکستن ظرفیتهای مقابله با چنین فاجعههایی در سراسر دنیا نشان داد حکمرانان کنونی جهان چندان به ظرفیتهای ریسکهای فاجعهبار و توان دفاعی کشورها و عرصههای جهانی حکمرانی اشراف نداشتهاند.
کتاب این مدعا را پیش میکشد که جهانیسازی مدت زیادی مشروع و موجه تلقی میشد؛ چراکه سودبرندگان آن بیشتر از زیاندیدگانشان بودند؛ ولی امروز این استدلال به دو دلیل قانعکننده نیست، یکی بهخاطر شکلگیری نوعی از آگاهی اجتماعی بهویژه در نسل جوان و دوم به این خاطر که امروز دیگر نمیتوان طرح و سیاستهایی را پیش برد که بخشی از جامعه از سوارشدن بر قطار آن محروم بماند. جهانیشدن که تا همین چند سال پیش در اجلاس داووس بهعنوان پدیده و روندی مثبت و غیرقابل بازگشت مورد بحث و استقبال بود، حالا از نظر نویسندگان کتاب که خود دستاندرکار اصلی این اجلاس هستند، با تحولات شتابانی که در عرصههای اجتماعی و اقتصادی رقم زده، منشأ رونق و رواج ناسیونالیسم و ملیگرایی افراطی شده است. نویسندگان همچنین به این نکته اشاره میکنند که در شرایط کنونی جهانیشدن بحرانهای اجتماعی و بحرانهای مربوط به سلامت انسانها افزایش یافته و همزمان فاصله طبقاتی بیشتر شده است. نویسندگان با اشاره به رکود اقتصادی ناشی از کرونا چشمانداز آن را با بحران بزرگ و بیسابقه سال ۱۹۳۰ مقایسه میکنند که البته در صورت عمل و اقدام سریع کل جهان در راستای نوسازی همه
ابعاد اجتماعی و اقتصادی جوامع، از آموزش و قراردادهای اجتماعی گرفته تا شرایط کار، ممانعت از این سرنوشت امکانپذیر است. در چنین گذاری همه کشورها و همه رشتههای صنعتی، از گاز و نفت تا فناوریها باید مشمول گذار و انتقال بشوند و در یک کلام ما به بازتنظیمی بزرگ برای نظام سرمایهداری نیازمندیم.
به عقیده نویسندگان دلایل مختلفی برای چنین تحولی وجود دارد؛ ولی مبرمترین آنها کروناست؛ بیماری همهگیری که تاکنون به مرگ چندصد هزار نفر انجامیده (کتاب در ماههای اول همهگیری نوشته شده)، یکی از بدترین بحرانها در نظام درمان عمومی جامعهها در تاریخ معاصر دنیاست. این بحران با توجه به مرگومیری که هنوز در نقاط مختلف جهان دامن میزند، چشماندازی از پایان برایش متصور نمیتوان شد و پیامدهای سنگین و درازمدتی برای رشد اقتصادی، بدهیهای دولتی و اشتغال و رفاه جوامع دارد. همین حالا هم بدهیهای دولتی در موقعیتی که هیچ جنگ گستردهای در جهان جاری نیست، به بالاترین سطح در تاریخ معاصر رسیده است و بیکاری افزایشی جهشوار داشته است. از نظر نویسندگان کتاب، بحران کرونا ناپایداری و ضعف سیستم سرمایهداری کنونی را در حوزه انسجام اجتماعی، ایجاد فرصتهای مساوی برای همه و بهرهمندسازی همگان از نتایج پیشرفتها برملا کرده است. مسائل و معضلاتی مانند تبعیض و نژادپرستی هم قابل چشمپوشی نیستند. نویسندگان همچنین بر این نظرند که بحران کرونا گذار جهانی به دوران انقلاب صنعتی چهارم را تسریع کرده است. انقلاب صنعتی اول از آب و انرژی بخار
بهمنظور مکانیزهکردن تولیدات استفاده کرد. انقلاب صنعتی دوم از قدرت الکتریسیته بهمنظور تولید انبوه بهره برد. سومین انقلاب صنعتی از علم الکترونیک و فناوری اطلاعات بهمنظور تولید خودکار استفاده کرد. انقلاب چهارم صنعتی بر پایههای انقلاب سوم بنا نهاده شده است و شامل همجوشی فناوریهای مختلف است که مرزهای زیستی، دیجیتال و فیزیکی را درمینوردد. یکی از محورهای اساسی این کتاب انتقاد به جهانیشدن و «سرمایهداری مبتنی بر بازارهای بورس» است. کتاب مشتمل بر بخشهایی است در توضیح پیامدهای اقتصادی و اجتماعی کرونا و تأثیراتی که بر انسانها و مؤسسات اقتصادی میگذارد و اینکه چگونه بر بستر شرایط ایجادشده میتوان به آینده بهتری گذر کرد. به عقیده نویسندگان، بیشترین سود بحران کرونا میتواند برای محیط زیست باشد و به این نکته اشاره میکنند که همین حالا هم انسانها توجه و مراقبت بیشتری نسبت به منابع طبیعی دارند و بخشی قابل اعتنا از ۱۰ هزار میلیارد دلاری که دولتها در سراسر جهان برای مهار اثرات منفی کرونا بر اقتصاد اختصاص دادهاند، قرار است عمدتا به مؤسسات و شرکتهایی داده شود که پروژهها و طرحهایی در راستای توسعه فناوریهای سبز
و سازگار با محیط زیست دارند.
کلاوس شواپ، بنیانگذار مجمع جهانی اقتصاد و تیهری مالهره، دستیار اجرایی مؤسسه مانتلی باومتر نویسندگان کتاب «کووید-۱۹ بازتنظیم بزرگ» بر این باورند که جهان هرگز دوباره به وضعیت عادی پیش از همهگیری کرونا بازنخواهد گشت. آثار همهجانبه همهگیری، فرایندهای مقابله با آن، تأثیر اقدامات کشورها و نهادهای بینالمللی برای جلوگیری و مهار آن و پیامدهای این اقدامات چنان وسیع، عمیق و تاریخیاند که در افق آن، دورانی جدید برای تمدن بشری آغاز خواهد شد. در این کتاب عنوان میشود همهگیری کووید-۱۹ در زمستان ۲۰۱۹ با درهمشکستن ظرفیتهای مقابله با چنین فاجعههایی در سراسر دنیا نشان داد حکمرانان کنونی جهان چندان به ظرفیتهای ریسکهای فاجعهبار و توان دفاعی کشورها و عرصههای جهانی حکمرانی اشراف نداشتهاند.
کتاب این مدعا را پیش میکشد که جهانیسازی مدت زیادی مشروع و موجه تلقی میشد؛ چراکه سودبرندگان آن بیشتر از زیاندیدگانشان بودند؛ ولی امروز این استدلال به دو دلیل قانعکننده نیست، یکی بهخاطر شکلگیری نوعی از آگاهی اجتماعی بهویژه در نسل جوان و دوم به این خاطر که امروز دیگر نمیتوان طرح و سیاستهایی را پیش برد که بخشی از جامعه از سوارشدن بر قطار آن محروم بماند. جهانیشدن که تا همین چند سال پیش در اجلاس داووس بهعنوان پدیده و روندی مثبت و غیرقابل بازگشت مورد بحث و استقبال بود، حالا از نظر نویسندگان کتاب که خود دستاندرکار اصلی این اجلاس هستند، با تحولات شتابانی که در عرصههای اجتماعی و اقتصادی رقم زده، منشأ رونق و رواج ناسیونالیسم و ملیگرایی افراطی شده است. نویسندگان همچنین به این نکته اشاره میکنند که در شرایط کنونی جهانیشدن بحرانهای اجتماعی و بحرانهای مربوط به سلامت انسانها افزایش یافته و همزمان فاصله طبقاتی بیشتر شده است. نویسندگان با اشاره به رکود اقتصادی ناشی از کرونا چشمانداز آن را با بحران بزرگ و بیسابقه سال ۱۹۳۰ مقایسه میکنند که البته در صورت عمل و اقدام سریع کل جهان در راستای نوسازی همه
ابعاد اجتماعی و اقتصادی جوامع، از آموزش و قراردادهای اجتماعی گرفته تا شرایط کار، ممانعت از این سرنوشت امکانپذیر است. در چنین گذاری همه کشورها و همه رشتههای صنعتی، از گاز و نفت تا فناوریها باید مشمول گذار و انتقال بشوند و در یک کلام ما به بازتنظیمی بزرگ برای نظام سرمایهداری نیازمندیم.
به عقیده نویسندگان دلایل مختلفی برای چنین تحولی وجود دارد؛ ولی مبرمترین آنها کروناست؛ بیماری همهگیری که تاکنون به مرگ چندصد هزار نفر انجامیده (کتاب در ماههای اول همهگیری نوشته شده)، یکی از بدترین بحرانها در نظام درمان عمومی جامعهها در تاریخ معاصر دنیاست. این بحران با توجه به مرگومیری که هنوز در نقاط مختلف جهان دامن میزند، چشماندازی از پایان برایش متصور نمیتوان شد و پیامدهای سنگین و درازمدتی برای رشد اقتصادی، بدهیهای دولتی و اشتغال و رفاه جوامع دارد. همین حالا هم بدهیهای دولتی در موقعیتی که هیچ جنگ گستردهای در جهان جاری نیست، به بالاترین سطح در تاریخ معاصر رسیده است و بیکاری افزایشی جهشوار داشته است. از نظر نویسندگان کتاب، بحران کرونا ناپایداری و ضعف سیستم سرمایهداری کنونی را در حوزه انسجام اجتماعی، ایجاد فرصتهای مساوی برای همه و بهرهمندسازی همگان از نتایج پیشرفتها برملا کرده است. مسائل و معضلاتی مانند تبعیض و نژادپرستی هم قابل چشمپوشی نیستند. نویسندگان همچنین بر این نظرند که بحران کرونا گذار جهانی به دوران انقلاب صنعتی چهارم را تسریع کرده است. انقلاب صنعتی اول از آب و انرژی بخار
بهمنظور مکانیزهکردن تولیدات استفاده کرد. انقلاب صنعتی دوم از قدرت الکتریسیته بهمنظور تولید انبوه بهره برد. سومین انقلاب صنعتی از علم الکترونیک و فناوری اطلاعات بهمنظور تولید خودکار استفاده کرد. انقلاب چهارم صنعتی بر پایههای انقلاب سوم بنا نهاده شده است و شامل همجوشی فناوریهای مختلف است که مرزهای زیستی، دیجیتال و فیزیکی را درمینوردد. یکی از محورهای اساسی این کتاب انتقاد به جهانیشدن و «سرمایهداری مبتنی بر بازارهای بورس» است. کتاب مشتمل بر بخشهایی است در توضیح پیامدهای اقتصادی و اجتماعی کرونا و تأثیراتی که بر انسانها و مؤسسات اقتصادی میگذارد و اینکه چگونه بر بستر شرایط ایجادشده میتوان به آینده بهتری گذر کرد. به عقیده نویسندگان، بیشترین سود بحران کرونا میتواند برای محیط زیست باشد و به این نکته اشاره میکنند که همین حالا هم انسانها توجه و مراقبت بیشتری نسبت به منابع طبیعی دارند و بخشی قابل اعتنا از ۱۰ هزار میلیارد دلاری که دولتها در سراسر جهان برای مهار اثرات منفی کرونا بر اقتصاد اختصاص دادهاند، قرار است عمدتا به مؤسسات و شرکتهایی داده شود که پروژهها و طرحهایی در راستای توسعه فناوریهای سبز
و سازگار با محیط زیست دارند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.