رنج زنان افغانستان در پستوی خانه
زهرا جعفری در رشته طراحی شهری تا مقطع کارشناسی ارشد تحصیل کرده است. او ۹ سال پیش، کار خود را در وزارت شهرسازی افغانستان و در بخش طراحی شهری آغاز کرد. او در بسیاری از پروژههای بزرگ در شهرهای مختلف افغانستان شرکت کرده است. خانم جعفری سه سال پیش وارد شهرداری کابل شد و تا دو ماه پیش که دولت پیشین افغانستان فروپاشید، در همین بخش کار میکرد.
او تنها عضو شاغل خانوادهاش بود و از این طریق بقیه اعضای خانواده را حمایت میکرد. زهرا جعفری با انتشار عکسی از خودش که او را در حال فروش زیورآلات زنانه نشان میدهد، نسبت به قوانین سختگیرانهای که طالبان برای زنان افغانستان وضع کرده است، انتقاد کرد و نوشت: «با رویکارآمدن طالبان، بیشتر مردم افغانستان در مرداب بیکاری و فقر دستوپا میزنند. من هم مانند همه این مردم از بیکاری و ناامنی رنج میبرم، نگران آینده، زمستان سخت و گرانی روزافزون هستم».
او در گفتوگو با ایندیپندنت میگوید، طالبان زنانی را که در 20 سال اخیر با دولت پیشین یا نهادهای خصوصی کار کردهاند، همکار دشمنانشان تلقی میکنند و همه فرصتها را از زنان گرفتهاند چراكه در نظام فکری طالبان، زنان هیچ جایگاه و حقوقی به عنوان انسانهای برابر با مردان ندارند.
او عضو نهاد «مشارکت سیاسی زنان» افغانستان است که در برگزاری تجمعات اعتراضی در دو ماه اخیر در افغانستان سهم داشته است. اعتراضات زنان افغانستان در دو ماه اخیر، با خشونت بسیاری از سوی طالبان سرکوب شد و در پی گسترش این اعتراضات در شهرهای مختلف، وزارت عدلیه طالبان برپایی هر نوع تجمع بدون اجازه از طالبان را غیرقانونی اعلام کرد.
درپی این اعتراضات گسترده زنان در داخل و خارج از افغانستان و همچنین اعتراض سازمانها و کشورهای مختلف در همراهی با قوانین زنستیزانه طالبان، به شماری از زنان اجازه داده شد تا به محل کارشان در فرودگاه بینالمللی کابل، بیمارستانها و مدارس برگردند.
زهرا جعفری میگوید که در فرودگاه کابل، چند نفر از زنان تنها در بخش بازرسی زنانه حضور دارند و طالبان به دلیل نداشتن پلیس زن و از روی اجبار به این زنان اجازه حضور در محل بازرسی زنان را داده است، وگرنه قوانین طالبان در مجموع زنان را محکوم به حبس در خانههایشان کرده است. به باور جعفری، ممکن است طالبان برای بهدستآوردن مشروعیت بینالمللی دست به اقداماتی مانند حضور سمبولیک زنان در برخی از ادارات بزنند، اما باور کلی سران طالبان حضورنداشتن فعال زنان در جامعه است.
بتول سیدحیدری استاد دانشگاه تعلیموتربیت کابل است. او همچنین داستاننویس و فعال حقوق زنان نیز هست. بتول به تازگی عکسی از خودش در حال فروش جلغوزه در شهر کابل منتشر کرده و نوشته است: «[طالبان] نمیگذارند برای تدریس به دانشگاه برگردم یا دفتر مشاورهام را باز کنم. ناچار پیشه جلغوزهفروشی را سر دست گرفتم. شما کابلیها هم در این دوره امارت، پول خاکمانده (ذخیره) ندارید که از بیبی جلغوزه بخرید». خانم حیدری تا پیش از فروپاشی دولت پیشین افغانستان، ضمن تدریس در دانشگاه، یک مرکز مشاوره روانی داشت که یکبار نیز یک جنگجوی پیشین طالبان برای دریافت مشاوره روانی به او مراجعه کرده بود. اکنون این زن شاغل نیز خانهنشین شده و نگران آینده است. بازگشت طالبان به قدرت، شماری از مردان شاغل را نیز خانهنشین کرده است اما مردان گزینههایی برای کارکردن در بازار یا بازگشت به محل کار با حقوق کمتر دارند، اما برای زنان هیچ گزینهای به جز نشستن در خانه و خوردن حسرت روزهای گذشته وجود ندارد.
زهرا جعفری در رشته طراحی شهری تا مقطع کارشناسی ارشد تحصیل کرده است. او ۹ سال پیش، کار خود را در وزارت شهرسازی افغانستان و در بخش طراحی شهری آغاز کرد. او در بسیاری از پروژههای بزرگ در شهرهای مختلف افغانستان شرکت کرده است. خانم جعفری سه سال پیش وارد شهرداری کابل شد و تا دو ماه پیش که دولت پیشین افغانستان فروپاشید، در همین بخش کار میکرد.
او تنها عضو شاغل خانوادهاش بود و از این طریق بقیه اعضای خانواده را حمایت میکرد. زهرا جعفری با انتشار عکسی از خودش که او را در حال فروش زیورآلات زنانه نشان میدهد، نسبت به قوانین سختگیرانهای که طالبان برای زنان افغانستان وضع کرده است، انتقاد کرد و نوشت: «با رویکارآمدن طالبان، بیشتر مردم افغانستان در مرداب بیکاری و فقر دستوپا میزنند. من هم مانند همه این مردم از بیکاری و ناامنی رنج میبرم، نگران آینده، زمستان سخت و گرانی روزافزون هستم».
او در گفتوگو با ایندیپندنت میگوید، طالبان زنانی را که در 20 سال اخیر با دولت پیشین یا نهادهای خصوصی کار کردهاند، همکار دشمنانشان تلقی میکنند و همه فرصتها را از زنان گرفتهاند چراكه در نظام فکری طالبان، زنان هیچ جایگاه و حقوقی به عنوان انسانهای برابر با مردان ندارند.
او عضو نهاد «مشارکت سیاسی زنان» افغانستان است که در برگزاری تجمعات اعتراضی در دو ماه اخیر در افغانستان سهم داشته است. اعتراضات زنان افغانستان در دو ماه اخیر، با خشونت بسیاری از سوی طالبان سرکوب شد و در پی گسترش این اعتراضات در شهرهای مختلف، وزارت عدلیه طالبان برپایی هر نوع تجمع بدون اجازه از طالبان را غیرقانونی اعلام کرد.
درپی این اعتراضات گسترده زنان در داخل و خارج از افغانستان و همچنین اعتراض سازمانها و کشورهای مختلف در همراهی با قوانین زنستیزانه طالبان، به شماری از زنان اجازه داده شد تا به محل کارشان در فرودگاه بینالمللی کابل، بیمارستانها و مدارس برگردند.
زهرا جعفری میگوید که در فرودگاه کابل، چند نفر از زنان تنها در بخش بازرسی زنانه حضور دارند و طالبان به دلیل نداشتن پلیس زن و از روی اجبار به این زنان اجازه حضور در محل بازرسی زنان را داده است، وگرنه قوانین طالبان در مجموع زنان را محکوم به حبس در خانههایشان کرده است. به باور جعفری، ممکن است طالبان برای بهدستآوردن مشروعیت بینالمللی دست به اقداماتی مانند حضور سمبولیک زنان در برخی از ادارات بزنند، اما باور کلی سران طالبان حضورنداشتن فعال زنان در جامعه است.
بتول سیدحیدری استاد دانشگاه تعلیموتربیت کابل است. او همچنین داستاننویس و فعال حقوق زنان نیز هست. بتول به تازگی عکسی از خودش در حال فروش جلغوزه در شهر کابل منتشر کرده و نوشته است: «[طالبان] نمیگذارند برای تدریس به دانشگاه برگردم یا دفتر مشاورهام را باز کنم. ناچار پیشه جلغوزهفروشی را سر دست گرفتم. شما کابلیها هم در این دوره امارت، پول خاکمانده (ذخیره) ندارید که از بیبی جلغوزه بخرید». خانم حیدری تا پیش از فروپاشی دولت پیشین افغانستان، ضمن تدریس در دانشگاه، یک مرکز مشاوره روانی داشت که یکبار نیز یک جنگجوی پیشین طالبان برای دریافت مشاوره روانی به او مراجعه کرده بود. اکنون این زن شاغل نیز خانهنشین شده و نگران آینده است. بازگشت طالبان به قدرت، شماری از مردان شاغل را نیز خانهنشین کرده است اما مردان گزینههایی برای کارکردن در بازار یا بازگشت به محل کار با حقوق کمتر دارند، اما برای زنان هیچ گزینهای به جز نشستن در خانه و خوردن حسرت روزهای گذشته وجود ندارد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.