|

آن‌گاه که مادر شهید جان می‌بازد

مینو بدیعی

تمام بدنش زخم بود، زخمی چرکین، از دردهای جسمانی طولانی، از سوزن‌زدن‌ها، از دردهای زندگی، مادر خسته بود و پریده‌رنگ. او را برای چندمین بار به بیمارستان آورده بودند. بیمارستان بی‌حوصله، پرستاران و بهیاران خسته، پزشکانی گاه درمانده و انترن‌ها و رزیدنت‌های گاه سرخورده، چه شغلی و چه حرفه‌ای! ماه‌هاست که شاهد مرگ‌های عجیب‌و‌غریب هستی، شاهد قطع‌شدن نفس‌ها، آدم‌هایی که به‌سرعت دفتر زندگی‌شان بسته می‌شود. کسانی که دیگر مغز و قلب‌شان کار نمی‌کند، نزدیک دو سال است زندگی و مرگ در دستان ما، از فاجعه‌ حکایت می‌کند. این شاید ذهن پزشکانی است که هر روز شاهد بسته‌شدن دفتر زندگی آدم‌ها هستند، مرگی که پشت در، به کمین ایستاده است، نه پشت در، روبه‌روی در، در کجا بود، به قول ضرب‌المثل قدیمی نزدیک‌تر از رگ گردن به آدم‌ها... .

اما آن مادر فرق می‌کرد. او مادر شهید بود؛ داغ‌دیده جوان 17ساله‌ای که لابد آرزوهای بزرگ داشت. این مادر مثل همه مادران شهید این سرزمین، جوان 17‌ساله خود را تقدیم این سرزمین کرده بود که باز هم نام ایران‌زمین بماند و دین و ایمانش حفظ شود.
این مادر، هرچند مقاوم و هرچند دلاور و با‌ایمان، فرو می‌ریزد و درهم می‌شکند و زندگی برایش پوچ می‌شود؛ هرچند جز کلام خدا چیزی بر زبان نیاورد و در فکر فرزندان دیگرش و خانواده‌اش باشد.
این مادر شهید در این وانفسای کرونا، به علت بیماری زمینه‌ای، حمله مغزی کرد و هشیاری‌اش پایین آمد. امان از این دوره وانفسا، مادر شهید اما حتما باید به بیمارستان می‌رفت و به بیمارستان رفت؛ اما من شاهد برخورد پرسنل بخش آی‌سی‌یو بوده‌ام. نه اینکه بلد نیستند لبخند بزنند، نه اینکه مهربان نیستند، نه اینکه... . خسته‌اند، گاه فرسوده و درمانده‌اند؛ به‌ویژه اینکه بسیاری از بیماران خود را از‌دست‌رفته دیده‌اند و با این مادر هم، سرد و بی‌تفاوت برخورد کردند. کادر درمان بیمارستان گفتند: آی‌سی‌یو نداریم؛ درحالی‌که بیمارستان چند نفر معدود بیمار کرونایی نداشت... .
فرزندان اصرار کردند: او مادر شهید است... .
پزشک یا رزیدنت ارشد بیمارستان با لحنی تند که دل فرزندان را به تمامی شکست، گفت: این خانم هشیاری‌اش که پایین است و ریه هم که آب آورده، آی‌سی‌یو هم که نداریم... .
یکی از فرزندان با دل غمدیده گفت: برادرم 17‌ساله بوده که تیر خورد و در خرمشهر شهید شد...
هیچ‌کس اعتنایی نکرد، انگار همه کادر در دلشان می‌گفتند: این روزها این‌همه می‌میرند!
فرزند ارشد گفت: خب اقدام اولیه را انجام بدهید تا... .
رزیدنت و سرپرستار به شکل غیر‌‌مهربانانه به سمت آن مادر آمدند. پرستار دست نحیف و لاغر آن مادر سالخورده را به تندی گرفت و خواست رگش را پیدا کند. مادر ناله‌ای کرد و فرزند گفت: خانم آهسته این چه طرز رگ پیدا‌کردن و «انژیو کت» است. ناگاه کادر درمان با حالت قهر بستر مادر شهید را ترک کرد:
- خانم چه می‌کنی؟ مگر نمی‌بینی مادرم چه حالی دارد.
این‌بار پزشک آمد و خواست آمپول مُسکنی به آن مادر بزند و او هم با خشونت دست مادر را گرفت و بی‌رحمانه به فرزند گفت: این خانم همه جای بدنش زخم است و اصلا معلوم نیست که زنده بماند. شما چه انتظاری دارید. ما هزار تا مریض داریم... .
دیگر جای درنگ نبود. به قول فرزند مادر شهید، مگر اینها سوگند‌نامه بقراط را نخوانده بودند. مگر اینها موظف نیستند که حتی تا پای جان از بیمار رو به مرگ و در حال احتضار‌شان مراقبت کرده و او را درمان کنند.
پزشک بدترین شکل برخورد را با این مادر کرد و گفت: به ما ربط ندارد، او را ببرید... .
فرزندان با همه وجودشان خون گریستند. آنان گفتند: مگر نمی‌گویند جان یک انسان به‌عنوان کل بشریت اهمیت دارد؟
- مگر نمی‌گویند کسی که انسانی را از مرگ نجات بدهد، انگار کل بشریت را نجات داده است... .
راستی چه بر سرمان آمده است. مادر شهید را به بیمارستان دیگر انتقال دادند. با بدنی آکنده از زخم بستر، اما مادر دیگر تاب نیاورد. در خوابی عمیق فرزند شهیدش را دید که او را به نام می‌خواند و پرواز‌کنان او را به سمت نور هدایت می‌کند.
مادر همه بدن علیل و زخم‌خورده‌اش را ترک کرد و با روحی آزاد به سمت نور پرواز کرد... .
اما یادمان باشد عذرخواهی سوپروایزر، ذره‌ای از درد و رنج و رفتارهای تحقیر‌آمیز علیه بیماران را از بین نمی‌برد... .

تمام بدنش زخم بود، زخمی چرکین، از دردهای جسمانی طولانی، از سوزن‌زدن‌ها، از دردهای زندگی، مادر خسته بود و پریده‌رنگ. او را برای چندمین بار به بیمارستان آورده بودند. بیمارستان بی‌حوصله، پرستاران و بهیاران خسته، پزشکانی گاه درمانده و انترن‌ها و رزیدنت‌های گاه سرخورده، چه شغلی و چه حرفه‌ای! ماه‌هاست که شاهد مرگ‌های عجیب‌و‌غریب هستی، شاهد قطع‌شدن نفس‌ها، آدم‌هایی که به‌سرعت دفتر زندگی‌شان بسته می‌شود. کسانی که دیگر مغز و قلب‌شان کار نمی‌کند، نزدیک دو سال است زندگی و مرگ در دستان ما، از فاجعه‌ حکایت می‌کند. این شاید ذهن پزشکانی است که هر روز شاهد بسته‌شدن دفتر زندگی آدم‌ها هستند، مرگی که پشت در، به کمین ایستاده است، نه پشت در، روبه‌روی در، در کجا بود، به قول ضرب‌المثل قدیمی نزدیک‌تر از رگ گردن به آدم‌ها... .

اما آن مادر فرق می‌کرد. او مادر شهید بود؛ داغ‌دیده جوان 17ساله‌ای که لابد آرزوهای بزرگ داشت. این مادر مثل همه مادران شهید این سرزمین، جوان 17‌ساله خود را تقدیم این سرزمین کرده بود که باز هم نام ایران‌زمین بماند و دین و ایمانش حفظ شود.
این مادر، هرچند مقاوم و هرچند دلاور و با‌ایمان، فرو می‌ریزد و درهم می‌شکند و زندگی برایش پوچ می‌شود؛ هرچند جز کلام خدا چیزی بر زبان نیاورد و در فکر فرزندان دیگرش و خانواده‌اش باشد.
این مادر شهید در این وانفسای کرونا، به علت بیماری زمینه‌ای، حمله مغزی کرد و هشیاری‌اش پایین آمد. امان از این دوره وانفسا، مادر شهید اما حتما باید به بیمارستان می‌رفت و به بیمارستان رفت؛ اما من شاهد برخورد پرسنل بخش آی‌سی‌یو بوده‌ام. نه اینکه بلد نیستند لبخند بزنند، نه اینکه مهربان نیستند، نه اینکه... . خسته‌اند، گاه فرسوده و درمانده‌اند؛ به‌ویژه اینکه بسیاری از بیماران خود را از‌دست‌رفته دیده‌اند و با این مادر هم، سرد و بی‌تفاوت برخورد کردند. کادر درمان بیمارستان گفتند: آی‌سی‌یو نداریم؛ درحالی‌که بیمارستان چند نفر معدود بیمار کرونایی نداشت... .
فرزندان اصرار کردند: او مادر شهید است... .
پزشک یا رزیدنت ارشد بیمارستان با لحنی تند که دل فرزندان را به تمامی شکست، گفت: این خانم هشیاری‌اش که پایین است و ریه هم که آب آورده، آی‌سی‌یو هم که نداریم... .
یکی از فرزندان با دل غمدیده گفت: برادرم 17‌ساله بوده که تیر خورد و در خرمشهر شهید شد...
هیچ‌کس اعتنایی نکرد، انگار همه کادر در دلشان می‌گفتند: این روزها این‌همه می‌میرند!
فرزند ارشد گفت: خب اقدام اولیه را انجام بدهید تا... .
رزیدنت و سرپرستار به شکل غیر‌‌مهربانانه به سمت آن مادر آمدند. پرستار دست نحیف و لاغر آن مادر سالخورده را به تندی گرفت و خواست رگش را پیدا کند. مادر ناله‌ای کرد و فرزند گفت: خانم آهسته این چه طرز رگ پیدا‌کردن و «انژیو کت» است. ناگاه کادر درمان با حالت قهر بستر مادر شهید را ترک کرد:
- خانم چه می‌کنی؟ مگر نمی‌بینی مادرم چه حالی دارد.
این‌بار پزشک آمد و خواست آمپول مُسکنی به آن مادر بزند و او هم با خشونت دست مادر را گرفت و بی‌رحمانه به فرزند گفت: این خانم همه جای بدنش زخم است و اصلا معلوم نیست که زنده بماند. شما چه انتظاری دارید. ما هزار تا مریض داریم... .
دیگر جای درنگ نبود. به قول فرزند مادر شهید، مگر اینها سوگند‌نامه بقراط را نخوانده بودند. مگر اینها موظف نیستند که حتی تا پای جان از بیمار رو به مرگ و در حال احتضار‌شان مراقبت کرده و او را درمان کنند.
پزشک بدترین شکل برخورد را با این مادر کرد و گفت: به ما ربط ندارد، او را ببرید... .
فرزندان با همه وجودشان خون گریستند. آنان گفتند: مگر نمی‌گویند جان یک انسان به‌عنوان کل بشریت اهمیت دارد؟
- مگر نمی‌گویند کسی که انسانی را از مرگ نجات بدهد، انگار کل بشریت را نجات داده است... .
راستی چه بر سرمان آمده است. مادر شهید را به بیمارستان دیگر انتقال دادند. با بدنی آکنده از زخم بستر، اما مادر دیگر تاب نیاورد. در خوابی عمیق فرزند شهیدش را دید که او را به نام می‌خواند و پرواز‌کنان او را به سمت نور هدایت می‌کند.
مادر همه بدن علیل و زخم‌خورده‌اش را ترک کرد و با روحی آزاد به سمت نور پرواز کرد... .
اما یادمان باشد عذرخواهی سوپروایزر، ذره‌ای از درد و رنج و رفتارهای تحقیر‌آمیز علیه بیماران را از بین نمی‌برد... .

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.