|

از برلین تا نجف

رضا صدیق : اولین‌بار که در تصوراتم مهاجرت به نجف جان گرفت، چیزی شبیه فانتزی‌های تاریخی بود. پس از هفت سال کوله‌بدوشی و در مسیر طی طریق کردن و سکناگزیدن در برلین و سالی زندگی‌کردن، دل‌بریده به ایران آمده بودم و کنجی در تهران نشسته بودم. مشغول روزنامه‌نویسی سابق شده بودم و نان و ماستی در عزلت می‌خوردم، دلزده از هجرت اول و محیط تهران و آدم‌هایش؛ اولی به خاطر فهم تجربی غرب و دومی به‌ دلیل نبود امکان هم‌کلامی با دنیای دیگران، از همکار تا غیر. مثل ابله‌ها نگاهم می‌کردند که آخر چرا آلمان را ول کردی و آمدی ایران؟ و هرچه سعی می‌کردم دلیل واقعی را بگویم، نمی‌شد. نه آنها متوجه کلامم می‌شدند و نه من رمق بسط کلامم را داشتم. در چنین حالی، در یک شب جمع‌نشینی، یکی از دوستان رهگذر به مزاح گفت: «باید مثل ُقدما دیگر برویم و نجف بنشینیم». این جمله ساده که به مزاح گفته شد، بدل شد به مهم‌ترین فکر و ذکر من. تازه در تهران باز کار‌و‌بار و زندگی و شغلی دست‌و‌پا کرده و بعد از سال‌های سال نبودن در فضای مطبوعات، ارتباطاتم را زنده کرده بودم که میل زدن زیر تمامشان جان گرفت. وقتی در جمعی می‌گفتم، می‌خندیدند؛ شاید اگر خودم هم سالیانی در برلین زنذگی نکرده بودم و از غرب و فرنگ نبریده بودم، چنین بودم. نمی‌دانم اما ایده جذابی بود. تصوری از نجف نداشتم. آخرین‌بار در میان جنگ آمریکا و عراق و قاچاقی به آنجا سفر کرده بودم و تصویر دقیقی از آن در ذهنم نبود. شروع به پرس‌و‌جو کردم که راه اقامت در نجف چیست؟ هیچ‌کس نمی‌دانست. وقتی می‌گویم هیچ‌کس، یعنی به‌واقع حتی فکرش هم به ذهن کسی نرسیده بود که بخواهد حتی بداند راه این ماجرا چیست. این پرس‌و‌جو و فکر‌کردن به انجام این کار شاید نزدیک به دو سال طول کشید. تا اینکه شرایط به شکلی شد که ذهنم مرا به قرار‌گرفتن در مسیرش مجاب کرد؛ چنین که بعد از خواندن سینما و درس‌آموختن فلسفه، وقت آن است که درس دین بخوانی و برو و طلبه‌ای در نجف شو. پس در یک تصمیم، هرچه کار دستم بود تحویل دادم و هرجا که مشغول به کار بودم استعفا دادم و فارغ از همه تعهدات، عزم کردم که ماه مبارک رمضان به نجف بروم و معتکف شوم تا ببینم چه قرار است رقم بخورد. پس چنین کردم و با یک کوله‌پشتی، راهی نجف شدم. این، اولین‌بار بود که در نجف می‌نشستم؛ اولین‌باری که قصه تمام زندگی‌ام را متحول کرد.

رضا صدیق : اولین‌بار که در تصوراتم مهاجرت به نجف جان گرفت، چیزی شبیه فانتزی‌های تاریخی بود. پس از هفت سال کوله‌بدوشی و در مسیر طی طریق کردن و سکناگزیدن در برلین و سالی زندگی‌کردن، دل‌بریده به ایران آمده بودم و کنجی در تهران نشسته بودم. مشغول روزنامه‌نویسی سابق شده بودم و نان و ماستی در عزلت می‌خوردم، دلزده از هجرت اول و محیط تهران و آدم‌هایش؛ اولی به خاطر فهم تجربی غرب و دومی به‌ دلیل نبود امکان هم‌کلامی با دنیای دیگران، از همکار تا غیر. مثل ابله‌ها نگاهم می‌کردند که آخر چرا آلمان را ول کردی و آمدی ایران؟ و هرچه سعی می‌کردم دلیل واقعی را بگویم، نمی‌شد. نه آنها متوجه کلامم می‌شدند و نه من رمق بسط کلامم را داشتم. در چنین حالی، در یک شب جمع‌نشینی، یکی از دوستان رهگذر به مزاح گفت: «باید مثل ُقدما دیگر برویم و نجف بنشینیم». این جمله ساده که به مزاح گفته شد، بدل شد به مهم‌ترین فکر و ذکر من. تازه در تهران باز کار‌و‌بار و زندگی و شغلی دست‌و‌پا کرده و بعد از سال‌های سال نبودن در فضای مطبوعات، ارتباطاتم را زنده کرده بودم که میل زدن زیر تمامشان جان گرفت. وقتی در جمعی می‌گفتم، می‌خندیدند؛ شاید اگر خودم هم سالیانی در برلین زنذگی نکرده بودم و از غرب و فرنگ نبریده بودم، چنین بودم. نمی‌دانم اما ایده جذابی بود. تصوری از نجف نداشتم. آخرین‌بار در میان جنگ آمریکا و عراق و قاچاقی به آنجا سفر کرده بودم و تصویر دقیقی از آن در ذهنم نبود. شروع به پرس‌و‌جو کردم که راه اقامت در نجف چیست؟ هیچ‌کس نمی‌دانست. وقتی می‌گویم هیچ‌کس، یعنی به‌واقع حتی فکرش هم به ذهن کسی نرسیده بود که بخواهد حتی بداند راه این ماجرا چیست. این پرس‌و‌جو و فکر‌کردن به انجام این کار شاید نزدیک به دو سال طول کشید. تا اینکه شرایط به شکلی شد که ذهنم مرا به قرار‌گرفتن در مسیرش مجاب کرد؛ چنین که بعد از خواندن سینما و درس‌آموختن فلسفه، وقت آن است که درس دین بخوانی و برو و طلبه‌ای در نجف شو. پس در یک تصمیم، هرچه کار دستم بود تحویل دادم و هرجا که مشغول به کار بودم استعفا دادم و فارغ از همه تعهدات، عزم کردم که ماه مبارک رمضان به نجف بروم و معتکف شوم تا ببینم چه قرار است رقم بخورد. پس چنین کردم و با یک کوله‌پشتی، راهی نجف شدم. این، اولین‌بار بود که در نجف می‌نشستم؛ اولین‌باری که قصه تمام زندگی‌ام را متحول کرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.