|

جنون نوشتن

شرق: «برش جنگل» عنوان رمانی است از کارلو کاسولا که مدتی پیش با ترجمه م.‌ طاهرنوکنده توسط نشر نو منتشر شد. کارلو کاسولا از مهم‌ترین نویسندگان نسل بعد از جنگ جهانی دوم ایتالیا است. منتقدان او را از آغازکنندگان جنبشی می‌دانند که در فرانسه و به شیوه‌ای دیگر، «رمان نو» نامیده می‌شود. کاسولا داستان‌نویسی است که در آثارش عمدتا به زندگی مردم عادی توسکانای ایتالیا توجه کرده و داستان‌هایش پر است از تصاویر دقیق و گیرا با بهره‌گیری فراوان از «کنش». آن‌طور که در خود کتاب هم توضیح داده شده، عنصر مهم در داستان‌های کاسولا پرداختن به مضامین زندگی سخت مردم توسکانا است که به هسته اصلی فرهنگ ایتالیایی بعد از جنگ تبدیل شد. از این‌رو کاسولا را اساسا نویسنده توسکانو نامیده‌اند، با‌این‌حال خود او در متنی که در ابتدای رمان آمده می‌گوید زادگاهش نه توسکانا بلکه رما است. او در این متن به اختصار درباره خانواده‌اش و مفصل‌تر درباره کودکی‌اش و علایقی که در آن دوران در او شکل گرفته بود نوشته است. او در وصف دوران کودکی‌اش، به تنهایی و خیال‌پردازی‌ به عنوان دو عنصری که همیشه با او بوده‌اند اشاره کرده و نیز به علاقه‌اش به خواندن کتاب‌هایی در حوزه‌های گوناگون. علاقه به نوشتن یا آن‌طور که خودش می‌گوید، جنون نوشتن از همان کودکی با او بوده است: «در بچگی حتا جنون نوشتن پیدا کرده بودم و بعد هم این‌طور پیش آمد که چندتایی شعر رو کنم. اما حالا به عنوان هدف زندگی‌ام حتا فکر می‌کردم فعالیت ادبی پیشه کنم. بقیه چیزها به ناگهانی هرگونه اهمیتی را از دست دادند. نوشتن؛ چیزی وجود نداشت جز نوشتن... از این لحظه به بعد، بر مبنای رسیدن به این هدف، برای زندگی‌ام برنامه‌ریزی کردم. به رما که برگشتم، در دانشکده حقوق ثبت‌نام کردم، فقط به این دلیل که دانشکده‌ای بود که در آن کمتر درس می‌خواندی. دیگر هیچ‌کس را نمی‌دیدم؛ تمام روز برای خواندن در خانه می‌ماندم. می‌خواستم، در واقع، شروع کنم به اینکه برای خودم فرهنگی ادبی تدارک ببینم. متأسفانه، بار دیگر تأخیر داشتم (برای اینکه قبلا شروع نکرده بودم به اینکه به ادبیات دلبستگی پیدا کنم) و تا حد از نفس افتادن سعی می‌کردم زمان از‌دست‌رفته را جبران کنم. حتا به تمرین نوشتن پرداختم: اول شعر، بعد داستان کوتاه». کاسولا می‌گوید اولین تلاش‌هایش برای نویسنده یا شاعر‌شدن نتیجه‌ای جز شکست نداشت و تقلیدهای ناشیانه‌اش از این نویسنده و آن شاعر راه به جایی نمی‌بردند. تا اینکه او تلاش می‌کند چیزی را که از آن خودش بوده، بنویسد و البته در این میان پیدا‌کردن شغل و از آن مهم‌تر شروع جنگ و تشکیل نهضت مقاومت بر تجربیات او می‌افزاید و به‌‌خصوص تأثیر حضور در نهضت مقاومت در برخی آثار او دیده می‌شود. کاسولا پس از آن شرحی مختصر از زندگی می‌دهد، این پرسش را مطرح کند که نویسنده کیست یا به تعبیر خودش «چی هست» و در پاسخ می‌گوید: «می‌توان جواب داد که یک نویسنده این ویژگی را دارد که کم‌وبیش گرایش دارد در خیال زندگی کند تا اینکه در واقعیت. به عبارتی دیگر، جهانی که او با خیالبافی‌اش خلق می‌کند برایش عزیزتر، مهم‌تر، واقعی‌تر از جهان واقعی می‌شود. این کشش به زندگی‌کردن در خیال از همان کودکي خودش را در او نشان می‌دهد. اما، طبیعتا، فقط وقتی که بزرگ شد تبدیل به یک نویسنده خواهد شد. و حالا چه چیزی را خواهد نوشت؟ هر آن چیزی را خواهد نوشت که به او اجازه بیان ویژگی‌های سرشتش‌اش را بدهد».
کاسولا در رمان‌هایش واقعیت را آن‌طور که هست روایت می‌کند. او در آثارش هم به زندگی مردم عادی و درد و رنج‌هایشان هم به سرخوردگی روشنفکران ایتالیایی می‌پردازد. «برش جنگل»، روایتی است از زندگی پنج مرد در جنگل توسکانا که به بریدن درخت‌ها و فروش چوب و مهیا‌کردن زمین برای دور بعدی کاشت و برداشت مشغول‌اند. قهرمان داستان که گولی‌یلمو نام دارد، همسرش را از دست داده و خود را غرق کار کرده تا بتواند او این وضعیت را تحمل کند. در بخشی از این رمان می‌خوانیم:‌ «تمام شب را سرپا ایستاد و به زغال‌پز کمک کرد. حساس‌ترین بخش پخت بود؛ و از سمت مقابل باد تندی وزیدن گرفته بود؛ طوری که لازم بود درپوش‌های کوره مدام باز و بسته شود. به نظر نمی‌رسید زغال‌پز در واقع خیلی دلش بخواهد گولی‌یلمو کمکش کند. گولی‌یلمو به سبب تجربه فراوانش می‌دانست زغال‌پزها در مورد حرفه‌شان زیادی پنهان‌کارند؛ مرموز و مغرور و حتا کارهای خیلی ساده را هم بزرگ جلوه می‌دهند. به آدم‌های نابلدی که به کوره زغال‌پزی نزدیک می‌شوند به چشم بد نگاه می‌کنند...».

شرق: «برش جنگل» عنوان رمانی است از کارلو کاسولا که مدتی پیش با ترجمه م.‌ طاهرنوکنده توسط نشر نو منتشر شد. کارلو کاسولا از مهم‌ترین نویسندگان نسل بعد از جنگ جهانی دوم ایتالیا است. منتقدان او را از آغازکنندگان جنبشی می‌دانند که در فرانسه و به شیوه‌ای دیگر، «رمان نو» نامیده می‌شود. کاسولا داستان‌نویسی است که در آثارش عمدتا به زندگی مردم عادی توسکانای ایتالیا توجه کرده و داستان‌هایش پر است از تصاویر دقیق و گیرا با بهره‌گیری فراوان از «کنش». آن‌طور که در خود کتاب هم توضیح داده شده، عنصر مهم در داستان‌های کاسولا پرداختن به مضامین زندگی سخت مردم توسکانا است که به هسته اصلی فرهنگ ایتالیایی بعد از جنگ تبدیل شد. از این‌رو کاسولا را اساسا نویسنده توسکانو نامیده‌اند، با‌این‌حال خود او در متنی که در ابتدای رمان آمده می‌گوید زادگاهش نه توسکانا بلکه رما است. او در این متن به اختصار درباره خانواده‌اش و مفصل‌تر درباره کودکی‌اش و علایقی که در آن دوران در او شکل گرفته بود نوشته است. او در وصف دوران کودکی‌اش، به تنهایی و خیال‌پردازی‌ به عنوان دو عنصری که همیشه با او بوده‌اند اشاره کرده و نیز به علاقه‌اش به خواندن کتاب‌هایی در حوزه‌های گوناگون. علاقه به نوشتن یا آن‌طور که خودش می‌گوید، جنون نوشتن از همان کودکی با او بوده است: «در بچگی حتا جنون نوشتن پیدا کرده بودم و بعد هم این‌طور پیش آمد که چندتایی شعر رو کنم. اما حالا به عنوان هدف زندگی‌ام حتا فکر می‌کردم فعالیت ادبی پیشه کنم. بقیه چیزها به ناگهانی هرگونه اهمیتی را از دست دادند. نوشتن؛ چیزی وجود نداشت جز نوشتن... از این لحظه به بعد، بر مبنای رسیدن به این هدف، برای زندگی‌ام برنامه‌ریزی کردم. به رما که برگشتم، در دانشکده حقوق ثبت‌نام کردم، فقط به این دلیل که دانشکده‌ای بود که در آن کمتر درس می‌خواندی. دیگر هیچ‌کس را نمی‌دیدم؛ تمام روز برای خواندن در خانه می‌ماندم. می‌خواستم، در واقع، شروع کنم به اینکه برای خودم فرهنگی ادبی تدارک ببینم. متأسفانه، بار دیگر تأخیر داشتم (برای اینکه قبلا شروع نکرده بودم به اینکه به ادبیات دلبستگی پیدا کنم) و تا حد از نفس افتادن سعی می‌کردم زمان از‌دست‌رفته را جبران کنم. حتا به تمرین نوشتن پرداختم: اول شعر، بعد داستان کوتاه». کاسولا می‌گوید اولین تلاش‌هایش برای نویسنده یا شاعر‌شدن نتیجه‌ای جز شکست نداشت و تقلیدهای ناشیانه‌اش از این نویسنده و آن شاعر راه به جایی نمی‌بردند. تا اینکه او تلاش می‌کند چیزی را که از آن خودش بوده، بنویسد و البته در این میان پیدا‌کردن شغل و از آن مهم‌تر شروع جنگ و تشکیل نهضت مقاومت بر تجربیات او می‌افزاید و به‌‌خصوص تأثیر حضور در نهضت مقاومت در برخی آثار او دیده می‌شود. کاسولا پس از آن شرحی مختصر از زندگی می‌دهد، این پرسش را مطرح کند که نویسنده کیست یا به تعبیر خودش «چی هست» و در پاسخ می‌گوید: «می‌توان جواب داد که یک نویسنده این ویژگی را دارد که کم‌وبیش گرایش دارد در خیال زندگی کند تا اینکه در واقعیت. به عبارتی دیگر، جهانی که او با خیالبافی‌اش خلق می‌کند برایش عزیزتر، مهم‌تر، واقعی‌تر از جهان واقعی می‌شود. این کشش به زندگی‌کردن در خیال از همان کودکي خودش را در او نشان می‌دهد. اما، طبیعتا، فقط وقتی که بزرگ شد تبدیل به یک نویسنده خواهد شد. و حالا چه چیزی را خواهد نوشت؟ هر آن چیزی را خواهد نوشت که به او اجازه بیان ویژگی‌های سرشتش‌اش را بدهد».
کاسولا در رمان‌هایش واقعیت را آن‌طور که هست روایت می‌کند. او در آثارش هم به زندگی مردم عادی و درد و رنج‌هایشان هم به سرخوردگی روشنفکران ایتالیایی می‌پردازد. «برش جنگل»، روایتی است از زندگی پنج مرد در جنگل توسکانا که به بریدن درخت‌ها و فروش چوب و مهیا‌کردن زمین برای دور بعدی کاشت و برداشت مشغول‌اند. قهرمان داستان که گولی‌یلمو نام دارد، همسرش را از دست داده و خود را غرق کار کرده تا بتواند او این وضعیت را تحمل کند. در بخشی از این رمان می‌خوانیم:‌ «تمام شب را سرپا ایستاد و به زغال‌پز کمک کرد. حساس‌ترین بخش پخت بود؛ و از سمت مقابل باد تندی وزیدن گرفته بود؛ طوری که لازم بود درپوش‌های کوره مدام باز و بسته شود. به نظر نمی‌رسید زغال‌پز در واقع خیلی دلش بخواهد گولی‌یلمو کمکش کند. گولی‌یلمو به سبب تجربه فراوانش می‌دانست زغال‌پزها در مورد حرفه‌شان زیادی پنهان‌کارند؛ مرموز و مغرور و حتا کارهای خیلی ساده را هم بزرگ جلوه می‌دهند. به آدم‌های نابلدی که به کوره زغال‌پزی نزدیک می‌شوند به چشم بد نگاه می‌کنند...».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.